29 Aralık 2012 Cumartesi

Medet


İstanbul’da dolaşıyorum,
Yalnız, sessiz sokaklarda.
Hislerim kendimde değil,
Aklım bir karış havada.

Boşluğa attığım her adım,
Alıyor beni benden.
Kendimin farkında değilim,
Yürüyorum düşünmeden…

Kalan giden umrumda değil,
Sözlerin manası yok artık.
Uzak yakın bilmiyorum,
Var mı kalan sözüne sadık?

Yabancı olduğum saatler,
Yabancı olduğum yerlerde.
Gözlerim kararıyor,
Söyle yıldızlar nerede?

Kuzey yıldızını bilirdim,
Her daim bana gülerdi.
Söyle bana ne yaptın?
O ateş nereye gitti?

Uzat bana ellerini,
Sevgine ihtiyacım var.
Kıblem şaştı aşkından,
Gönlüm sussa yanar…

27 Aralık 2012 Perşembe

Sensiz Geceler

Bir bahar akşamı,
Oturmuşum camın önüne.
Ay ışığı vuruyor camıma.
Dışarıda bir serinlik.
Hem taze bahar kokusu,
Hem de biraz hüzün.

Sohbete başlıyoruz ay ile,
Konu dönüp dolaşıp sana geliyor.
Senin o güzel hayaline,
Birkaç damla gözyaşı eşlik ediyor.
Sokağımda senin sessizliğin,
Bilmem ki hala seni mi bekliyor.
Kendimde tam değilim,
Aşkından yudumluyorum.
Azar azar…
Bu sefer şarap yok,
Sadece aşkın var.

Yıldızlar çekilmiş aramızdan,
Ay duruyor karşımda sadece.
Sanki durmuş zaman.
Hem güzel nameler geliyor kulağıma,
Hem de dökülüyor dudaklarımdan.
Ay ışığının vurduğu bulutlar,
Gizem katıyor geceye.
Bin bir gece masalları gibi,
Sanki yar gelecek Şam’dan, Beyrut’tan.

Hayalinin oyununda,
Kapanıyor bir bir perdeler.
Ne bir şey geldi elden,
Ne de gerçekleşen güzel hayaller.
Ay artık göz kırpıyor bana,
Bu ayrılık ölümden beter.
Bütün gün yanacak bu gönül,
Yarın akşama yine bekler…

24 Aralık 2012 Pazartesi

Diyemem


Puslu bir hava var dışarıda,
Gözlerim nemli.
Belki de gözümdeki nemler,
Gizliyor gerçekleri.
Ölümden farkı ne diye sorsana,
Boş boş dolaşıyorum sokaklarda.
Gönlünde kaybolmuşum ben,
İstanbul yeter mi bana?

Bir kış günü,
Soğuk Sultanahmet Meydanı.
Gelenler geçenler,
Döndürüyor dünyayı.
Adların gizlenmiş havaya,
Selamlıyorum onları.
Yanağımda bir ılık yaş,
Süzülüyor sana doğru.
Yer değil bastığım,
Senin tenin, senin canın.
Sığmaz ete kemiğe,
Bedeni dünyadır aşığın…

Gel diyemem sana,
Sevdiğimi söyleyemem.
Bulutlar ardında kaldı güneş,
Gölgesini dahi gösteremem.
Gözünden kaçırırım gözümü,
Acımı gör istemem.
Aşkın ateşten gömlek olur da,
Yanıyorum diyemem…

12 Aralık 2012 Çarşamba

Dağlar


Kar mı o,
Güvendiğin dağdakiler?
Mor menekşeli,
Rengarenk dağlar,
Ne güzeldi değil mi?

Az mı konuşup, dertleşmiştim
Oysaki?
Sırtımı verip yüceliğine,
Nicelerle cenk etmiştim…

Dağ sandıklarım,
Bir bulut olmuş şimdi.
İzliyorum nemli gözlerle,
Üzerimden geçerken,
Selamlıyorlar beni…

Onlar da mutsuz,
Onlar da hüzünlü…

8 Aralık 2012 Cumartesi

Gözlük


Bu yaşıma kadar,
Günü güne katmışım.
Farkında olmadan hiç,
Bir gözlükle yaşamışım…

Arayıp durdum doğruyu,
Eğri gerçekler ardında.
Hiçbir şeyi sorgulamadım,
Bakmadım bir aynaya…

Sarhoşum dedim dedim,
Ondandır bu baş ağrısı.
Yakın sanıp uzandıkça,
Avcum hep boş kaldı…

Ulaşmak için sana,
Nice yüzlere baktım.
Belki karşımdaydın ama,
Bilmeden seni yok saydım…

Suskun çıkarttı gözlüğü,
Şimdi gerçek hasıl oldu.
Affet geleyim yanına,
Kapatma doğru yolu…

10 Kasım 2012 Cumartesi

Yanlış Zaman


Yanlış zamanda doğmuşum…
İnsanlar amaçsız,
Amaç varsa da yanlış.
Neyin uğruna tükeniyor ömürler?
İnsanın umurunda olanlar neler?
En son ne zaman,
Kimler dökmüş,
Başkası için gözyaşı?

Yanlış zamanda doğmuşum…
Kaç kişi heyecanla uyanıyor ki,
Yeni doğan güne?
Boşuna mı sanıyorsunuz,
Öğlene kadar uyumayı?
Ya da basit bir,
Alışkanlık mı sadece?
Ertesi gün için,
Heyecanı olan,
Bekler mi öğlen olmasını?
Güneş doğana kadar,
Dokuz doğurmaz mı?

Yanlış zamanda doğmuşum…
Etrafta anlayamadığım insanlar,
Hem de ne kadar çoklar.
“İnsanlık” dediğimde,
Yüzüme bakıyorlar.
O kadar mı anlaşılmaz söylediklerim,
O kadar mı uzak insanlara?
Hak dediğin çoktan ölmüş,
Şimdi Hakk’ı öldürme çabasında.

Yanlış zamanda doğmuşum…
Aşığım diye ortalıkta gezenlere,
Sor bakalım kaçı aşktan haberdar?
Mecnun bugün yaşasa,
Bulur muydu Leylasını?
Kaç kişi gülmeden izlerdi,
Ferhat’ın dağı delişini?
Ya inanmak?
Yunus aşkın pazarını arar mıydı,
Yana yakıla?
Gönülden inanır mıydı bu pazara?
Bugün yine söylese o sözleri,
Aşıklar ölmez der miydi rahatça?

Karınca bizden hesap sorar diyen,
Krallara taç giydiren Süleyman,
Değil miydi Atatürk’ün komutanı,
Sözümde duramadım diye,
İntihar eden?
Soruyorum kendime ne değişti,
Ne girdi de aramıza,
Bu ecdadın nesli gitti?
Geçmiş mahkum mu,
Tozlu sayfalarda kaybolmaya?
Bugünü de arayan kalır mı diye
Durmadan kendime soruyorum.
Hepsinin çıktığı yol aynı,
Yanlış zamanda doğmuşum…

5 Kasım 2012 Pazartesi

Of


Of deme…

Gereksiz çünkü, kendine isyanın of demek. Şeytanı dinlemek, içindeki kötülüğe yenilmek, işin özünü kaçırmak demek, of demek…

YGA’daki bir anımı anlatacağım bu yazımda,

YGA’da yoğun bir tempoyla çalışmak gerekebiliyor bazen. Yapacak şeyler çok olabiliyor, kolay değil bu denli büyük projeleri hızlıca hayata geçirmek. Bu emeklerin en kıymetlisi de YGA Zirvesi hazırlıklarında veriliyor bence. Hepimiz için başlangıç, yeni bir tanışma orası. Bir gönüle girebilmek umuduyla yüzlerce gönüllünün, aylarca süren içten emeğiyle hazırlanıyor tamamen.

2010 Kasım’ında YGA’yı içselleştirmeye başlamıştım ben de, bir şeylerin ucundan tutuyor, elimden geldiğince destek olmaya çalışıyordum işlere. Ve yorgunluğa dayanamayıp, 27 Kasım gününde YGA’daki işler için of demiştim, çok iyi hatırlıyorum. Zirve öncesi hazırlıklar için günlerce 3 – 4 saatlik uykuyla geçirmiştim günleri, yüzlerce kişiyle telefonda görüşmüş, taşıdığım eşyaları sayamamıştım bile. Zirve günü ayrı bir telaş, hep koşturmayla geçmiş, muhteşem bir kapanışın ardından da arkadaşlar akşam yemeğine geçmişti.

İnsan bedenen mi yorgun olduğunda yenik düşer nefsine yoksa zihnen mi bilemiyorum.

Kapanışın ardından herkes akşam yemeğini yiyeceğimiz yere doğru gitmek için otobüslere binip ayrılmışlardı. Karşılama görevinde olduğum için en erken gelen gruptaydım ve akşam da herkes gittiğinde salonda kalan eşyaları toplayan, afişleri söken grupta yer almıştım. İşte o an isyan etmiştim kendime, söyleniyordum durmadan. Bunun için mi buradaydım, bu muydu adalet, bu muydu doğru davranış?

Tabii bu kendi kendime söylenmemin, biraz sonra yiyeceğim tokat tarafından kesileceğini hiç düşünmemiştim. Bütün eşyaları kapının önüne yığıp kolilerin üzerine oturduğumda yanımdakilere baktım. Bir yanımda hiç çekinmeden kardeşim diyeceğim Ömer, ki kendisi şimdi Oku Düşün Paylaş projesinin Türkiye Lideri, diğer yanımda da hiç çekinmeden abim diyeceğim, YGA Eş Başkanı, Gökhan abi. Hatta Ömer ile ilk olarak o gün tanışmıştım :)

O akşam Gökhan abi çok geç kalmamamız adına taksiye bindirip yemek yiyeceğimiz yere yollamıştı ve kendisi orada kalmıştı son yükleme için. Bizden çok sonra geldi yanımıza…

Şimdi daha iyi anlıyorum of demenin gereksizliğini. Of dediğim her an başımı kaldırıp çevreme bakıyorum, yok mu aynı durumda olan? Ve çok daha iyi anlıyorum YGA’nın yetiştirmeye çalıştığı liderleri, elleri hızlı terimini, egosu küçük-kalbi büyük demenin ne olduğunu…

29 Eylül 2012 Cumartesi

Anlat

Anlat,
Susma zamanı değil şimdi.
Anlat ki, kurulsun köprüler,
Dök, içini yakan kor ateşi.

Anlat,
Susma zamanı değil şimdi.
Suskunum ben bilirsin,
Bir kelam etmeden,
Günleri gece ederim.
Kalpten geçenler ağıza,
Gelecekse eğer söyle,
Bu nasıl yakınlık,
Bu nasıl halden anlamak?
Hiç dönüp baktın mı gözlerime?
Bakmadığın belli,
Gözlerimi seninkilerden,
Hiç ayırmadım ki…

Anlat,
Susma zamanı değil şimdi.
Ağzından çıkanlarla artsın hiddetin.
Sözlerinle öldür bu kez beni,
Halinle öldürdüğün yetmez gibi…
Sözlerinden taşan hiddet,
Yıksın yeni kurduğumuz,
Tüm köprüleri.
Umuttu o köprüler,
Hayalini bana getiren.
Sadece yön istedim senden,
Ulaşmak için parçana.
Şimdi mucizen,
Kurtarır mı beni?

Anlat,
Susma zamanı değil şimdi.
Anlat ki, pekişsin bütün inancım.
Cennetten geldiğini düşündüğüm seste,
Cehennemi yaşayayım.
Sarhoş eden sesin,
Şimdi yakıyor canımı.
Bir nefes ötesi,
Bu kadar mı farklı?
Ölümün musikisi çalıyor şimdi,
Bir tanıdık ezgi kulaklarımda.
Anlat nasıl dayanayım,
Sessizliğe, karanlığa…

18 Eylül 2012 Salı

Yabancı Olmak I



Yabancı olmak,
Her şeye…
En başta kendine,
Dostuna, çevrene…
Yabancı olduğunda,
Duygular değişir mi?
Daha farklı söyleyebilir miyim,
Seni sevdiğimi?
Yine kurduğum cümlelerin sonuna,
Ünlem işareti gerekir mi?

Bir gitar dünya,
Herkes farklı tel.
Ritimler farklı,
Makamlar yabancı.
Farklı vuruşlardan mürekkep,
Ezgiler farklı.
Bu kadar mı zor,
Yabancı olmak?
Bu küçük şehre,
İstanbul’a yabancı kaldık da,
Koskoca bir gönle,
Yabancı kalmak mı zor?

İnan hiç bilmiyorum,
Nasıl yabancı kalacağım sana?
Gözden ırak olan,
Gönülden de ıraktı.
Sense her yerde karşıma çıktın,
Hem de defalarca…
Gitmiyor gözümün önünden,
Yüzündeki şaşkın ifade.
İşte bu yüzden vazgeçtim ya,
İnsanları şaşırtmaktan.
Kaçmaya çalıştığım şaşkın yüzün,
Beni yabancı olmaya zorlayan…

15 Eylül 2012 Cumartesi

Kader


Paralel evrenlerin peşindeyiz, sanki bu evrenin yeterince farkına varmışız da, her köşe bucağını biliyoruz ya. Hileli oyunmuşçasına doymadan yaşıyoruz. Kafamızda sürekli yeni dünyalar, paralel evrenler…

Her gece yatağa girdiğimizde, her kendimizle baş başa kalışımızda adım atıyoruz bu topraklara, belki de bize yasak olan yerlere. Gün içinde ya da biraz önce verdiğimiz kararların tam terslerini düşünüyoruz. Evet evet, biz de gülümseseydik dünya başka bir yöne gidebilirdi, yahut yanımızda dilenen çocuğa yardım etmesek belki çocuk dilencilerin önüne geçebilirdik.

Bu söylemlerimiz hep tesadüfen karşılaştığımız ani durumlar için mi geçerlidir. Oysa beklediğimiz “an”a doğru ilerlerken ne kadar da hesap yapmıştık. O bize muhtemelen şu cevapları verecek, hep suçlu benimdir zaten, vuracağım bunu yüzüne ve öldürücü darbeyi indireceğim… Hiç mi her ihtimali düşündüğünü varsayarak bir yüzleşmeye çıkmadın? Vereceğin her cevap hazırdır ama ne olur? Onun ağzından dökülen ilk kelimelerle şok olursun, planladıklarından hangilerini söyleyebilirsin ki?

Kendine gel!

Kader dediğin şey ne kadar devasa olduğunun farkında mısın? Sallamak istediğin her an, “amaaan kader” deyip çekiyoruz kendimizi aradan. Peki madem “kader işte”, neden bu çırpınış? Aciz bir şekilde acizliğini izlemek ne kadar keyif verir ki?

10 Eylül 2012 Pazartesi

İşaret


Kim bilir kaç şarkıyı,
Meze ettim kadehlerime?
Saati unuttum artık,
Önemi de yok zaten…
Herkes soruyor derdin ne?
Acıyı mı yarıştıracağız?
Ateş düştüğü yeri yakıyor.
Herkesin derdi kendine.

Eskiden ağlardım ne güzel.
En zor zamanımda,
Yardıma koşarlardı hep.
O kadar büyüktür ki etkisi,
Birkaç damla dahi yeter,
Bütün derde, tasaya.
Aklım hepsine sebep,
Bütün bu olaylara.
Kaç kere gönlüm razı geldi de,
Aklım durdu karşıda…

Boşa dememiş,
Aşkımdan değil,
Aklımdan usandım diye üstat.
Acizim ezelden,
Çaresiz kaldım ortada şimdi.
Yunus Emre misali,
Aşkın pazarında canıma,
Bir alıcı bulamadım da.
Aklımı satıyorum,
Dünya pazarında…

Her yerim zincirli,
Ulaşamıyorum sana.
Senin için kırmak zinciri,
Söyle günah mı?
Yardımına muhtacım,
Deryalarda boğuluyorum.
Kerametin cahillerin olsun,
İşareti göster bana…

Herkes seninle konuşur da,
Aciz aşık bekler kapında.
Başkalarının ağzına değil de,
Baksana bir gönlüne.
Kaçı arzular senin kadar beni?
Kaçı gönlünde sana bir saray,
Açmış ki?

Gündüzümü karartıp,
Gecemi aydınlatan.
Sayamadığım kadar yıldız,
Yandı derdimden.
Aciz dediğime bakma sakın,
Gönlümde acizliğim.
Bilsem sen de özlemle bekliyorsun,
Sabahı yanında ederim…

5 Eylül 2012 Çarşamba

İlaçlar


“Bazı zamanlar vardır ki insanlarla geçirilmesi lazımdır, ama başka zamanlar vardır ki yalnızlık gerektirir...”

Okuduğumda dikkatimi çekmişti bu cümle, koskoca yazı içinde. Gerçekten çok fırsatım oldu düşünmeye, muhasebeye. Uzun ve sıcak yaz geceleri, deniz ve yakamoz, yıldızlar ve sessizlik.

Dertler üzer bizi, hiç gelmesin başımıza isteriz.  Bir bakın çevrenize o yapmacık olarak nitelendirdiğiniz, en ufak bir zorlukta yanınızdan ayrılanlara. Bakın bakalım kaçıyla dertlerinizi paylaştınız. Kaç dertlerine ortak oldunuz?

İnsanoğlu doğadan bir parça. Her ağaç aşılanır meyve öncesi. Amaç daha verimli meyvedir elbet, kırarız dalı, keseriz. Özünü özüne katacak dalı o yaralı yere basarız. İşte bu dostluk verir verimli meyveleri. İnsan da aynı, yaralandığı yere basar dostlarını, onlarla aşılanır, onlarla bir olur. Sonra bakmışsın ki dal bir, kök bir.

Kimileri ise ilaçtır bizim için, yaraların geçmesi için. Gecemiz gündüzümüz beraber geçer. Yemekten önce, yemekten sonra, yatmadan önce, kalkınca… Bağımlılık yapar bu ilaçlar, alışırız. Her daim yanımızda olsun isteriz, hasta yatağımızın baş ucunda, hemen elimizin altında. Bir telefon uzağımızdadır bu dostlarımız. Nefes alamadığımızda duymak isteriz seslerini, bir mesajla sorarız hal hatırlarını.

Tabi her şey gibi bu da geçer. Gün gelir, yaralar kapanır, eskinin izleri silinir. İşte o zaman gelir ayrılık vakti. Sesini duymaz oluruz, yüzünü görmez oluruz. Başucumuzdaki komidinden, dolabın en uç köşesine koyulur ilaçlar. Kaybolan bir şeyleri aramaya koyulduğumuza gelir elimize belki boş kutular.

Bu gerçeği fark etmem aldı çok vaktimi,

En muhteşem ilaçları dahi, iyileşince bırakırız…


19 Ağustos 2012 Pazar

İstanbul

İstanbul,
Bıraktım seni…
Sesim gelmeyecek sana,
Uzaklarda yürüyeceğim şimdi.
Her köşen bir anım,
Dağılmışım koca şehre.
Aramak gerek parçalarımı,
Yap-boz misali.
Ah ne saatler işliyor,
Zaman nehirden farksız.
Her sabah seni izlerim de,
Yüzümde sabah rüzgarının esintisi.
Her şeyim sendeyken,
Ayrılık kolay mı?
Haberin olsun diye söylerim:
İstanbul,
Bıraktım seni…

Güneş aynı doğacak senin için.
Ne farkeder ki olup, olmamam?
Kim bilir niceleri gelip geçti benim gibi?
Vapurları selamlayan martılar aynı,
Kız kulesine çarpan dalgalar da…
Güneş yine doğudan doğar da,
Sen onu sor bir de bana.
Nice çileyle doldururum geceyi,
İstanbul,
Bıraktım seni…

Gece aynı çökecek üzerine.
Taksim meydanda,
Cümbüş çalan amca.
Yine vuracak cümbüşün tellerine.
Hayatını satanlar,
Aynı yolları adımlayacak yine.
Atıldığım zindanlar farklı,
Üzerine güneş doğmayacak.
Bir gönül hasret çekerken,
Kaç gönül düşleyecek yari?
Hayali canımı yakardı da,
İstanbul,
Bıraktım seni…

Suskun durur bir köşede,
Mırıldandığı eski bir ezgi.
Kendisiyle konuşup durur da,
Kendine anlatamaz derdini.
Kubbede kalan bir hoş seda,
Ondan kalan sözleri.
Sorular arasında kalır,
Sen mi terkettin onu,
Yoksa o mu terketti seni?
Cevabı düşünmeye yok hali.
İstanbul,
Bıraktım seni…

12 Ağustos 2012 Pazar

Kareler

Bir akşamı daha gece ettik,
Elimden bırakamadığım,
Zihnimden atamadığım anılarla birlikte.
Hayat film şeridi gibi geçer derler,
Gözümüzün önünden, ölürken.
Bende mi bir gariplik var,
Yoksa her gece mi ölüyorum?

Tüm yaşanmışlıkların üzerine,
Ekleniyor yeni kareler.
Her yeni kare,
Başıma yeni bela açıyor.
Çok düşündüm geleceği,
Gelecek sorulardan ibaret.
Oysa verdiğim cevaplar çekiyor,
Şu belalı kareleri…

Ne kadar monotonlaşmışlar,
İstatistik artık birçoğu.
Renkli fotoğraflar siyah beyaz olmuş,
Oymuş onlara veren rengini.
O olmayınca yansıtmıyor duyguları,
Sayıların bir anlamı yok daha.

Sahi sözdeki büyü ne?
Nefesime karışmışsın herhalde,
Sözler yitirmiyor o duyguyu.
Her seferinde bir lezzet,
Her seferinde farklı bir tat.
Her söyleyen farklı işitiyor,
Her dinleyenin gönlünde farklı duygu…

8 Ağustos 2012 Çarşamba

Yürüyorum

Sıcak bir yaz günü,
Ve ben üşüyorum.
Yollardayım nicedir,
Hava karanlık, yol uzun.
Dilimde bir türkü yok,
Sensizliği izliyorum,
Karanlık sokaklarda.
Attığım her adım mı
Yaklaştırıyor beni menzile,
Yoksa her adımda mı
Uzaklaşıyorum senden?
Sorular uçuşuyor kafamda,
Ben cevapları bilmiyorum.
Sıcak bir yaz günü,
Ve ben üşüyorum...

Kapanıyor ışıklar bir biri ardına,
Ve yeni ışıklar yanıyor,
Her yeni adımda.
Aklımda sen,
Gönlümde sen,
Gözümde sen...
Her ağzımı açışımda,
Dilimden düsen sen.
Işıklarla kaybolup,
Işıklarla doğan sen.
Soruyorum sesli,
Daha kaç ışık kapanacak?
Yolun bitti mi ki?
Diye cevaplıyor yanımdan geçen kedi.
Ellerim titriyor durduramıyorum.
Sıcak bir yaz günü,
Ve ben üşüyorum...

Geçtiğim yollar tükendi,
Ya da aynı yolu adımlıyorum.
Gönlüme sen düştüğünden beri,
Durmadan yürüyorum.
Soğuk içime işliyor,
Tenimde hissediyorum.
Geceler bana zindan olmuş,
Azadımı bekliyorum.
Başkası beni anlamaz,
Ben seni arıyorum.
Sıcak bir yaz günü,
Ve ben üşüyorum...

5 Ağustos 2012 Pazar

Özledim

Ey gecesi olmayan gündüzümün sahibi,
Ayrı düştük, uzak kaldık birbirimize.
Yüzüm yok yüzüne bakmaya,
Aslında pek sözüm de yok,
Sessizliğini özledim.
Oturup yanı başına,
Dalıp gidip uzaklara,
Konuşmadan yıldızlara,
Bakmayı özledim.

Nankörlük ettim mi bilmem,
Düşürmedim hiç sevgini yerlere.
Bir söz kadar basit işte, özledim.
Her daim ateşe attım kendimi ama
Tutmadım hiç yüzümü,
İsiyle etrafı kirleten ateşe…

Engel ne aramızdaki?
Nedir her daim boğazıma düğüm olan,
Yanındayken dilimi kilitleyen?
Nedir her daim gözümü kurutan,
Aramıza çizgiler çeken?
Görünmez eller değil bu,
Her şey alelade.

Sabır çaresizlikten mi?
Ben ki hala sabrediyorum.
Yoksa, sabır umuttan mı?
Sadece o günü bekliyorum…
Suskun durduğuma bakma sakın,
Ağzımı açsam isyan ederim,
Eğer bir güzellik varsa senin eserin,
İsyan etmemi de isteyen sensin...

26 Temmuz 2012 Perşembe

Yeni Yıl



Erenlerin çoktur yolu,
Cümlesine dedik beli…


İnsanoğlu sabırsız, hemen her şey olsun ister. Ham meyveyi dalından koparır, bir ısırık alır ve tadıyla yüzünü ekşitir. Bu da yetmezmiş gibi bir de tutar yere atar. Ne kendisinden sonra yemek isteyene bir hayrı dokunur, ne o tohumu yetiştirmek için koskoca kışı geçiren ağaca… Zamanında yese bal tadı alacağı kayısı, şeftali, onun ağızının tadını alır. Sonra da her adı geçende yine ekşitir yüzünü, bir daha sürmez ağzına onları…

İşte böyle hikayemiz, yol çok, yol uzun. Farkında olmadan uzanıyoruz aynı meyveye, yürüyoruz aynı yolda. Bazılarına acıyoruz yere dökülen meyveleri topluyor diye, hiç tattınız mı yere düşenleri? En tatlıları onlardır aslında, tam olduklarında ayrılırlar dünyalarından. Köklerini saldıkları toprağa bırakırlar kendilerini. Birkaç çürüğe aldanmamak gerek, asıl bizi yanıltan dışı parlak olanlar…

Bahsettim ya aynı meyveye uzananlardan, işte onlardır aynı yolda yürüyenler. Uzandıkları elleri çarpışınca birbirlerinin farkına varırlar. Yürüdükleri yolda başlar diktir oysa, aynı yöne bakarlar, bakarlar da görmezler birbirlerini.

Kader getirir bizleri yan yana, seçemezsin, bilemezsin. Bir bakarsın, dönüp, geldiğin yollara, “Ben neredeyim?” dersin. İşte öyle başladı biraz da bu blog. Yazmaya başladık nereye geleceğini düşünmeden. Eski yazdıklarıma baktım da kendime kızmışım Fatih nice işler başardığı yaşta neler yaptın diye. Kader farkında olmadan örmüş yine ağlarını, Fatih’in Yeni Roma’lılar tarafında güllerle karşılandığı topraklarda, İstanbul’da, tam da onun yaşlarında bir gönüle girmenin çabasına düşmüşüz. Ve birçoklarının “Neden yapıyorsun? Niye yapıyorsun?” sözlerinin altında, biraz deli olmak gerek…


Gören bizi sanır deli,
Usludan yeğdir delimiz…


Kendi özelimde söylemem gerekirse insanlar bir anlam veremiyorlar bana pek. Kimisi içtiklerime takılıyor, kimisi şiirlerime. Koca üç senede neler yazmadım ki burada? Haa yüzden çok sıcak durmadığımı ben de kabul ediyorum, hala çekinenler vs olabilir. Bazen her şey insanın elinde olmayabiliyor. Şiirde anlatılan sensin ya da bir başkası ne farkeder? Çizgiler, perdeler, yollar varsa arada bazen insanın enerjisi düşebiliyor, yoruluyor insan. Neler neler hayal ederiz oysa, ne güzel olacaktır her şey. Ama sonra bir bakarsın ki hepsi yıkılmış. Ne büyük güzelliktir ki hazineler de hep yıkıntılar arasında.


Bize şarap ve sevgili, size cami kilise,
Sizler cennetliksiniz, cehennemliğiz bizlerse.
Kader böyleymiş neylersin, kimsenin suçu yok,
Kim ne karışır ezel nakkaşının işine?


Yukarıda da bahsettim, üç seneyi geçti yazmaya başlayalı. Aslında bunlar esintiler, süprüntüler. Geçtiğimiz yollardan sonra üzerimize sinenler, bizimle gelenler. Bu yazıda ise kaderden biraz fazla bahsettim, vardır elbet bir sebebi, bunun yazılması da var belki kaderde. Güzel beyitlere, dörtlüklere  yer verdik, kapanışı ise Neyzen yapsın:


Izdırabın sonu yok sanma , bu alem de geçer.
Ömr-i fani gibidir , gün de geçer , dem de geçer.
Gam karar eyliyemez hande-i hurrem de geçer.
Devr-i şadi de geçer , gussa-i matem de geçer.
Gece gündüz yok olur , an-ı dem adem de geçer…