Eşin var, âşiyanın var, baharın var, ki beklerdin;
Kıyâmetler koparmak neydi, ey bülbül, nedir derdin?
Kıyâmetler koparmak neydi, ey bülbül, nedir derdin?
Herkes de bir soru: “Bu aralar neden böylesin?” Geçen
yazı biraz derman olur diye düşündüm ama anlaşılan yetmemiş.
FPS oynayanlar bilir, bazen öyle bir köşede sıkışırsınız
ki, zaten bilerek tasarlanmış. Çatışmaya falan girersiniz sonra aldığınız
darbelerle birlikte sinersiniz bir köşeye. Etraf da kanlı şeyler belirir,
oyunun akışı değişir, her yerde bir uyarı. Anlarsın o zaman gücünün azaldığını.
Oysa biraz dinlensen gücün tekrar dolacak, sadece biraz zaman…
Ama görevin var, tamamlaman lazım, bekleyemezsin. Kumlar düşmeye devam ediyor, beklediğin her zaman dünyan bir an aydınlanıp, bir an kararıyor…
Çatışmaya girmiyorsun hiç, uzaktan uzaktan kimseye
bulaşmadan. Atlayıp zıplamazsın hiç, sinmiş bir şekilde yürürsün. Korkarsın biraz
yüksekten düşersem ölür müyüm diye, son check point oldukça uzaktaydı, yazık
olacak emeklere.
İşte böyle bu sıralar halim, aynı anda okuduğum üç
kitabım var mesela, bir kitaptan çok çabuk bunaldığımı farkedince iki kitabı
bir arada okumaya başlamıştım, üçüncüyü araya ne zaman kattım bilmiyorum.
Girmek istemiyorum sinema salonuna, istemiyorum kapalı
alanlara sıkışmak. Yağmur olmak vardı şimdi, damla damla kendini akıtmak. Bulut
kadar hafif, her şeyi önüne katacak kadar celalli. Duaların kabulü gibi rahmetli,
bir gülü yeşertecek kadar bereketli…
Şükür ve sabır…
Bu ikisi olmasaydı, şu an hayatın nerelerinde olacağımı
düşünmüyor değilim bazen. Kaç takvim yaprağıyız ki aslında? Hiç üst üste
koymayı denediniz mi? 70-80 tanesini dizin bakalım ne çıkacak? Çok takılmamak
gerek bazen, sahip olduklarına, hele ki dostların için, şükretmek ve o şükürde
sabretmek…