Kar mı o,
Güvendiğin dağdakiler?
Mor menekşeli,
Rengarenk dağlar,
Ne güzeldi değil mi?
Az mı konuşup, dertleşmiştim
Oysaki?
Sırtımı verip yüceliğine,
Nicelerle cenk etmiştim…
Dağ sandıklarım,
Bir bulut olmuş şimdi.
İzliyorum nemli gözlerle,
Üzerimden geçerken,
Selamlıyorlar beni…
Onlar da mutsuz,
Onlar da hüzünlü…
"Dağlar güçlü kalabilmek için sırtını dayayacak başka bir dağa ihtiyaç duyarlar. Yıllarca sırtını dayadığı dağı ezip geçiyorsa bir dağ, içinde yanan bir ateş vardır. İçinde ateş olan dağ gökyüzünü aşıp da gitmek ister, bunun için bazen asırlık dostlarını çiğnerler. Daha yükseğe çıkarlar, yalnız tek bir dağ olurlar. Yalnız kaldıklarını içindeki ateş söndüğünde fark ederler. Belki de o yüzden yalnız dağların tepelerinde daha çok kar olur. Yalnızlık o ateşi söndürür." Kâfi
YanıtlaSil