23 Ağustos 2009 Pazar

Devrim Arabaları


Öncelikle bu filmi daha önce izlememi sağlamadığı için buradan blogun diğer yazarına teessüflerimi iletiyorum.İlk olarak 24 Ekim 2008'de daha sonra da 1 Mayıs 2009'da tekrar vizyona giren bu filmi ben daha dün izleyebildim böylece de Devrim otomoobili hakkında bildiğim bazı yanlış anlaşılmaları gidermiş oldum.
Pek çok sıkıntıya, zorluğa, kısıtlı bir zamana rağmen yapılan Devrim arabalarından genellikle benzin konmadığı için yolda kalmış olduğu alaya alınarak bahsedilir.Açıkçası ben de çok farklı düşünceler taşımıyor "Abi benzin koymayı bile düşünememişler" gibisinden gerizekalıca yorumlar yapıyordum. Halbuki kazın ayağı öyle değil.Filmde güvenlik önlemi olarak depoları az miktarda benzinle dolu şekilde Ankara'ya ulaştırılan arabalarından siyah olanının benzini olmamasına rağmen göstergesinin depoyu boş göstermemesi yolda kalmasının nedeni olarak gösterilmiş.Bir başka sebebi de Devrim projesinde rol alan mühendis Salih Kaya Sağın'a göre arabalara ikmalin meclise gelmeden önce yapılmasının kararlaştırılmasına rağmen eskorttakilerin haberi olmadığı için benzin alınamaması olarak gösterilmiş.Bir diğer neden de projedeki bir başka mühendis Kemalettin Vardar'a göre motorun yetersiz kalması veya otomobili kullanan Rıfat Serdaroğlu'nun heyecanı nedeniyle motorun boğulmuş olması. Hangisi gerçek sebeptir bilemeyeceğim ama bu arabaların yapımında bulunan Kemalettin Vardar, Hamdi Tahıllıoğlu, Samim Özgür, İsmet Özkan, Mustafa Seyrek, Hasan Dinçel, Mustafa Sidal, Yavuz Yücel, Emin Bozoğullu, Orhan Alp, Hakkı Tomsu, Nurettin Erguvanlı, Mustafa Ersoy, Celal Taner, Mehmet Bekar, Özcan Türer, Kemal Elagöz, Gültekin Sabuncuoğlu, Salih Kayasağın, Rıfat Serdaroğlu, Şecaattin Sevgen, Faruk Akyol, Hamit İşeri adlı 23 mühendisimizin de emeği böyle saçma bir şekilde hor görüldüğü(kendim de dahil) için büyük utanç içindeyim ve her birine birer özür borçlu olduğumuzu düşünüyorum.
Bu projenin neden iptal edildiğine dair bir açıklama da bulunmamakta.Devlet Planlama Teşkilatının bu projenin maliyetini çıkarabilmesi için yılda 20000 arabanın üretilip satılması gerektiğini belirtmesi, Türkiye'nin bu kadar çok otomobil talebi olamayacağı şeklindeki raporunun Başkanın danışmanı Sami Bey tarafından dile getirilmesi, otomobil yapmaya kalksak diğer ülkelerin fındığımızı almayacağı şeklindeki beyanatlar, kısa ve orta vadede bu projenin karlı olmadığı, medyanın çok fazla ödenek ayrıldığı için bu projeye saldırması bir de üstüne siyah araba durunca basın tarafından projenin başarısız olduğu izleniminin verilmesi film boyunca anlatılan bazı muhalif olaylar.Bu kadar olumsuz bakılan projenin devam etmiş olmamasına da pek şaşırmamak lazım.Günümüzde etrafa saçılan milyarlarca dolarlık yatırımları -60'lı yıllarda da çok farklı olmasa gerek- görünce insanın şu projelere biraz bütçe ayrılması bu kadar mı zor diyesi geliyor.Fındık konusu ise işin başka bir acı tarafı.Hammadde ihracatının işlenmiş ürün ihracatına kıyasla ne kadar daha az gelir getirdiğini beşikteki bebekler bile biliyor.Burnunun dibini zor gören adamların devletin geleceğini planlaması da çelişkinin feriştahı.Eğer o zaman bu proje devam etse ülkemizin şu anda makine sanayindeki en ileri ülkelerden biri olabileceği tahmin ediliyor.Olumsuz haber yaparak kamuoyunu yanlış yönlendiren zamanın basın mensuplarını da günümüzde bile çalışmaya devam eden "duran otomobile" bindirerek bir tur attırmak en doğrusu olur herhalde.

Amerika büyükelçisinin söylediği "Yapacaklarına inanmaları yapmalarından daha önemli" cümlesi de oldukça anlamlı.Maalesef ülkemizde varolan bir aşağılık kompleksi kendimizi birçok şeyi yapamayacağımıza inandırıyor ve ne yazık ki kişinin iyi özellikleri ile ters orantılı olarak artıyor.Daha zeki, başarılı, çalışkan olan genelde daha güvensiz, isteksiz olurken işinin ehli olmayan, bilgisiz, tembel adam dünyaları kurtaracak sanki.Bu ülkenin akil insanlarının kendilerine inanıp daha fazla sorumluluk almaları en büyük "devrim" olacaktır.
Genelde izlediğim çoğu filmde genelde aşırı tepkiler vermez ablamın da zaman zaman verdiği reaksiyonlara, kendini bu kadar kaptırmasına şaşardım.Bu film ile nasıl oluyormuş anladım.Uğur Polat'ın canlandırdığı -kendisini oldukça sevdiğimi belirtmeliyim- Başkan yardımcısı Sami Bey'e fitil olmamak elde değil.Zaten eğer filmi izlemişseniz herife saydırdığınızın, izleyecekseniz saydıracağınızın garantisini verebilirim.Ha bu herif niye herşeye takoz koymaya çalışıyor, sürekli zorluk çıkarıyor onu çözemedim ve biraz abartıldığı kanısındayım.İç ve dış mihrak diye sürekli bahsedilen güçlerin iç kısmını bu adam tek başına rahatlıkla üstlenebilir.Kendisi Arabistanlı Lawrence'in Türkiye şubesi mübarek.Her şeye rağmen en azından gerçeklerin bir kısmını gün ışığına çıkardığı ve yanlışları düzelttiği için izlenmesi gereken bir film Devrim Arabaları.

16 Ağustos 2009 Pazar

Açılım Saçılım Kaçılım

Sadece bir şeyler yazmış olmak için yazmak istemediğimden ve aklımda tam bir konu belirmediğinden üç beş gün yazmadım sonrasında da biraz yoğunluktan ötürü bir şeyler yazamadık. Blogun diğer sahibi de şu anda Ege kıyısında tatilin dibine vurmuşken mekan boş kalmış

Malum ortalık bugünlerde "demokratik açılım" adı verilen kürt vatandaşlarımıza yönelik birtakım düzenlemelerin heberleriyle kaynamakta. Bu ülkenin yıllardır kanını emen, hem maddi hem manevi büyük derecede hasarlara yol açmış bu sorun ne yazık ki ne yazarsam yazayım tarif edilemeyecek acıları da beraberinde getirdi. Burada bu konuya değinmemin nedeni de MHP Başkanı Bahçelinin iki gün önce yaptığı konuşmasından aklıma takılan birkaç kelam. Ne demiş bir kulak verelim:

Özellikle son zamanlarda terör örgütünü ortadan kaldırarak bu belayı sona erdirmek yerine, silahsız bölücülüğe toplumu razı edecek, hain istekleri masum hale getirecek ve bunları demokrasi adıyla maskeleyecek sinsi bir siyasetin izlendiği anlaşılmaktadır. Yıllardır 10 binlerce masumun canına, malına ve huzuruna kasteden bölücü talepler olan federasyon, ayrı bayrak, ayrı eğitim dili, ortak kurucu halk, çokluklar devleti ve hatta ayrılma gibi ihanet kavramlarının açıkça dillendirilmesi, karşımızdaki tehlikenin boyutlarını anlama açısından yeterlidir.

Terör örgütünü ortadan kaldırmak için 25 yıldır askeri mücadelenin yapıldığını, 2006 yılı Haziran ayına kadar da 6404 tanesi askerimiz olmak üzere onbinlerce insanımızı şehit verdiğimizi, Türkiye ekonomisine kaç yüz milyar dolarlık zararın bulunduğunu Bahçeli de pek ala biliyordur.Belki buraya yazılınca bir istatikmiş gibi duran 6404 sayısı her birinin bir ailesi, sevgilisi, dostu, eşi, çocuğu olan gencecik insanların sayısı. Hem maddi hem de manevi açıdan açtığı yaraların inanılmaz boyutlara ulaştığı bu sorunun çözümüne yönelik girişimlerin de sinsi bir siyaset olarak adlandırılması da bu ülkede uzun yıllardır siyaset içinde bulunan Devlet Bahçelinin ağzından çıkınca ayrı bir anlam kazanıyor. Siyaset denilen şey benim bildiğim sorunları çözüme kavuşturmak, halkın refahını arttırmak için yapılır.Tamam AKP hükümetini beğenmeyebilir, yanlış politikalar izlediğini söyleyebilirsin ama böyle can alıcı bir konuda da atılan adımları hainlik, vatana ihanet diye de adlandırmak bu millete yapılacak büyük bir ayıptan öteye gitmez.

"Demokrasi adıyla maskeleyecek" kısmı ise açıklamanın bir başka elde kalan tarafı. Sanki Birinci Meşrutiyet yeni kabul edildi de padişahtan birşeyler gizleniyor.Bu ülke 85 yıl 9 ay 16 gündür kendi kendini yönetiyor ki TBMM bu süreden daha uzun bir zamandır (zaman zaman askıya alınsa da) yasama görevini devam ettirmekte. O bulunduğunuz çatı altında da kimsenin birşeyi maskelemesine gerek yok. Zaten düşünmeyi, fikir üretmeyi geçtim konuşmanın bile neredeyse lanetlendiği şu ülkede konuşmaya konuşmaya bu hale geldik. Bırakın da kim ne düşünürse düşünsün ve bunu açık şekilde ifade etsin. Orada bulunan insanlar senin benim oyumu almış senin benim için birşeyler yapmaya çalışıyor.Ortaya atılan fikirleri beğenmezsen karşı çıkar, tartışır, sebeplerini ortaya koyar sonra da bir sonraki seçimde ne olacak beklersin. Yoksa etrafa ip sallamakla, ona buna vatan haini demekle vatansever olunmuyor. Ha madem çözüme yönelik birşey söylemeyeceksen sana derler: "Gölge etme, başka ihsan istemez."

Daha fazla kanın dökülmesine, ocaklara ateş düşmesine kimsenin tahammülü kalmadı. Ortaya somut birşeyler konmasının zamanı geldi de geçiyor. Tabi bu çözüm önerileri kültürel haklar seviyesinde mi olacak daha ileri adımlar atılabilecek mi bunu zaman gösterecek. Bu işin kolay olacağını ya da hemen bir çözüme ulaşılabileceğini ben de pek sanmıyorum ama oldukça iyimser bir ortamın oluştuğu şu sıralarda geleceğe umutla bakabilmemiz için sebepler artıyor...

10 Ağustos 2009 Pazartesi

Bir Sürelik Veda

Uzunca bir süre burada olamayacağım (tatil benim de hakkım:D). Tatildeyken yazacak birşeyler bulabilirim umarım. İmkanım olursa yazı koyabilirim ama çok zor. Fakat şunu söyleyebilirim ki tatil dönüşü daha fazla ilgileneceğim bu blogla. Herşey gönlünüzce olsun, sağlıcakla kalın...

4 Ağustos 2009 Salı

Tour de France 2009


Bisiklet sporunu ara sıra izleyen biri olarak ilk defa bu sene Fransa Bisiklet Turu sayesinde tam manasıyla bu sporu takip ettim.İlk bakışta çok ilgi çekici olmayan, zevksiz bir spormuş gibi gözükse de açıkçası her gün ilgim ve sevgim biraz daha arttı.Yaklaşık 10 gün önce sona eren turu da ispanyol bisikletçi Alberto Contador sarı mayoyla yani genel klasman birincisi olarak tamamladı.Efsanevi bisikletçi Lance Armstrong -aşağıdaki resimde "Şuna bak, biz o mayoyu 7 kez giydik koçum" edası takınan ve bu seneye kadar bisiklete dair bildiğim tek şahıs- Andy Schleck'in ardından üçüncü sırada tamamladı.
Burada dikkatimi çeken birkaç şeyi paylaşayım dedim.Öncelikle şu bisikletle uğraşanların hiçbiri insan değil daha doğrusu insan fizyolojisine sahip değil.Adamlardaki dayanıklılık çoğu pek çok sporu açık ara geride bırakacak düzeylerde.Sen hergün 4-5 saat pedal çevir bir da utanma bunu 21 gün tekrarla.Dinlenme halinde "normal" insanda 60-90 arası olan nabzın bu abilerde 30 civarında olması da kendilerinin ne olduğu hakkında beni başka bilinmezlere sürüklüyor.Burada Contador'u bir daha anmak gerekiyor. Hatırlıyorum Road Runner yer çekimini bilmediği için gökyüzünde rahatça dolaşabiliyordu. Contador da onun bir başka versiyonu olsa gerek adeta yer çekimiyle alay edercesine bir tırmanış etabında yaptığı atakla sanki düz yolda gidiyormuş gibi koparak diğerlerinin kendisinin seyrine bakmasına neden oldu.Zamana karşı bir etabı bile o konunun uzmanı Fabian Cancellara'nın önünde tamamlayarak ne kadar bütün bir bisikletçi olduğunu gösterdi

Bir diğer dikkatimi çeken nokta da Andy Schleck ve abisi Franck Schleck ki kendileri yukarıdaki haritaya dikkatli bir şekilde bakınca farkına vardığımız yeşil çember içindeki yeşil noktayla gösterilen yaklaşık 493500 nüfuslu(!) Lüksemburg'un yetiştirdiği iki bisikletçi.Şu cümleyi yazarken bile içim acıdı ve ne yazık ki ülkemizi temsil eden bir bisikletçimiz bile yoktu Fransa Bisiklet Turunda.Bunu da fazla yadırgamamak gerek, çünkü ne yazık ki spor denilince akıllara futboldan başka pek birşey gelinmeyen cennet vatanımızda o konuda da ilgiye oranla bilgi ve başarının çok da yüksek düzeylere ulaştığını söylemek zor.Çoğu alanda olduğu gibi sporda da günü kurtarma politikalarından öteye gidemedikçe bu makus talihimizi değiştirmek de pek kolay gözükmüyor.
21 etaptan oluşan turda her gün yol kenarlarında toplanan yüzlerce insan ise işin bir başka boyutu.30 saniyelik bir grup bisikletçinin geçişi için yaklaşık 4 saat beklemek nasıl bir çılgınlık veya sevgidir ben çözemedim ki aynı duyguları motor sporları için de paylaşıyorum ama en azından seyirci motor sporlarında yarışçıları her tur görebiliyor.Tabi bisiklet etapları da doğayla iç içe birbirinden güzel mekanlarda yapılıyor ve tur; yarışçısı-seyircisiyle bir kültür haline gelmiş resmen.Bir karavan kiralayıp her gün bisikletçilerin peşinden yol almak ve o havayı solumak bir yandan da Fransa ile birlikte birkaç ülkeyi daha dolaşmak bir daha düşününce çok da mantıksız görünmüyor.Bir parantez de 21 gün boyunca hergün ortalama 3 saatlik canlı yayınlar ile tur keyfini bize aktaran ve bu süre boyunca bisikletle ilgili olsun, geçilen yerlerle ilgili olsun aklınıza gelebilecek her türlü şeyi iletmeye çalışan Eurosport spikeri Caner Eler'e ve yorumlarıyla katkıda bulunan Sarper Günsal ve Aydan Çelik'e açmak ve teşekkür etmek istiyorum.Zaten böyle insanların varlığı geleceğe dair umutlarımızı arttırıyor.Sağolun, varolun.


2 Ağustos 2009 Pazar

Köleleştiremediklerimizden misiniz?


Geçtiğimiz yaz FIFA başkanı Sepp Blatter enteresan bir açıklama yapmış ve futbol kulüpleri ile futbolcular arsındaki uzun süreli sözleşmeleri “modern köleliğe” benzetmişti. Öncelikle Sepp Blatter’e herhangi bir sözlüğü açıp kölelik maddesini tekrar okumasını tavsiye ediyorum. Bu anlaşmalar silah zoruyla yapılmıyor bildiğim kadarıyla. E futbolcuların aldıkları meblağlar da ufak tefek şeyler değil. Zaten bu açıklamaları yapmasının nedeni olan Cristiano Ronaldo da bir sene olmadan muradına ermiş Real Madride futbol tarihinin en büyük transfer ücretiyle gitmiş durumda.Tabi ki futbol kulüpleri de yetenekli gördüğü oyuncuları uzun süren kontratlarla ellerinden kaçırmamaya bakıp olabildiğince yüksek meblağlara pazarlamaya çalışıyorlar.Yani ortada karşılıklı rızaya dayanan bir durum söz konusu ki efsanevi futbolcu Pele "Bir futbolcunun köle olması için kontratsız ve para almadan top oynaması lazım. Eğer futbolcu bir kontrata sahipse, kontratının bitmesini beklemelidir. Daha sonra kontratı bittiği zaman istediği kulübe gidebilir" diyerek olaya noktayı koymuş.

Neyse, benim değinmek istediğim olayın bir başka kısmı. Bana kalırsa Cristiano Ronaldo gerçekten bir bakıma köle.Yaptığı çoğu şeyi zorunda olduğu için, zorunda olmadığı şeyleri de kendini maddi açıdan tatmin etmek için yapıyor.Her hareketi basın tarafından takip edilen bu insan Ferrariden inip Paris Hiltona binen türden bir organizma.Tabi bunun bir de medya ayağı var ki evlere şenlik.”Ronaldo gene dağıttı”, “İşte yeni sevgilisi, son model Rolls Royce’u” şeklinde sürüsüne bereket haberlerle sözde “ışıltılı dünyalarına” insanların imrenerek bakmalarını sağlayıp hayatlarının en büyük amaçları haline getirmeye çalışıyorlar veya farkında olmadan buna hizmet ediyorlar.Sürekli ”daha fazlasını istemenin” daha büyük bir yıkımdan başka bir şey getirmeyeceğini görmek çok zor olmasa gerek. Çok merak ediyorum Ronaldo hiç gökyüzüne bakıp bulutları çeşitli nesnelere benzeterek hayal kurmuş mudur, bir kuşun ötüşünü zevkle dinlemiş midir, hiçbir kıza aşık olmuş mudur ya da yıldızları sayıp dilek dilemiş midir? Sanıyorum saydığı tek yıldız kendisidir. Açıkçası onun gibi bir yıldız ya da köle olmadığım her gün için şükür, olmayayım diye de her gün dua ediyorum.


Tabi ki burada eleştirmeye çalıştığım şey zenginlik veya Ronaldo’dan öte bir tutum. İstediğini sürekli elde etmenin getirdiği yozlaşma ve yüzeyselliğin insanın doğasına, ruhuna yaptığı tahribatın oldukça yüksek seviyelere ulaşması asıl beni rahatsız eden. İnsanın kendine dair en basit, hayvani içgüdülerini gidermekle hayatını geçirmesi midir bu dünyaya gelmesinin amacı? Biz de keşiş gibi yaşamıyoruz ama ihtiyaçlarını gidermek için yaşamazsın; yaşamak(düşünmek, öğrenmek, öğretmek, okumak, muhabbet etmek, haketmek) için ihtiyaçlarını giderirsin. Bu dediklerim işinin hakkını vererek yapan birine “Ulan herif götürüyo malı, biz burada yalanıyoruz” şeklinde bir kindarlık veya “Zenginin malı züğürdün çenesini yorar” gibi bir teselli arayışı falan değil yani.Yine de insanların gelirleri arasındaki uçurum da konunun çok acı bir başka tarafı ya ben oralara hiç bulaşmayayım.