26 Haziran 2012 Salı

Vazgeçtim

Yaşlı gözler sana döndü,
Tutmuyor elim ayağım.
Ezgiler susmuş nicedir,
Senden yüzümü çevirmek,
Öylece bırakmak istemedim,
Vazgeçtim…

Canım eksik kaldı,
Sesler düştü dudağımdan.
Bir ah işitilir etrafımda,
Yaşadığımı görürler baktıklarında.
Söylesem neler söylerdim,
İçimde neler neler birikti.
Seni kırmak istemedim,
Vazgeçtim…

Merak ettin mi hiç beni?
Düşündün mü halimi?
Nice köprüler geçtim de,
Beni tutan ince bir ipti.
Nasıl bulurum söyle,
Senden daha narinini?
Tutup koparmak istemedim,
Vazgeçtim…

Hayatım ellerin arasında,
Sözüne bakarım.
Yokluğun yakar beni,
Kapında yatarım.
Varlığım değersiz mi
Üzmez mi yokluğum?
Üzülmeni istemedim,
Vazgeçtim…

14 Haziran 2012 Perşembe

Sen II

Yazmak istemem daha da fazla,
Yollara düşmek isterim sadece,
Taşta seni aramak isterim,
Toprakta, kumda.
İçime çektiğim havada çıksan ya karşıma,
Ciğerimde hissetsem ya seni,
Yorgunum yanımda olmadığında,
Yol uzun,
Sen uzakta…

Ulaşmanın hayaliyle yürüyorum,
Ulaşmak isterim sana ama vakti mi?
Kulağımda çınlıyor sözlerin,
Ne olur bir ses versen?
Vaham sen oldun,
Çölüm sen…

Anlam peşindeyim ama,
Bir kere bile anlam veremedim ki.
Sultanım dedim,
Yârim, gözüm, her şeyim.
Suya muhtaç biçareler gibi,
Adını sayıklarım her seferinde.
Ben senin için düştüm bu yollara,
Ne olur sen, sende çıksan karşıma?
Kendini kimden kaçırırsın,
Ya da engelin nedir?
Seni arzularım sadece…

İnsanlar gösteriş peşinde,
Bense pek yapamam onları.
Güzellikte seninle yarışanı görmedim.
Ama ne bulurlar kendilerinde?
Tek istediğim ateş,
Yakmandır beni.
Ateşe atmadan yaktın tüm bedenimi.
Dualarım dokunmadı sana,
Sessiz kaldı sözler.
Kurudu senin için derdiğim güller…

Muhtaç olduğumda elin neredeydi?
Güller bu kadar uzak mıydı,
Ey güller sahibi?
Ağlat bu gece,
Açılsın yollar.
Beklemekle olmaz bu iş,
Yıkılsın bu duvar.
Susuz gezdim nicedir,
Bir lokma da geçmedi boğazımdan.
Olmadı sensiz bir anım.
Bir nefes olmadı adın karışmadan.
Ciğerim kabul etmedi.
Çekemdim sen olmadan bir nefesi.
Ölüm ile yaşam bir ince çizgi,
Senin adın bu çizgiyi çekti.
Sessiz topraklara gömün beni,
Çünkü o hep sessizdi…

13 Haziran 2012 Çarşamba

Sen

Seni hatırladığımda aynı sözler,
Seni unuttuğumda da aynı…
Bu kadar mı değişir anlam,
Madde bu kadar anlamsız mı?

Bana benden daha yakın hissettiğimde oldu seni,
Günler boyu bir yudum suda aradığım da.
Seni tomurcukta beklerken,
Neden hep dikende çıktın karşıma?

Merhaba demek için sadece,
Yüzün görmek isterim.
Cemalinden fazlası haram bana,
Sadece bir tebessüm…

Gözlerin gözümde,
Gitmez gözümden hayalin.
Gülümsemen aldı aklımı başımdan
Gül yaprağından narin tenin…

Semada dolaşırım bazı bazı,
Senden nice güzellik gördüm.
Kollarında buldum kendimi,
Ihlamurları, sümbülü kokunda unuttum.

Niye çekinirsin göstermekten kendini,
Neyleyim sensiz bu illeri?
Durmaz artık bu suskun,
Çoktan yaktım gemileri…

10 Haziran 2012 Pazar

O 'An'

Koskoca kader dediğimiz şey, ‘an’ın içinde kaybolmuş.

***

Günlük koşuşturmanın içine o kadar dalıyoruz ki kaybettiğimiz anı bulup çıkartamıyoruz. Daha önceden yazma düşüncem vardı an konusunda, tam da Ankara ziyareti güzel bir vesile oldu. Pişmeden yemeği sofraya koymak pek hoş olmaz.

***

Bir şeyin gerçekleşmesi gerekiyorsa o an, bütün evren onun gerçekleşmesi için hareket eder, her şey bu denli büyük bir hareketin sonucu…

Oysa ne kadar çok endişe duyuyoruz olanlardan. Hepimizin içinde sürekli bir kaygı ve geçmişe dönük pişmanlıklar. ‘Acaba o cevabı verse miydim?’, ‘Acaba o formülü yazsa mıydım?’, ‘Acaba elini tutsa mıydım?’, ‘Acaba …?’, ‘Acaba …?’ ve daha nice acabalar. Hep söylerim okyanusta bir damlayız, okyanusun dalgası bizi ürkütür mü? Dalgalanır mıyım diye düşündüğümüz sırada nice dalgalar yarattığımız farkında mıyız?

Hayatta mucize arayanlara acıyorum artık, çünkü mucize arayanlar bir ‘an’ dahi yaşamamış olanlardır.

Çevremizde gerçekleşenlerin olması için bütün evren hareket ediyor diyorum, bütün arz ve sema bu an için işliyor, düşünebiliyor musun? Hayatında bundan daha büyük bir mucizeye şahit oldun mu hiç? İşte bu sebeple mucize arayanlara acırım.

Tabii bu kadar yazıyorum ancak kendime de sormadan geçemiyorum, hiç mi takılıp kalmıyorum ben de? Uzun yola çıkmak çok faydalı oldu, en azından uykusuz geçen bir gece. Evrenin o devasa hareketine daha yakından şahit olma fırsatı yakaladım.

O akşamdan bu yana ne zaman olanlar ve olacaklar ile ilgili bir endişeye kapılsam, gökyüzüne bakarım, güneşe, aya, yıldızlara. Milyarlarca kilometre uzakta, belki de yıllar önce sönmüş yıldızlara bakarken insan yaşıyor anı. Sönmüş olmasına rağmen görüyorsun onu, ne kadar aldatıcı öyle değil mi? Belki şimdi gördüklerin de yanıltıyordur seni.

Bu sebeple görüntüye olanlara takılmamak gerek, neyin iyi neyin kötü olduğuna karar verecek yetide değiliz maalesef. Dinlemek lazım sesleri, ‘an’ın ezgilerini…

1 Haziran 2012 Cuma

Sessizlik

Eğer ki düşseydi,
İçimdeki ateş şu karşımdaki denize.
Ne mavi deniz kalırdı,
Ne manzara.
Ne martılar kalırdı onunla,
Ne de güzel dalgalar…
Söner miydi peki?
Söner miydi diye soruyorum kendime.
Ne biraz harı sönerdi,
Ne de bir şey eksilirdi aşkımdan…

Bu güneş aydınlatıyor yedi ciheti
Madem o kadar güçlü,
Neden aydınlatmadı beni?
Ay bile ondan nasiplenmiş
Parlıyor karşımda.
Bense oturmuşum,
Karanlığın tam ortasında.

Güneş o kadar parlakmış…
Söyle o zaman ne yapmam lazım?
Ben neyi eksik yaptım da,
Aşkın kadar aydınlatmadı beni.