İstanbul,
Bıraktım seni…
Sesim gelmeyecek sana,
Uzaklarda yürüyeceğim şimdi.
Her köşen bir anım,
Dağılmışım koca şehre.
Aramak gerek parçalarımı,
Yap-boz misali.
Ah ne saatler işliyor,
Zaman nehirden farksız.
Her sabah seni izlerim de,
Yüzümde sabah rüzgarının esintisi.
Her şeyim sendeyken,
Ayrılık kolay mı?
Haberin olsun diye söylerim:
İstanbul,
Bıraktım seni…
Güneş aynı doğacak senin için.
Ne farkeder ki olup, olmamam?
Kim bilir niceleri gelip geçti benim gibi?
Vapurları selamlayan martılar aynı,
Kız kulesine çarpan dalgalar da…
Güneş yine doğudan doğar da,
Sen onu sor bir de bana.
Nice çileyle doldururum geceyi,
İstanbul,
Bıraktım seni…
Gece aynı çökecek üzerine.
Taksim meydanda,
Cümbüş çalan amca.
Yine vuracak cümbüşün tellerine.
Hayatını satanlar,
Aynı yolları adımlayacak yine.
Atıldığım zindanlar farklı,
Üzerine güneş doğmayacak.
Bir gönül hasret çekerken,
Kaç gönül düşleyecek yari?
Hayali canımı yakardı da,
İstanbul,
Bıraktım seni…
Suskun durur bir köşede,
Mırıldandığı eski bir ezgi.
Kendisiyle konuşup durur da,
Kendine anlatamaz derdini.
Kubbede kalan bir hoş seda,
Ondan kalan sözleri.
Sorular arasında kalır,
Sen mi terkettin onu,
Yoksa o mu terketti seni?
Cevabı düşünmeye yok hali.
İstanbul,
Bıraktım seni…
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder