kader etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
kader etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

9 Ocak 2014 Perşembe

The Leap of Faith


Ne güzel bir deyim başlıktaki yazı, cuk diye oturan bir Türkçe karşılığını bilemiyorum. Sizin aklınıza gelirse yazın lütfen, hiç çekinmeyin.

Bazen uçurumun kenarında dolaşırız ya, hayat aslında uçurumun aşağısındadır. Her şey bizi orada bekler, iyi ve  kötü şeyler, mucizeler, sevinç ve üzüntüler, ölüm döşeğinde tebessümle yatmamızı sağlayacak her şey. Ama korkarız, kalırız uçurumun kenarında. Gezinip dururuz, aşağıya bakarız, oysa ne tatlı anlatılanlar ama birçokları cesaret edemezler atlamaya. Bütün ömürleri uçurumun kenarında geçip gider.

Bir de bazılarının dostları vardır, çağırır uçurumun kenarına ve hiç çekinmeden tutar kolundan atar aşağıya, ait olduğu yere. Kendileri de atlar hemen onların arkasından, son gruptandır çünkü onlar.

Ve son gruptakiler, bilir neler olacağını, kendisini nelerin beklediğini (ya da öyle sanır) ve açar kollarını iki yana, kaderin kucağına bırakır kendisini. İşte tam olarak bu "Leap of Faith"…

***

17 Aralık'tan bu yana yazmadığımı fark ettim, hastaydım yine, yeni yeni ayaklanmaya başladım. Hipomani zaten yeterince çektiriyordu, üstüne boyun düzleşmesi (muhtemelen şimdiye kadar fıtığa dönmüştür) eklendi, kollarımı doğru dürüst kullanamıyorum. Sürekli uyuşma, titreme falan. Yüzmem gerekli ama artık iki adım atınca nefes nefese kalan ben nasıl yüzebilirim ki? Bir de üzerine son hastalık eklendi.

Büyük insanların imtihanı da büyük olur derler (hani her şeyden pay çıkartacağız ya kendimize), o büyük insanlara baktıkça onların tırnağı olamayacak bir yapıdayım. Her iki sonuçtan da korkuyorum açıkçası, ürperiyorum. Farzedelim ki büyük işler yapacak potansiyeldeyim, saçma sapan işler yüzünden vücut bu haldeyse o sorumlulukların altından nasıl kalkılır?

Ama beni asıl ürperten diğer seçenek, düşündükçe tüylerim diken diken oluyor. Biz, sıradan hayat yaşayan insanlar, bu sıkıntıları çekerken bu kadar söyleniyorsak eğer, Allah'ım, o büyük dediğimiz insanların imtihanı nasıldı? Nasıl sıkıntılara düştüler de of demediler? Aklım almıyor…

***

Hastalıklarla gülüp eğlenebiliyorum artık, kansızlıktan dolayı damarı bulamayıp, iğneyi 3-4 defa saplayıp çıkartan hemşireye "Kazı çalışmaları nasıl gidiyor?" diye sordum mesela. Güldüğümü görünce neler düşünmüştür acaba? "Sağ kolum haşat, bu sefer kanı soldan alacaksınız." demişliğim de var mesela, kalktı öbür tarafa geçti kan almak için. Bir seferinde hemşireyi güldürdüm ama, "Bu iğne biraz büyük, korkma" deyince "O kadar iğne saplandı ki artık iğneden korkmuyorum, beni korkutan iğneden sonra bantın çıkartılması (kolumda biraz fazla kıl var da)" dedim, beraber gülüştük öylece. İnsan her şeye alışıyor, hem de her şeye…

***

Her zaman şükrediyorum, hayal gibi gözüken birçok şeye erişebildim, fen lisesi hayaldi, hele ki yatılı okumam. Her ne kadar kötüleyip burun kıvırsam da insanların hayalini kurduğu bir üniversitede, bir bölümde okuyabildim. Kalabalık bir grup önünde konuşabilmek de benim için hayaldi, Taksim'de tek başına yürüyebilmek de. Yüzlerce insanın çalışmak isteyeceği, hayalini kurduğu bir şirkette üç yıla yakın çalıştım ve başarılı olduğumu da düşünüyorum. Sonra hayallerimin, hayal olmaya başladığını farkettim, doğum günümde istifa dilekçemi verdim.

Ve sıra geldi başlığa, inanıyorum bu hayalimi de başarabileceğime. Ahşap bir gemi olacak, aslına uygun yapılmış, üç direkli, yelkenli bir gemi ve adı da "The Leap of Faith" ve sadece kendisini uçurumdan aşağı bırakanlar binebilecek bu gemiye…


 

20 Nisan 2013 Cumartesi

Limanlar


Yıldızımız barışmadı senle,
Yine bir yanlış liman…

Pusulaya baksaydın ya,
Suç rüzgarda mı her zaman?

15 Eylül 2012 Cumartesi

Kader


Paralel evrenlerin peşindeyiz, sanki bu evrenin yeterince farkına varmışız da, her köşe bucağını biliyoruz ya. Hileli oyunmuşçasına doymadan yaşıyoruz. Kafamızda sürekli yeni dünyalar, paralel evrenler…

Her gece yatağa girdiğimizde, her kendimizle baş başa kalışımızda adım atıyoruz bu topraklara, belki de bize yasak olan yerlere. Gün içinde ya da biraz önce verdiğimiz kararların tam terslerini düşünüyoruz. Evet evet, biz de gülümseseydik dünya başka bir yöne gidebilirdi, yahut yanımızda dilenen çocuğa yardım etmesek belki çocuk dilencilerin önüne geçebilirdik.

Bu söylemlerimiz hep tesadüfen karşılaştığımız ani durumlar için mi geçerlidir. Oysa beklediğimiz “an”a doğru ilerlerken ne kadar da hesap yapmıştık. O bize muhtemelen şu cevapları verecek, hep suçlu benimdir zaten, vuracağım bunu yüzüne ve öldürücü darbeyi indireceğim… Hiç mi her ihtimali düşündüğünü varsayarak bir yüzleşmeye çıkmadın? Vereceğin her cevap hazırdır ama ne olur? Onun ağzından dökülen ilk kelimelerle şok olursun, planladıklarından hangilerini söyleyebilirsin ki?

Kendine gel!

Kader dediğin şey ne kadar devasa olduğunun farkında mısın? Sallamak istediğin her an, “amaaan kader” deyip çekiyoruz kendimizi aradan. Peki madem “kader işte”, neden bu çırpınış? Aciz bir şekilde acizliğini izlemek ne kadar keyif verir ki?

8 Ağustos 2012 Çarşamba

Yürüyorum

Sıcak bir yaz günü,
Ve ben üşüyorum.
Yollardayım nicedir,
Hava karanlık, yol uzun.
Dilimde bir türkü yok,
Sensizliği izliyorum,
Karanlık sokaklarda.
Attığım her adım mı
Yaklaştırıyor beni menzile,
Yoksa her adımda mı
Uzaklaşıyorum senden?
Sorular uçuşuyor kafamda,
Ben cevapları bilmiyorum.
Sıcak bir yaz günü,
Ve ben üşüyorum...

Kapanıyor ışıklar bir biri ardına,
Ve yeni ışıklar yanıyor,
Her yeni adımda.
Aklımda sen,
Gönlümde sen,
Gözümde sen...
Her ağzımı açışımda,
Dilimden düsen sen.
Işıklarla kaybolup,
Işıklarla doğan sen.
Soruyorum sesli,
Daha kaç ışık kapanacak?
Yolun bitti mi ki?
Diye cevaplıyor yanımdan geçen kedi.
Ellerim titriyor durduramıyorum.
Sıcak bir yaz günü,
Ve ben üşüyorum...

Geçtiğim yollar tükendi,
Ya da aynı yolu adımlıyorum.
Gönlüme sen düştüğünden beri,
Durmadan yürüyorum.
Soğuk içime işliyor,
Tenimde hissediyorum.
Geceler bana zindan olmuş,
Azadımı bekliyorum.
Başkası beni anlamaz,
Ben seni arıyorum.
Sıcak bir yaz günü,
Ve ben üşüyorum...

26 Temmuz 2012 Perşembe

Yeni Yıl



Erenlerin çoktur yolu,
Cümlesine dedik beli…


İnsanoğlu sabırsız, hemen her şey olsun ister. Ham meyveyi dalından koparır, bir ısırık alır ve tadıyla yüzünü ekşitir. Bu da yetmezmiş gibi bir de tutar yere atar. Ne kendisinden sonra yemek isteyene bir hayrı dokunur, ne o tohumu yetiştirmek için koskoca kışı geçiren ağaca… Zamanında yese bal tadı alacağı kayısı, şeftali, onun ağızının tadını alır. Sonra da her adı geçende yine ekşitir yüzünü, bir daha sürmez ağzına onları…

İşte böyle hikayemiz, yol çok, yol uzun. Farkında olmadan uzanıyoruz aynı meyveye, yürüyoruz aynı yolda. Bazılarına acıyoruz yere dökülen meyveleri topluyor diye, hiç tattınız mı yere düşenleri? En tatlıları onlardır aslında, tam olduklarında ayrılırlar dünyalarından. Köklerini saldıkları toprağa bırakırlar kendilerini. Birkaç çürüğe aldanmamak gerek, asıl bizi yanıltan dışı parlak olanlar…

Bahsettim ya aynı meyveye uzananlardan, işte onlardır aynı yolda yürüyenler. Uzandıkları elleri çarpışınca birbirlerinin farkına varırlar. Yürüdükleri yolda başlar diktir oysa, aynı yöne bakarlar, bakarlar da görmezler birbirlerini.

Kader getirir bizleri yan yana, seçemezsin, bilemezsin. Bir bakarsın, dönüp, geldiğin yollara, “Ben neredeyim?” dersin. İşte öyle başladı biraz da bu blog. Yazmaya başladık nereye geleceğini düşünmeden. Eski yazdıklarıma baktım da kendime kızmışım Fatih nice işler başardığı yaşta neler yaptın diye. Kader farkında olmadan örmüş yine ağlarını, Fatih’in Yeni Roma’lılar tarafında güllerle karşılandığı topraklarda, İstanbul’da, tam da onun yaşlarında bir gönüle girmenin çabasına düşmüşüz. Ve birçoklarının “Neden yapıyorsun? Niye yapıyorsun?” sözlerinin altında, biraz deli olmak gerek…


Gören bizi sanır deli,
Usludan yeğdir delimiz…


Kendi özelimde söylemem gerekirse insanlar bir anlam veremiyorlar bana pek. Kimisi içtiklerime takılıyor, kimisi şiirlerime. Koca üç senede neler yazmadım ki burada? Haa yüzden çok sıcak durmadığımı ben de kabul ediyorum, hala çekinenler vs olabilir. Bazen her şey insanın elinde olmayabiliyor. Şiirde anlatılan sensin ya da bir başkası ne farkeder? Çizgiler, perdeler, yollar varsa arada bazen insanın enerjisi düşebiliyor, yoruluyor insan. Neler neler hayal ederiz oysa, ne güzel olacaktır her şey. Ama sonra bir bakarsın ki hepsi yıkılmış. Ne büyük güzelliktir ki hazineler de hep yıkıntılar arasında.


Bize şarap ve sevgili, size cami kilise,
Sizler cennetliksiniz, cehennemliğiz bizlerse.
Kader böyleymiş neylersin, kimsenin suçu yok,
Kim ne karışır ezel nakkaşının işine?


Yukarıda da bahsettim, üç seneyi geçti yazmaya başlayalı. Aslında bunlar esintiler, süprüntüler. Geçtiğimiz yollardan sonra üzerimize sinenler, bizimle gelenler. Bu yazıda ise kaderden biraz fazla bahsettim, vardır elbet bir sebebi, bunun yazılması da var belki kaderde. Güzel beyitlere, dörtlüklere  yer verdik, kapanışı ise Neyzen yapsın:


Izdırabın sonu yok sanma , bu alem de geçer.
Ömr-i fani gibidir , gün de geçer , dem de geçer.
Gam karar eyliyemez hande-i hurrem de geçer.
Devr-i şadi de geçer , gussa-i matem de geçer.
Gece gündüz yok olur , an-ı dem adem de geçer…