felsefe etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
felsefe etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

24 Ağustos 2016 Çarşamba

A'mâk-ı Efkâr I

Meleklere ruh verildi, ten verilmedi. Hayvanlara ten verildi, ruh verilmedi. İnsana hem ten verildi, hem de ruh…

Bütün hikaye buradan başlıyor, var olanla olmayanın çatışması. Kim ki şekle odaklandı, ruhtan uzaklaştı, tene hapsoldu, hayvanlaştı. Kim ki ruha odaklandı, tenden vazgeçti, meczup oldu. Sadece ruh kıymetli olsaydı melekler insandan daha üstün olmaz mıydı? Ruhu bir şekle koymanın amacı olmalıydı.

Dünyanın dört bir yanında insanların evlerinin, arabalarının, üstlerinin vs güzel kokması için kullandıkları kokuları ele alalım, yahut şuan yeryüzünde olan bir gülistanı. Gözümüzü kapatıp o kokuyu içimize çektiğimizde ne kadar uzaklaşıyoruz bulunduğumuz yerden değil mi? Ne anılar canlanıyor zihnimizde, tebessümler, belki de göz yaşları. Ama şuan bu yazıyı okurken neden alamıyoruz o kokuyu? Kimse o gül bahçesi yok diyemez, evimizin köşesindeki ıhlamur ağacı veya. O güzel kokunun dağılıp, azalıp, yok denecek noktaya gelmesi gibi dağılıyor ruhlarımız. Muhtemelen tekrar Masiva’ya döndüğümüzde de dağılacak ruhlarımız özgürce ve yalnız ruhların sahibinin olduğu o uçsuz bucaksız kapta. Kendisini aradan çıkartanların “Enel Hakk” demesi başka ne olabilir ki?

Kokudan bahsedince aklıma ilaç fabrikasında yaptığım staj geldi. Hepimiz küçüklüğümüzde öksürük şurupları içmişizdir, ne güzeldi aroması. Şu an eminim o frambuaz aroması birçoğumuzun aklına geldi, tekrar içiyormuşçasına. Orada şurup üretiminde bir kova getirdiler, aromaymış, sonradan öğrendim. Şöyle beş on litrelik bir kova ama binlerce şişe üretimine yetecek kadar bir içeriğe karıştırılıyor, o derece yoğun. Kovayı açıp dökmeye başladıklarında beynimin yandığını hissettim, nefes almamak gerekiyormuş, cahildim. O denli güzel bir armonın yoğun olduğunda nasıl bir işkenceye dönüştüğünü farkettim. Ruha odaklanıp, onu sadece beyinle algılamaya çalışmak da aynı sonucu doğuruyor olsa gerek.

“Freedom within framework”

Herkes yaratıcılık için özgürlük gerekir diyor ama son yapılan bütün araştırmalarda belli kısıtlar altında yaratıcılık ve fayda maksimum düzeye çıkıyor. Birisi çıkıp sana “İstediğin her imkana sahipsin neler yaparsın?” dese ne kadar kaybolacağının farkında mısın? Bırak aksiyonları, hayallerde kaybolursun adım atmadan. Burası da meleklerden üstün olduğumuz nokta işte, insanın yaratıcıdan aldığı kısmi yaratma becerisi ruh için de geçerli. Framework, şekil, ten ne derseniz deyin, onun sayesinde ruhumuzu yüceltebiliyoruz.

“Şahın bahçesinde ben garip bülbül,
Efkarım artmakta halim pek müşkül”

15 Mayıs 2014 Perşembe

Bir Yabancıyla Tanışmak

Merhaba, benim güzel bir adım var. Ama adımla bilmezsin beni. Anarşist, terörist diye tanımlıyorsun genelde, bir de "çapulcu" var yeniliye…

Sesim gür çıkar benim, televizyonlarda bunu çok net duyuyorsun. Ama kendi uğradığım haksızlıklardan çok daha fazla çıkar sesim, başkalarının uğradığı haksızlıklar karşısında.

Belki göz yumacağım bir gerçekle, senin bir yılda kazanamayacağın parayı kazanabilirim ya da insanlığımı kapısında bırakacağım bir şirkette. Ama pek bunu tercih etmem, senin bazı arkadaşların bu sebeple "keriz" olarak yaftalar beni. Haktan yanayımdır, ne yapayım? Sahi sen de "Hakk"tan bahsediyorsun, aralarında bir fark var mı ki?

Namusu bacak arasında aramam ben, o kadar basite indirgeyemedim. Senin namuslu addettiklerin torunu yaşındaki bir kıza bakıp "Maşallah!" derken, ben gönlü benimle olmayan bir kızla baş başa kaldığımda utanır sıkılırım, yere bakarım. Merak etmeden ben söyleyeyim, hiç hayat kadınıyla birlikte olmadım. Sen bu soruyu dostlarına sorabilir misin bir de?

Sen dertten, tasadan kurtulmak için televizyon açarken, ben bir küçük açarım. Ne var yani ikisi de beyni uyuşturmuyor mu ki? Bir de duyarım, senin gibi bazıları varmış, Allah'tan çok, el alem ne der diye ya da alacağı yardım kesilmesin diye sürmezmiş ağzına. En azından rol yapma ihtiyacım yok, ben böyleyim.

İnsanların bir yanlışını gördüğümde ona hemen ortaçağ engizisyon mahkemelerini aratmayacak gazap, işkence, acı dolu cehennemden bahsetmedim. Onun bu korkular yüzünden  sadece çıkar uğruna doğruya yönelmesini istemem. Allah korkusu dediğin şey zalim bir kralın zulmü gibi olmamalı. Aksine kendimdeki korku, hani çok sevdiğin birini kırmak, üzmek istemezsin ya, yada sana güvenen bir büyüğünü mahcup etmek istemezsin, işte bu. Çünkü biliyorum, kucağındaki bebeğini ateşe atamayacak bir anneden daha hoşgörülü O. Sahi sen kaç kere cehennemden bahsettin?

Geçenlerde bir laf ettin "hoşgörü" diye. Mesela benim ateist, Hristiyan arkadaşlarım var. Musevi bir arkadaşımın da olmasını isterdim. Eşcinsel arkadaşım da oldu veya Alevi arkadaşım da. Senin hiç böyle arkadaşların oldu mu peki yahut çevrende böyle insanlar olsa? Osmanlı topraklarında 72 millet dostluk içinde yaşıyor diye anlatıyorsun, peki bugün neden yok çevremizde bu milletler? Cidden "hoşgörü"nün kelime anlamını biliyor musun?

Tüm bunlardan daha önemlisi, bu kadar farklılığa rağmen, ben seni seviyorum yabancı, ya sen beni?

5 Mayıs 2013 Pazar

Gölge

Büyüdük, büyüdük der dururuz,
Sonra çocukların yapmayacağı,
Hatalarda boğuluruz…
Yerdeki gölge gibiyiz,
Gah büyük, gah küçük.
Işıklarla düşüyor gölge yere,
Dikkat ettim de.
Ne zaman ışığa uyamadan,
Onu geçsem,
Büyüyor yerdeki gölgem…

16 Nisan 2013 Salı

Kaynaklar...


Geçmişte:
 "Saadet, hayatı olduğu gibi kabul edip, insana yüklediği yüklere razı olup, bunun daha iyi olması için gayret etmektir."

Günümüzde:
 "Mutluluğun formülü çok açık: Bir sen, bir ben, bir de bebek."

Neden bu haldeyiz diye uzun uzun düşünüp, türlü reçetelerle  uğraşmaya gerek yok. Biraz beslendiğimiz kaynağa baksak?

Kâfi'ye selamlar.

31 Mart 2013 Pazar

Maskeler


İki tip insan dikkatimi çekti hayatta, bir grup insan rollerin, maskelerin peşinde. Kendisiyle pek barışık olmayan tipler bunlar. Sürekli ilgi duydukları işi, kişiyi elde edebilmek uğruna rol yapmaktan geri kalmıyorlar ve tabii kimisi de rolünü çok iyi oynayabiliyor.

İşte tüm sıkıntı da burada başlıyor ya. Rol ve maskelerle amacına ulaşanların önüne iki seçenek çıkıyor. Ya maskeyi atıp normal hayatlarına dönecekler, ya da dar gelen ayakkabı gibi, kıyafet gibi rahatsızlık veren bir şeyleri üzerlerinde tutmaya devam edecekler…

Aşk zannettikleri duyguların yoğun yaşadığı bir dönemde rol yapmaya başlanır, o zamanlardır aslında sevgiliden uzak düşme korkusu kişiyi böyle bir şeye iten. Hoş gerçek aşktan insanı ayrı tutan ne olabilir bilmem ama bu duygular için ister tüm o külfete katlanmayı. Her gün yapay hareketler, yapay duygularla kendisini kandırır. Hedefe ulaştığında kimisi farkeder gerçeği, kimisi hala rüyadadır, aslında kendisi hak etmemiştir onu, karşısındaki tamamen önüne koyulan kişiliği tercih etmiştir.

Günümüzde sahte amaçlar uğruna, güzelliğin gölgesi uğruna yaşamak moda olduğundan maskelerin de sayısı artmış. Ayrılıkların, boşa kürek çekmelerin de bu kadar çok olmasını buna bağlasam çok mu ince düşünmüş olurum?

Bir de maskesizler var, oldukları gibi yaşayan, bilmem anlatmaya gerek var mı?

15 Eylül 2012 Cumartesi

Kader


Paralel evrenlerin peşindeyiz, sanki bu evrenin yeterince farkına varmışız da, her köşe bucağını biliyoruz ya. Hileli oyunmuşçasına doymadan yaşıyoruz. Kafamızda sürekli yeni dünyalar, paralel evrenler…

Her gece yatağa girdiğimizde, her kendimizle baş başa kalışımızda adım atıyoruz bu topraklara, belki de bize yasak olan yerlere. Gün içinde ya da biraz önce verdiğimiz kararların tam terslerini düşünüyoruz. Evet evet, biz de gülümseseydik dünya başka bir yöne gidebilirdi, yahut yanımızda dilenen çocuğa yardım etmesek belki çocuk dilencilerin önüne geçebilirdik.

Bu söylemlerimiz hep tesadüfen karşılaştığımız ani durumlar için mi geçerlidir. Oysa beklediğimiz “an”a doğru ilerlerken ne kadar da hesap yapmıştık. O bize muhtemelen şu cevapları verecek, hep suçlu benimdir zaten, vuracağım bunu yüzüne ve öldürücü darbeyi indireceğim… Hiç mi her ihtimali düşündüğünü varsayarak bir yüzleşmeye çıkmadın? Vereceğin her cevap hazırdır ama ne olur? Onun ağzından dökülen ilk kelimelerle şok olursun, planladıklarından hangilerini söyleyebilirsin ki?

Kendine gel!

Kader dediğin şey ne kadar devasa olduğunun farkında mısın? Sallamak istediğin her an, “amaaan kader” deyip çekiyoruz kendimizi aradan. Peki madem “kader işte”, neden bu çırpınış? Aciz bir şekilde acizliğini izlemek ne kadar keyif verir ki?

18 Temmuz 2012 Çarşamba

Yapaylaşmak

Düşünüyorum da , günlerdir nefes almamı engelleyen şey ne?

İnsanların yanında neden dökmeyiz göz yaşlarımızı. Hadi tanıyan insanları anlarım, onlar güçsüz zanneder. Avutalım daha kendimizi böyle . Ya bizi hiç tanımayan insanların yanında niye çekiniriz? Yine güçsüzlük mü? Yoksa bize acıyacaklarından mı endişe duyarız?

Ya da tüm bunların dışında göz yaşına mı çok değer veririz? Altın değerinde midir göz yaşı, başkalarının sahip olmasını bırak, onlara göstermeyiz dahi…

Hala düşünüyorum, nefes almamı engelleyen şey ne?

Oysa ki dünyanın en muhteşem şehrinin en muhteşem yerlerindeydim şu günlerde. Hava, oksijen, deniz, manzara… uzar da gider önümde duranlar. Bu kadar güzel yerlede geçen bunca zaman. Nankörlük de yapmıyorum, bütün bunlar için şükrettim. Ama gel gör ki yetmiyor. Tatmin olma meselesi değil, ben ki uğruna kaçtım bu şehirden. Anlamsız, ruhsuz..

Yetmiyor yaşatmaya, özü olmayan şeyler ne katar insanın özüne? Yapaylaşan şeyler yüzünden çekmiyor muyuz bunca çileyi? Yapay aromalar, yapay lezzetler… Zevklerimiz dahi yapay şeyler üzerine kurulu. Gerçeklik tüm çıplaklığıyla önümüzdeyken, yapayın gerçekliğe yaklaşmasıyla eğlenmiyor muyuz? Bu kadar yapay şeyle beslenen bünyelerin herşeyin özü aşkı sevgiyi özüne katmasını nasıl bekleyebiliriz ki?

En muhteşem balı yapmak için arılar, milyonlarca çiçeğe konuyor. Şimdilerde ise arıları odalara doldurup şekerli suyla bal üretenler cirit atıyor. Kendimizi, benliğimizi kafeslere koyup etrafımızda bulunan her şeyden en çok çıkarı elde etmenin peşinde koşanların aşkı, sevgisi seri üretim baldan ne kadar farklı?

Herşeyin bu kadar muhteşem işlediğini görmesem, yanlış zamanda doğduğumu düşünebilirdim. Bazen kendimle konuşurken düşünüyorum gerçekten, yanlış zamandayım diye. Ya kendimi güncellemeyi atladım ya da gerçekten eskiye aitim. Karasızım bütün nefes alamayışımı buna bağlamaya.

Yıllar sonra ilk defa dün gece nöbet geçireceğimi zannetim. Zihnimde öyle bir savaş var ki… Ve galibiyeti getiren hamleyi ilaçlara ve alkole olan güvenim yapıyor. Düşmanı nasıl yeneceğimi biliyorum…

Düşmanı bu kadar yanıma getiren ne peki? Çözüm mü her defasında yıkmak her şeyi? Sorular uçuşuyor yine her zamanki gibi. Cevapları bulamadım, arıyorum ancak hala. Insan bulunca kaybeder mi? Sanmam. Sorular boğuyor beni, belki de bulacağım cevaplar. Sessizlik lazım ve biraz şarap. Bu dünya düzleminde çözemiyoruz gerçekten de buranın problemini. Ayağın yerden kesilmesi gerek biraz…

Şaşıyorum kendime bir kaç cümle bana bu kadar şey yazdırıyor. Düşündürdüklerini söylesem bir de…

17 Nisan 2012 Salı

Arayış

“İnsan bu kadar tam iken gene de hala eksik hissedebilir mi? Ya da mutluyken kederli olabilir mi? Gündüzlerim bu kadar parlak, tatminkar ve noksansız iken, başarıdan başarıya mertebeden mertebeye yükselirken, nedendir her gece rüyamda yana yakıla birini arayışım?”

İnsan aradıklarından mı korkar yoksa bulacaklarından mı?

İnsanın en değerli vaktidir uyku vakti, birçoğumuzun kendine ayırdığı tek vakittir belki de. Ve düşünsenize o vaktin de elinizden kayıp gittiğini. Bir gece uykumuzun kaçması dahi bu kadar canımızı sıkıyorsa, düşünsenize bir de uyku vaktinin size zehir olduğunu, her gece ter içinde uyandığınızı, nefesinizin kesildiğini.

Kendi derinliklerimizde aranmaz mıyız geceleri? Aradıklarımızı bulma isteğinden feda etmez miyiz gecelerimizi, uykumuzu? Aslında ararken bizi düşündürendir, bulacaklarımız. En büyük endişesi olur insanın bazen “Bulduğum, aradığıma değecek mi?” sorusu.

“Değer” korkusundan dolayı insan bulmaktan da korkar hale gelir mi peki?

Sadece değer sebep değildir korkmaya. İnsanoğlu yapısı gereği sürekli bir arayıştadır, yanında olandan daha ötesi, daha mükemmeli… Uzar da gider bu liste. Ancak bazen öyle şeyleri aramaya başlar ki, onu düşleyemez bile. Hayal edemeyeceklerini ararken insan korkar olur bulmaktan. Bulunca ne yapacak ki?!

Bir kelimeden yine nerelere geldik. Bir kelimeden bu kadar ilerleyişimde, son zamanlarda artan yazı sayısında şüphesiz ki yürümenin de katkısı var. Gecenin zehir olmasına takılmamak gerekiyor. Gülüp geçmek böyle bir şey olsa gerek. Arsızlıktan dolayı değil, sarhoşluktan sonraki dinginlik dememiz daha doğru olur.

6 Nisan 2012 Cuma

Efkar

Şahın bahçesinde ben garip bülbül,
Efkârım artmakta halim pek müşkül.

Efkâr kelimesini duyunca insanların ilk tepkisi “Hayrola sevgilinden mi ayrıldın?” oluyor nedense. Kaç kişi ne demek olduğunu biliyor ki acaba?

“Fikr”in çoğuludur efkâr, Arapçadır, fikirler anlamına gelir. Ve nedendir bilinmez insanlar efkâr ile sigara, alkol benzeri şeyler arasında bir bağ kurmuşlar. Sarhoş olmaya gerek mi vardır efkâr için?

Bu yazıyı yazma isteğim Çarşamba akşamı dostlarla geçirdiğim keyifli ve derin bir sohbetten sonra doğdu. Nicedir aramak ile ilgili biriken düşünceleri kaleme almayı düşlemiştim ancak o sohbetten sonra çok daha güzel bir bağ çıktı ortaya.

Koskoca bir orman düşün, gece vakti. Ürkütücü sesler geliyor çevrenden. Kim girmek ister ki ormana? Peki bir kör, sağır için de bu ortam aynı korkunçluğu verir mi? Karanlıkta görmeye çalıştıklarımız, tehlike sinyalleriyle duyduklarımız ne kadar gerçek olabilir ki?

Ancak aramaktan başka bir şey düşünmeyen, aradığı şeyin yokluğundan deli olmuş birisi girecektir ormana.

Peki aramakla düşünmek arasında bir fark var mıdır?

Pek çok insan düşünüyor çevrende ve onlar ne kadar rahat. Rahatsızlık verir mi durum? Yüzeyde kalanlar elbette düşünmekten korkmaz ki. Korkuyorsan asıl düşünmekten, korkun derinliktir. Sahte izler ve yansımalarla korkarsın ama ormana girmeden kim yol alabilir? Uykusuz geçen birkaç gece ve sarhoş gibi dolaştığın birkaç günden sonra anlarsın derinliği, işte o zaman insan kendi derinliğinden ürperir.

Ne yazık ki bu ilk tecrübe sonrası ziyaret sıklığı azalıyor ya da ziyaretler çok kısa sürüyor. Şems aradığına karşılık kendisini feda etmiş ve o aradığını bulmak için de üstüne binlerce kilometre yol çekmiş. Gecelerini yılan, gündüzünü sarhoş kılmayan, ulaşamıyor aradığına. Ancak Şems’in dolaşmak ile iç yolculuk bağı böyle kuruluyor.

19 Mayıs 2011 Perşembe

Aşk ve Sarhoşluk

Şiir yazmaktı aslında isteğim ama belki de içinde bulunduğum ruh hali beni itti bunları yazmaya. Başlıkta bahsettiğim iki kavram aslında o kadar içi içe geçmiş ki ayırt etmemiz pek mümkün değil, Aşk ve Sarhoşluk. İkisi de tam bir ilim, üstadının elinde nice şaheserler vücut ederken cahilin elinde ise zarardan başka bir işe yaramazlar.

İlk bahsetmek istediğim Aşk. Kelime olarak bir tür sarmaşık anlamına gelen “Işk”tan geldiği söylenir. Çok güzeldir görüntüsü, ama zamanla üzerinde yetiştiği ağacı kurutur ve sonra kendisi de ölür. Çok basit bir kelime ama bütün kainat arkasına gizlenmiş adeta. Bütün kainatı anlatmaya yetiyor üç harf. Bütün güzelliklerin ve kusursuzluğun simgesi konumunda.

Ve birde sarhoşluk var. Üç beş kendini bilmez yüzünden insanlara o kadar itici geliyor ki. Ama aslında o kadar kutsal bir amaca hizmet ediyor ki, zaten insanlar anlamadığından dolayı bu kadar düşmanca saldırıyorlar. Semazeni o hale sokan aşktır, ama sarhoşluk olmasa pervane olabilir mi? Tabi sarhoşluğun da bir ölçüsü vardır. Şems-i Tebrizi sayesinde velilik mertebesine ulaştığı hocasından daha sonra şikayetçi konuma gelmiş, sebebi ise “Sarhoşluk halinden sonra dinginlik halinin olmayışı”mış.

Haddim olmadan bu kadar büyük kelimelerden bahsediyorum ama tam da sarhoşluk ve dinginlik konusundan giriş yapmak istiyorum. Aşk ve sarhoşluk durumu son zamanlarda sıkça yaşadığım bir durum. Tam bir sarhoşluk durumuydu yaşadığım, aşıksın ve ve dünyanın gerçekten döndüğüne şahit oluyorsun. Baktığın her köşede, her cisimde O vücut buluyor. Bir garip hayal gibi, beden gayet normal ama yaşadıkların ve gördüklerin ne kadar gerçek? Ama dinginlikten hayli uzaktasın, perde var önünde ve ardındaki dünyayı anlamaya çalışıyorsun.

Elbette ki bana kattıkları oldu bu durumun ama kaybettirdikleri de yeterince fazlaydı ve bu duruma bir çare bulmak gerekti. Aşka zincir vurmaya karar verdim. Sarhoş edemeyecek kadar az düzeyde yaşayamazdım. Ben de çare olarak basamaklara ayırmaya karar verdim. Aşk, hayat, mana tamamı basamaklardan meydana geliyordu ve basamakların da en ucunda bir kapı. Kapının ise nereye açıldığı meçhul. Yanlış anlaşılmasın meçhullüğe açılan bir kapı. Aşkın tam vuku bulduğu bir adres. Alt basamaklarda da olsan dahi yolun belli ama aşkın o sarhoşluğunu yaşamıyorsun.

Mesela bütün şiirlerimi sarhoşlukla yazdım ama bunlardan bazısı alkolün verdiği sarhoşluktu. Bu blogda bulunan “Sessizlik” şiirini Atölye Liderleri kampında kelime perhizi seansında yazmıştım. Merdivenlerden ne zaman çıkman gerektiğini bilmeli insan. Bugün o kapının etrafında dolaşanlar kendisini nerelerde görüyorlar ama keşke kapıdan içeri adım atsabilseler kendilerini neler beklediğini bir bilseler...

Gönlümüzden aşk eksik olmasın ve kararında sarhoşluklar neşemizi arttırsın.