ayırılık etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
ayırılık etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

15 Eylül 2014 Pazartesi

Eşkıya


Filmin bir sahnesi burası, Eşkıya (Nam-ı Diğer Baran) burada geliş sebebini anlatıyor Cumali'ye.

- Sen İstanbul'a niye geldin Emmi?
- Birini arirem.
- Nerde o biri?
- Bilmirem.
- Nasıl bilmirem?
- Nerde olduğunu bilmirem.
- E nasıl bulacaksın koca İstanbul'da?
- Bulacağım.
- Yav bu şehirde 10 milyon insan yaşıyor be amca.
- Gerekirse 10 milyonun da yüzüne bakacam.
- Ne kadar zamandır görmüyorsun sen o birini?
- 30 - 35 yıl olmuştur.
- Yani şimdi 35 yıldır görmediğin birini arayacaksın, İstanbul'u bilmiyorsun, o herifin nerede olduğunu bilmiyorsun, sen kafayı yemişsin be usta ya.

---

Ve aynaya dönüp bakıyorum, aramaya gelmişiz dünyaya ve dünya nedir hiç bilmeden. 6-7 milyar insan yaşıyor hem de, 10 milyon da değil. İşin kötü tarafı yüzüne bakmak da yetmiyor, içine bakmak lazım tanımak için ve değil 30 - 35 yıl, en son görüştüğümüzde zaman kavramı yoktu henüz. Kafayı yemişiz cidden…

5 Ocak 2013 Cumartesi

Kendimle konuşmalarım


Derviş Yunus coştu yine,
Aşk bahrine düştü yine…

Herkes az konuşmamdan şikayetçi. Garip… İnsan aynı anda iki kişiyle konuşabilir mi? Zaten insanlar deli etiketi takmaya pek meraklı, bir de kendimle olan konuşmalarımı sesli mi yapayım? Zaten kendimle olan konuşmalarımdan daha fazla konuştuğum sadece birkaç insan vardır.

Siz hiç düşünmez misiniz?

Düşünmek dediğiniz nedir ki? Haa kendinle eğer;

-          “Naber kanka?”
-          “İyidir, senden naber?”

tadına konuşuyorsanız orada bir sıkıntı olabilir bak :). Düşünmek dediğin şey kendinle olan konuşma değil de ne? Hatta meşhur olmuş toplantılarda havanın bir göstergesi “Sesli düşünüyorum arkadaşlar”. Şair burada çok çalışan kafasına vurgu yapıyor…

Derler ya deliliğini başkalarına kabul ettirene dahi denir diye, insanlar tutturmuş bir deli furyası almış başını gidiyor. 10 – 15 dakikalık otobüs yolcuğu sırasında kendini önünde dünyalar diz çöken bir imparator olarak hayal ettikten hemen sonra kaç kişi kendisini bir darağacında hayal eder ki? Hem de sandalyesinin başında maşuku var… Benim diyen beri gelsin, bir de etrafı ben deliyim diye dolaşanlar sarmış.

Bazı evrelerinde hayatımın, dönüyorum kendi içime. Daha önce bahsetmiştim, koza dönemi olarak tanımlıyorum ben bunları. Ne yazık ki yaklaşık üç yıl önce bu durumu hastalık olarak tanımlamıştım, sonra anladım aslında kıymetini.

Derman arardım derdime,
Derdim bana derman imiş…

Yunus derine dalmak gerek derken aslında tam da bu durumu söylemiş ya, insan çevresindeki her şeyin daha da derinine inmek istiyor ancak bütün bir ömrünü geçireceği kendisinin derinliklerine niye inmiyor ya da inmeye çekiniyor. Cevaplardan korktuğumuzu söylemiştim daha önce, cevabın soruya değip değmeyeceği.

İnsanın aradığı şeyi tanımayabilmesi, onu bulduğu anlamına gelebilir mi? Benim gözümde evet, insanoğlu birçok kez arayıştan bahseder ancak neyi arıyorsun soruna net bir cevap veremezler. İşte bu sebepten dolayı sürekli arayıştadırlar ya. Sahip olduğu şeyler aslında aradıklarıdır ancak tanımlayamadıkları için farkında değildirler.

Ben de kendime sordum bu soruyu uzunca geceler boyunca, “Neyin peşindesin Osman?” Buldum elbet, bulunmaz mı?

Belamı arıyorum ben…

8 Aralık 2012 Cumartesi

Gözlük


Bu yaşıma kadar,
Günü güne katmışım.
Farkında olmadan hiç,
Bir gözlükle yaşamışım…

Arayıp durdum doğruyu,
Eğri gerçekler ardında.
Hiçbir şeyi sorgulamadım,
Bakmadım bir aynaya…

Sarhoşum dedim dedim,
Ondandır bu baş ağrısı.
Yakın sanıp uzandıkça,
Avcum hep boş kaldı…

Ulaşmak için sana,
Nice yüzlere baktım.
Belki karşımdaydın ama,
Bilmeden seni yok saydım…

Suskun çıkarttı gözlüğü,
Şimdi gerçek hasıl oldu.
Affet geleyim yanına,
Kapatma doğru yolu…

19 Ağustos 2012 Pazar

İstanbul

İstanbul,
Bıraktım seni…
Sesim gelmeyecek sana,
Uzaklarda yürüyeceğim şimdi.
Her köşen bir anım,
Dağılmışım koca şehre.
Aramak gerek parçalarımı,
Yap-boz misali.
Ah ne saatler işliyor,
Zaman nehirden farksız.
Her sabah seni izlerim de,
Yüzümde sabah rüzgarının esintisi.
Her şeyim sendeyken,
Ayrılık kolay mı?
Haberin olsun diye söylerim:
İstanbul,
Bıraktım seni…

Güneş aynı doğacak senin için.
Ne farkeder ki olup, olmamam?
Kim bilir niceleri gelip geçti benim gibi?
Vapurları selamlayan martılar aynı,
Kız kulesine çarpan dalgalar da…
Güneş yine doğudan doğar da,
Sen onu sor bir de bana.
Nice çileyle doldururum geceyi,
İstanbul,
Bıraktım seni…

Gece aynı çökecek üzerine.
Taksim meydanda,
Cümbüş çalan amca.
Yine vuracak cümbüşün tellerine.
Hayatını satanlar,
Aynı yolları adımlayacak yine.
Atıldığım zindanlar farklı,
Üzerine güneş doğmayacak.
Bir gönül hasret çekerken,
Kaç gönül düşleyecek yari?
Hayali canımı yakardı da,
İstanbul,
Bıraktım seni…

Suskun durur bir köşede,
Mırıldandığı eski bir ezgi.
Kendisiyle konuşup durur da,
Kendine anlatamaz derdini.
Kubbede kalan bir hoş seda,
Ondan kalan sözleri.
Sorular arasında kalır,
Sen mi terkettin onu,
Yoksa o mu terketti seni?
Cevabı düşünmeye yok hali.
İstanbul,
Bıraktım seni…