Ne güzel bir deyim başlıktaki yazı, cuk diye oturan
bir Türkçe karşılığını bilemiyorum. Sizin aklınıza gelirse yazın lütfen, hiç
çekinmeyin.
Bazen uçurumun kenarında dolaşırız ya, hayat aslında
uçurumun aşağısındadır. Her şey bizi orada bekler, iyi ve kötü şeyler, mucizeler, sevinç ve üzüntüler,
ölüm döşeğinde tebessümle yatmamızı sağlayacak her şey. Ama korkarız, kalırız
uçurumun kenarında. Gezinip dururuz, aşağıya bakarız, oysa ne tatlı
anlatılanlar ama birçokları cesaret edemezler atlamaya. Bütün ömürleri uçurumun
kenarında geçip gider.
Bir de bazılarının dostları vardır, çağırır uçurumun
kenarına ve hiç çekinmeden tutar kolundan atar aşağıya, ait olduğu yere.
Kendileri de atlar hemen onların arkasından, son gruptandır çünkü onlar.
Ve son gruptakiler, bilir neler olacağını, kendisini
nelerin beklediğini (ya da öyle sanır) ve açar kollarını iki yana, kaderin
kucağına bırakır kendisini. İşte tam olarak bu "Leap of Faith"…
***
17 Aralık'tan bu yana yazmadığımı fark ettim,
hastaydım yine, yeni yeni ayaklanmaya başladım. Hipomani zaten yeterince
çektiriyordu, üstüne boyun düzleşmesi (muhtemelen şimdiye kadar fıtığa
dönmüştür) eklendi, kollarımı doğru dürüst kullanamıyorum. Sürekli uyuşma,
titreme falan. Yüzmem gerekli ama artık iki adım atınca nefes nefese kalan ben
nasıl yüzebilirim ki? Bir de üzerine son hastalık eklendi.
Büyük insanların imtihanı da büyük olur derler (hani
her şeyden pay çıkartacağız ya kendimize), o büyük insanlara baktıkça onların
tırnağı olamayacak bir yapıdayım. Her iki sonuçtan da korkuyorum açıkçası,
ürperiyorum. Farzedelim ki büyük işler yapacak potansiyeldeyim, saçma sapan
işler yüzünden vücut bu haldeyse o sorumlulukların altından nasıl kalkılır?
Ama beni asıl ürperten diğer seçenek, düşündükçe
tüylerim diken diken oluyor. Biz, sıradan hayat yaşayan insanlar, bu
sıkıntıları çekerken bu kadar söyleniyorsak eğer, Allah'ım, o büyük dediğimiz
insanların imtihanı nasıldı? Nasıl sıkıntılara düştüler de of demediler? Aklım
almıyor…
***
Hastalıklarla gülüp eğlenebiliyorum artık,
kansızlıktan dolayı damarı bulamayıp, iğneyi 3-4 defa saplayıp çıkartan
hemşireye "Kazı çalışmaları nasıl gidiyor?" diye sordum mesela.
Güldüğümü görünce neler düşünmüştür acaba? "Sağ kolum haşat, bu sefer kanı
soldan alacaksınız." demişliğim de var mesela, kalktı öbür tarafa geçti
kan almak için. Bir seferinde hemşireyi güldürdüm ama, "Bu iğne biraz
büyük, korkma" deyince "O kadar iğne saplandı ki artık iğneden
korkmuyorum, beni korkutan iğneden sonra bantın çıkartılması (kolumda biraz
fazla kıl var da)" dedim, beraber gülüştük öylece. İnsan her şeye
alışıyor, hem de her şeye…
***
Her zaman şükrediyorum, hayal gibi gözüken birçok şeye
erişebildim, fen lisesi hayaldi, hele ki yatılı okumam. Her ne kadar kötüleyip
burun kıvırsam da insanların hayalini kurduğu bir üniversitede, bir bölümde
okuyabildim. Kalabalık bir grup önünde konuşabilmek de benim için hayaldi,
Taksim'de tek başına yürüyebilmek de. Yüzlerce insanın çalışmak isteyeceği,
hayalini kurduğu bir şirkette üç yıla yakın çalıştım ve başarılı olduğumu da
düşünüyorum. Sonra hayallerimin, hayal olmaya başladığını farkettim, doğum
günümde istifa dilekçemi verdim.
Ve sıra geldi başlığa, inanıyorum bu hayalimi de
başarabileceğime. Ahşap bir gemi olacak, aslına uygun yapılmış, üç direkli, yelkenli
bir gemi ve adı da "The Leap of Faith" ve sadece kendisini uçurumdan
aşağı bırakanlar binebilecek bu gemiye…