osman etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
osman etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

8 Ağustos 2014 Cuma

Geç kalan bir yazı

Başlıktan da anlaşılacağı gibi yazıyı daha erken yazmayı planlıyordum, ancak yol yorgunluğu bayram tatili vs girince gecikti. Hedefim 25 Temmuz’da yayınlamaktı yazıyı, blog 5. yılını devirdi o gün. Gri hücreleri farklı çalıştırmaya çalıştığımız 5 koca yıl. Şimdi dikkat ediyorum da blogun açılış yıl dönümü benim için doğum günü gibi bir şey olmuş. Genelde bu yazıları hazırlarken geçen yılı gözden geçiriyorum, muhakemeyi yapıyorum. 

Normal değerlere göre baktığımızda çok parlak değildi geçen yıl, hem benim için hem blog için. Blogu takip edenler bilir, bir hastalığa yakalandım, tam da geçen yıl bugünlerde hastalığımın ilk belirtileri gözükmeye başlamıştı, 1 seneyi devirdik onunla da. Anlam arayışım daha arttı bu dönemde, maalesef bunu bloga çok yansıtamadım ama. Hele teşhisin koyulamadığı ilk 3 ay en zorlandığım ve derine daldığım dönem oldu. 

Bu şekilde geçmişe dönünce geçen sene bu vakitlerdeki hayallerim gözüm önüne geldi. Halen Microsoft’ta çalışıyordum, çok farklı planlarım, düşüncelerim vardı. Sanki farklı biriymişim gibi geliyor. Akıntının farkında olmadan, hep bir limana ulaşma planları yapıyoruz. Yelkenlere ve dümene gereğinden fazla güveniyoruz gibi. 

Ama amacım kötü bir şeyler yazmak değil, çok şükür iyiye gidiyorum. Aylar sonra bir kızdan hoşlandım :) Şimdi kim bu sorularıyla gelmeyin ama, o konu mankeni sadece. Hep yazamamaktan, derine dalamamaktan şikayetçiydim bu süreçte ama demek ki vücutta iyiye giden bir şeyler var ki denge normale dönüyor. Dilerim bundan sonra derine dalma kısmı da normale döner. Sanırım her şey kalbe güzel şeyleri koymakla alakalı...

3 Temmuz 2014 Perşembe

Aydınlık Şehirler

Yıldızlarla konuştuğum yerlerdeyim yine,
Şehirden uzak, kendime yakın.
Maskeye ve rollere ihtiyaç yok.
Hakikaten şizofrenik hayatları yaşıyoruz,
Aydınlık şehirlerde.

Karanlıktan korktuğumuz için,
Her tarafımıza ışıklar yakıyoruz.
Sonra da insanlardan saklanmak için,
Gölge yerler arıyoruz.
Bu kadar ışık yüzünden kaçan,
Yıldızlara hayıflanıyoruz bir de,
Neredeler diye...

15 Mayıs 2014 Perşembe

Bir Yabancıyla Tanışmak

Merhaba, benim güzel bir adım var. Ama adımla bilmezsin beni. Anarşist, terörist diye tanımlıyorsun genelde, bir de "çapulcu" var yeniliye…

Sesim gür çıkar benim, televizyonlarda bunu çok net duyuyorsun. Ama kendi uğradığım haksızlıklardan çok daha fazla çıkar sesim, başkalarının uğradığı haksızlıklar karşısında.

Belki göz yumacağım bir gerçekle, senin bir yılda kazanamayacağın parayı kazanabilirim ya da insanlığımı kapısında bırakacağım bir şirkette. Ama pek bunu tercih etmem, senin bazı arkadaşların bu sebeple "keriz" olarak yaftalar beni. Haktan yanayımdır, ne yapayım? Sahi sen de "Hakk"tan bahsediyorsun, aralarında bir fark var mı ki?

Namusu bacak arasında aramam ben, o kadar basite indirgeyemedim. Senin namuslu addettiklerin torunu yaşındaki bir kıza bakıp "Maşallah!" derken, ben gönlü benimle olmayan bir kızla baş başa kaldığımda utanır sıkılırım, yere bakarım. Merak etmeden ben söyleyeyim, hiç hayat kadınıyla birlikte olmadım. Sen bu soruyu dostlarına sorabilir misin bir de?

Sen dertten, tasadan kurtulmak için televizyon açarken, ben bir küçük açarım. Ne var yani ikisi de beyni uyuşturmuyor mu ki? Bir de duyarım, senin gibi bazıları varmış, Allah'tan çok, el alem ne der diye ya da alacağı yardım kesilmesin diye sürmezmiş ağzına. En azından rol yapma ihtiyacım yok, ben böyleyim.

İnsanların bir yanlışını gördüğümde ona hemen ortaçağ engizisyon mahkemelerini aratmayacak gazap, işkence, acı dolu cehennemden bahsetmedim. Onun bu korkular yüzünden  sadece çıkar uğruna doğruya yönelmesini istemem. Allah korkusu dediğin şey zalim bir kralın zulmü gibi olmamalı. Aksine kendimdeki korku, hani çok sevdiğin birini kırmak, üzmek istemezsin ya, yada sana güvenen bir büyüğünü mahcup etmek istemezsin, işte bu. Çünkü biliyorum, kucağındaki bebeğini ateşe atamayacak bir anneden daha hoşgörülü O. Sahi sen kaç kere cehennemden bahsettin?

Geçenlerde bir laf ettin "hoşgörü" diye. Mesela benim ateist, Hristiyan arkadaşlarım var. Musevi bir arkadaşımın da olmasını isterdim. Eşcinsel arkadaşım da oldu veya Alevi arkadaşım da. Senin hiç böyle arkadaşların oldu mu peki yahut çevrende böyle insanlar olsa? Osmanlı topraklarında 72 millet dostluk içinde yaşıyor diye anlatıyorsun, peki bugün neden yok çevremizde bu milletler? Cidden "hoşgörü"nün kelime anlamını biliyor musun?

Tüm bunlardan daha önemlisi, bu kadar farklılığa rağmen, ben seni seviyorum yabancı, ya sen beni?

20 Nisan 2014 Pazar

Yazamamak

"Çarklardan kim kurtulacak? Kim çizecek yeni dünya haritasını?”

Yerinden kalkanlar, hareket edenler, bıkmayanlar, yere düşmesine rağmen tekrar tekrar ayaklananlar…

Cesurlar belki de, bilemiyorum cevap çok. Ama bildiğim bir şey varsa o da şu anki halimle onlardan biri olamayacağımdır…

***

"Yazmıyorsun?" sorusunu soran çok kişi oldu, olmuyor işte, derine dalmadan cevher çık(a)mayacağını Yunus söylemiş çok önceden. Şimdi farkına varıyorum da artık o derinlikten korkar olmuşum. Lanet okuduğumuz tüketim toplumu alışkanlıklarını farkında olmadan muhtemelen buraya uygulamışım.

Elimin yettiği bütün meyveleri toplayıp, uzanamadıklarımı da fırtınalı geceler sonrasında toplamışım. Şimdi niye meyve yok diye iç geçiriyorum. Daha kötüsü bir şeyler yetişir diye bıraktığım yerlere de hiç tohum ekmemişim.


Yoksa dışarıda nefes alınacak bir boğaz, sohbet edilecek martılar, aşık olunacak bir bahar duruyor. Gözlerindeki perdeden kurtulmalı insan ya da zihnindeki duvarlardan…

9 Ocak 2014 Perşembe

The Leap of Faith


Ne güzel bir deyim başlıktaki yazı, cuk diye oturan bir Türkçe karşılığını bilemiyorum. Sizin aklınıza gelirse yazın lütfen, hiç çekinmeyin.

Bazen uçurumun kenarında dolaşırız ya, hayat aslında uçurumun aşağısındadır. Her şey bizi orada bekler, iyi ve  kötü şeyler, mucizeler, sevinç ve üzüntüler, ölüm döşeğinde tebessümle yatmamızı sağlayacak her şey. Ama korkarız, kalırız uçurumun kenarında. Gezinip dururuz, aşağıya bakarız, oysa ne tatlı anlatılanlar ama birçokları cesaret edemezler atlamaya. Bütün ömürleri uçurumun kenarında geçip gider.

Bir de bazılarının dostları vardır, çağırır uçurumun kenarına ve hiç çekinmeden tutar kolundan atar aşağıya, ait olduğu yere. Kendileri de atlar hemen onların arkasından, son gruptandır çünkü onlar.

Ve son gruptakiler, bilir neler olacağını, kendisini nelerin beklediğini (ya da öyle sanır) ve açar kollarını iki yana, kaderin kucağına bırakır kendisini. İşte tam olarak bu "Leap of Faith"…

***

17 Aralık'tan bu yana yazmadığımı fark ettim, hastaydım yine, yeni yeni ayaklanmaya başladım. Hipomani zaten yeterince çektiriyordu, üstüne boyun düzleşmesi (muhtemelen şimdiye kadar fıtığa dönmüştür) eklendi, kollarımı doğru dürüst kullanamıyorum. Sürekli uyuşma, titreme falan. Yüzmem gerekli ama artık iki adım atınca nefes nefese kalan ben nasıl yüzebilirim ki? Bir de üzerine son hastalık eklendi.

Büyük insanların imtihanı da büyük olur derler (hani her şeyden pay çıkartacağız ya kendimize), o büyük insanlara baktıkça onların tırnağı olamayacak bir yapıdayım. Her iki sonuçtan da korkuyorum açıkçası, ürperiyorum. Farzedelim ki büyük işler yapacak potansiyeldeyim, saçma sapan işler yüzünden vücut bu haldeyse o sorumlulukların altından nasıl kalkılır?

Ama beni asıl ürperten diğer seçenek, düşündükçe tüylerim diken diken oluyor. Biz, sıradan hayat yaşayan insanlar, bu sıkıntıları çekerken bu kadar söyleniyorsak eğer, Allah'ım, o büyük dediğimiz insanların imtihanı nasıldı? Nasıl sıkıntılara düştüler de of demediler? Aklım almıyor…

***

Hastalıklarla gülüp eğlenebiliyorum artık, kansızlıktan dolayı damarı bulamayıp, iğneyi 3-4 defa saplayıp çıkartan hemşireye "Kazı çalışmaları nasıl gidiyor?" diye sordum mesela. Güldüğümü görünce neler düşünmüştür acaba? "Sağ kolum haşat, bu sefer kanı soldan alacaksınız." demişliğim de var mesela, kalktı öbür tarafa geçti kan almak için. Bir seferinde hemşireyi güldürdüm ama, "Bu iğne biraz büyük, korkma" deyince "O kadar iğne saplandı ki artık iğneden korkmuyorum, beni korkutan iğneden sonra bantın çıkartılması (kolumda biraz fazla kıl var da)" dedim, beraber gülüştük öylece. İnsan her şeye alışıyor, hem de her şeye…

***

Her zaman şükrediyorum, hayal gibi gözüken birçok şeye erişebildim, fen lisesi hayaldi, hele ki yatılı okumam. Her ne kadar kötüleyip burun kıvırsam da insanların hayalini kurduğu bir üniversitede, bir bölümde okuyabildim. Kalabalık bir grup önünde konuşabilmek de benim için hayaldi, Taksim'de tek başına yürüyebilmek de. Yüzlerce insanın çalışmak isteyeceği, hayalini kurduğu bir şirkette üç yıla yakın çalıştım ve başarılı olduğumu da düşünüyorum. Sonra hayallerimin, hayal olmaya başladığını farkettim, doğum günümde istifa dilekçemi verdim.

Ve sıra geldi başlığa, inanıyorum bu hayalimi de başarabileceğime. Ahşap bir gemi olacak, aslına uygun yapılmış, üç direkli, yelkenli bir gemi ve adı da "The Leap of Faith" ve sadece kendisini uçurumdan aşağı bırakanlar binebilecek bu gemiye…


 

17 Aralık 2013 Salı

Gece

En çok bu sefer ümitliydim,
Tamamdı işte her şey hazırdı.
Vuslat için daha ne beklemek lazım?
Unutmuşum ama,
Ben istiyorum, ya o?

Hastayım yatıyorum,
Zor geçecek gecelerden
Birini daha bekliyorum…
Kulağımda selamın,
Ne gelir ki elden?
Gönüller bir tabii,
Ama kokun gelmiyor Yemen'den…

Kimisi sarhoş insanların,
Kimisi de uykuda şimdi.
İkisinden de uzağım ya,
Yokluğun yetmez gibi.
Soğuk bir odada,
Dönsek ya delicesine.
Bütün gece dönüp,
Pervane misali.
Gün doğumunda karşılasak
Güneşi.
Hatta döne döne yükselip,
Güneşe atsak kendimizi…

28 Temmuz 2013 Pazar

Yıldızlara Mektup

Tatildeydim bir süredir, bloga hiçbir yazı ekleyemedim. Biraz dinlenme, biraz derine dalma, biraz soluklanma… Gittiği yere fazla anlam yüklememeli insan, biraz sessizlik yeterli. Yolculuk asıl anlamını katıyor bütüne, yoksa bugüne kadar yaptığım yolculukların hiçbirisi akıl ile kalp arasından daha uzak değildi.

***

Ortaçağ'da yaşamış olsaydım, korsanlığın hayalini kurardım muhtemelen, her zaman söylerim bunu. Şimdilerde de en büyük hayalimdi uçak mühendisliği okumak, kendisinden kat kat hafif şeyler yerde kalırken, o devasa kuşları uçmasına şahit olmak. Olmadı tabii, günümüz insanlarının en gözde kabul edebileceği bir alandan mezun oldum, mutlu olmadan.

***

Yıldızın bol olduğu bir yerdeydim tatilde, aslında aynı gökyüzü ama kirlenmemiş nispeten. Bu sebeple bol gözüküyor yıldızlar. Orada düşündüğüm sırada dank etti kafama: denize, yola, havaya falan değil, bas bayağı yıldızlara aşığım! Asırlar önce gemiciler yıldızlara bakıyordu, doğunun batının anlamını yitirdiği vakitlerde onlar konuşuyordu gemicilerle. Düşünsenize ahşap gemiye dalgalar vurdukça gıcırdayan tahtalar, tatlı bir rüzgar, dümdüz ufuk çizgisi ve seninle konuşan yıldızlar. Bundan daha güzel ne olabilir ki? İhtiyacın olan neredeyse her şeyi söylüyor yıldızlar, neredesin, nereye doğru gidiyorsun, hangi ay hangi mevsimdesin, hava nasıl olacak…

Aşık oluğum yollar değil ki, böyle olsa durum, çözüm kolay. Elbet nefret ettiğim bankaların birinde müfettişlik pozisyonuna girmeye zorlarım kendimi, ondan sonra ver elini yollar. Ama asla yıldızların hayaliyle yapacağın işlerin yerini tutmayacak bu durumda. Bir demir kütlenin de uçması önemli değil aslında, önemli olan aşkına yakın durmak, bütün hayali yeryüzünde bir noktaya çakılmak olanlardan uzaklaşıp, bir an dahi olsa lezzeti tatmak.

***

Gri hücreler, 4 yılı devirdi geçtiğimiz 25 Temmuz'da. Bir sene daha geride kaldı yazamadıklarımla, sustuklarımla. Dönüp baktığımda eski yazılara, o anki ruh halim gözümün önüne geliyor, bazılarına baktığımda da bu benim mi diye düşünmüyor değilim. Benim günlük tutma tarzım da böyle işte, böyle anlatıyorum her şeyi açıkça…

17 Mayıs 2013 Cuma

Hayaller

Hayaller, hayaller, hayaller… Birçoklarının peşinin çoktan bıraktığı büyülü bir şey. Peki niye bu kadar büyülü, neden bu kadar önem veriyoruz? Bir insan için bu kadar mı kıymetli hayaller? Bana kalırsa bizi hayvanlardan ayıran en önemli özellik düşünmek değil, bu, evet hayal kurmamız. Düşünerek ne halt ediyoruz ki, yaptığımız kaç şey akla mantığa uygun ki? Bir hayal dünyası kurup içinde yaşıyoruz, yaşımız kaç olursa olsun. Küçükken minderden çarşaftan kurduğumuz dünyayı büyüyünce taşıyoruz  beynimize, hayallerden kuruyoruz bu sefer. Ne büyük bir yanılgı…

Ya beklenti dediğimiz şey nedir? Nasıl açıklayabiliriz, hangi beklentiyi bir şablona koyabiliriz, hangisi bir kalıba sığar? Şimdi diyebilirsiniz, insan kendisinde olmayan şeyleri ister. Cebinde parası olmadığı halde, para beklentisi olmayan çok insan tanıyorum. Özlem deseniz, hiç sahip olmadığınız bir şeyi nasıl özlemle bekleyebilirsiniz?

Yine hayaller işin içine giriyor. Hayal dünyamızın gerçek dünyaya iz düşümünü almışız, sonra da ona "beklenti" demişiz. Sıkıntı da burada başlıyor işte, hayal dünyasında ejderhaları, devleri dize getirenler, gerçek hayatta dört duvar arasına kapatılıyor. Bir de hayal dünyamızda uçarken gerçek hayattaki bir direğe, duvara çarpınca film orada kopuyor.


Bilim kurgu filmlerinde falan da bu konu incelenir ya, paralel evrenler çakışır ve kişi kendisinin bir kopyasını görür. Kimi zaman tam istediği yer ve zamandadır, kimi zaman da hiç istemediği bir noktada. Peki asıl sorun karşılaştığı kopyanın bulunduğu yerde mi, yoksa bir kopyanın var olmasında mı!?

11 Ocak 2013 Cuma

Oyun


Eşin var, âşiyanın var, baharın var, ki beklerdin;
Kıyâmetler koparmak neydi, ey bülbül, nedir derdin?

Herkes de bir soru: “Bu aralar neden böylesin?” Geçen yazı biraz derman olur diye düşündüm ama anlaşılan yetmemiş.

FPS oynayanlar bilir, bazen öyle bir köşede sıkışırsınız ki, zaten bilerek tasarlanmış. Çatışmaya falan girersiniz sonra aldığınız darbelerle birlikte sinersiniz bir köşeye. Etraf da kanlı şeyler belirir, oyunun akışı değişir, her yerde bir uyarı. Anlarsın o zaman gücünün azaldığını. Oysa biraz dinlensen gücün tekrar dolacak, sadece biraz zaman…

Ama görevin var, tamamlaman lazım, bekleyemezsin. Kumlar düşmeye devam ediyor, beklediğin her zaman dünyan bir an aydınlanıp, bir an kararıyor…

Çatışmaya girmiyorsun hiç, uzaktan uzaktan kimseye bulaşmadan. Atlayıp zıplamazsın hiç, sinmiş bir şekilde yürürsün. Korkarsın biraz yüksekten düşersem ölür müyüm diye, son check point oldukça uzaktaydı, yazık olacak emeklere.

İşte böyle bu sıralar halim, aynı anda okuduğum üç kitabım var mesela, bir kitaptan çok çabuk bunaldığımı farkedince iki kitabı bir arada okumaya başlamıştım, üçüncüyü araya ne zaman kattım bilmiyorum.

Girmek istemiyorum sinema salonuna, istemiyorum kapalı alanlara sıkışmak. Yağmur olmak vardı şimdi, damla damla kendini akıtmak. Bulut kadar hafif, her şeyi önüne katacak kadar celalli. Duaların kabulü gibi rahmetli, bir gülü yeşertecek kadar bereketli…

Şükür ve sabır…

Bu ikisi olmasaydı, şu an hayatın nerelerinde olacağımı düşünmüyor değilim bazen. Kaç takvim yaprağıyız ki aslında? Hiç üst üste koymayı denediniz mi? 70-80 tanesini dizin bakalım ne çıkacak? Çok takılmamak gerek bazen, sahip olduklarına, hele ki dostların için, şükretmek ve o şükürde sabretmek… 

5 Ocak 2013 Cumartesi

Kendimle konuşmalarım


Derviş Yunus coştu yine,
Aşk bahrine düştü yine…

Herkes az konuşmamdan şikayetçi. Garip… İnsan aynı anda iki kişiyle konuşabilir mi? Zaten insanlar deli etiketi takmaya pek meraklı, bir de kendimle olan konuşmalarımı sesli mi yapayım? Zaten kendimle olan konuşmalarımdan daha fazla konuştuğum sadece birkaç insan vardır.

Siz hiç düşünmez misiniz?

Düşünmek dediğiniz nedir ki? Haa kendinle eğer;

-          “Naber kanka?”
-          “İyidir, senden naber?”

tadına konuşuyorsanız orada bir sıkıntı olabilir bak :). Düşünmek dediğin şey kendinle olan konuşma değil de ne? Hatta meşhur olmuş toplantılarda havanın bir göstergesi “Sesli düşünüyorum arkadaşlar”. Şair burada çok çalışan kafasına vurgu yapıyor…

Derler ya deliliğini başkalarına kabul ettirene dahi denir diye, insanlar tutturmuş bir deli furyası almış başını gidiyor. 10 – 15 dakikalık otobüs yolcuğu sırasında kendini önünde dünyalar diz çöken bir imparator olarak hayal ettikten hemen sonra kaç kişi kendisini bir darağacında hayal eder ki? Hem de sandalyesinin başında maşuku var… Benim diyen beri gelsin, bir de etrafı ben deliyim diye dolaşanlar sarmış.

Bazı evrelerinde hayatımın, dönüyorum kendi içime. Daha önce bahsetmiştim, koza dönemi olarak tanımlıyorum ben bunları. Ne yazık ki yaklaşık üç yıl önce bu durumu hastalık olarak tanımlamıştım, sonra anladım aslında kıymetini.

Derman arardım derdime,
Derdim bana derman imiş…

Yunus derine dalmak gerek derken aslında tam da bu durumu söylemiş ya, insan çevresindeki her şeyin daha da derinine inmek istiyor ancak bütün bir ömrünü geçireceği kendisinin derinliklerine niye inmiyor ya da inmeye çekiniyor. Cevaplardan korktuğumuzu söylemiştim daha önce, cevabın soruya değip değmeyeceği.

İnsanın aradığı şeyi tanımayabilmesi, onu bulduğu anlamına gelebilir mi? Benim gözümde evet, insanoğlu birçok kez arayıştan bahseder ancak neyi arıyorsun soruna net bir cevap veremezler. İşte bu sebepten dolayı sürekli arayıştadırlar ya. Sahip olduğu şeyler aslında aradıklarıdır ancak tanımlayamadıkları için farkında değildirler.

Ben de kendime sordum bu soruyu uzunca geceler boyunca, “Neyin peşindesin Osman?” Buldum elbet, bulunmaz mı?

Belamı arıyorum ben…

5 Kasım 2012 Pazartesi

Of


Of deme…

Gereksiz çünkü, kendine isyanın of demek. Şeytanı dinlemek, içindeki kötülüğe yenilmek, işin özünü kaçırmak demek, of demek…

YGA’daki bir anımı anlatacağım bu yazımda,

YGA’da yoğun bir tempoyla çalışmak gerekebiliyor bazen. Yapacak şeyler çok olabiliyor, kolay değil bu denli büyük projeleri hızlıca hayata geçirmek. Bu emeklerin en kıymetlisi de YGA Zirvesi hazırlıklarında veriliyor bence. Hepimiz için başlangıç, yeni bir tanışma orası. Bir gönüle girebilmek umuduyla yüzlerce gönüllünün, aylarca süren içten emeğiyle hazırlanıyor tamamen.

2010 Kasım’ında YGA’yı içselleştirmeye başlamıştım ben de, bir şeylerin ucundan tutuyor, elimden geldiğince destek olmaya çalışıyordum işlere. Ve yorgunluğa dayanamayıp, 27 Kasım gününde YGA’daki işler için of demiştim, çok iyi hatırlıyorum. Zirve öncesi hazırlıklar için günlerce 3 – 4 saatlik uykuyla geçirmiştim günleri, yüzlerce kişiyle telefonda görüşmüş, taşıdığım eşyaları sayamamıştım bile. Zirve günü ayrı bir telaş, hep koşturmayla geçmiş, muhteşem bir kapanışın ardından da arkadaşlar akşam yemeğine geçmişti.

İnsan bedenen mi yorgun olduğunda yenik düşer nefsine yoksa zihnen mi bilemiyorum.

Kapanışın ardından herkes akşam yemeğini yiyeceğimiz yere doğru gitmek için otobüslere binip ayrılmışlardı. Karşılama görevinde olduğum için en erken gelen gruptaydım ve akşam da herkes gittiğinde salonda kalan eşyaları toplayan, afişleri söken grupta yer almıştım. İşte o an isyan etmiştim kendime, söyleniyordum durmadan. Bunun için mi buradaydım, bu muydu adalet, bu muydu doğru davranış?

Tabii bu kendi kendime söylenmemin, biraz sonra yiyeceğim tokat tarafından kesileceğini hiç düşünmemiştim. Bütün eşyaları kapının önüne yığıp kolilerin üzerine oturduğumda yanımdakilere baktım. Bir yanımda hiç çekinmeden kardeşim diyeceğim Ömer, ki kendisi şimdi Oku Düşün Paylaş projesinin Türkiye Lideri, diğer yanımda da hiç çekinmeden abim diyeceğim, YGA Eş Başkanı, Gökhan abi. Hatta Ömer ile ilk olarak o gün tanışmıştım :)

O akşam Gökhan abi çok geç kalmamamız adına taksiye bindirip yemek yiyeceğimiz yere yollamıştı ve kendisi orada kalmıştı son yükleme için. Bizden çok sonra geldi yanımıza…

Şimdi daha iyi anlıyorum of demenin gereksizliğini. Of dediğim her an başımı kaldırıp çevreme bakıyorum, yok mu aynı durumda olan? Ve çok daha iyi anlıyorum YGA’nın yetiştirmeye çalıştığı liderleri, elleri hızlı terimini, egosu küçük-kalbi büyük demenin ne olduğunu…

18 Eylül 2012 Salı

Yabancı Olmak I



Yabancı olmak,
Her şeye…
En başta kendine,
Dostuna, çevrene…
Yabancı olduğunda,
Duygular değişir mi?
Daha farklı söyleyebilir miyim,
Seni sevdiğimi?
Yine kurduğum cümlelerin sonuna,
Ünlem işareti gerekir mi?

Bir gitar dünya,
Herkes farklı tel.
Ritimler farklı,
Makamlar yabancı.
Farklı vuruşlardan mürekkep,
Ezgiler farklı.
Bu kadar mı zor,
Yabancı olmak?
Bu küçük şehre,
İstanbul’a yabancı kaldık da,
Koskoca bir gönle,
Yabancı kalmak mı zor?

İnan hiç bilmiyorum,
Nasıl yabancı kalacağım sana?
Gözden ırak olan,
Gönülden de ıraktı.
Sense her yerde karşıma çıktın,
Hem de defalarca…
Gitmiyor gözümün önünden,
Yüzündeki şaşkın ifade.
İşte bu yüzden vazgeçtim ya,
İnsanları şaşırtmaktan.
Kaçmaya çalıştığım şaşkın yüzün,
Beni yabancı olmaya zorlayan…

5 Eylül 2012 Çarşamba

İlaçlar


“Bazı zamanlar vardır ki insanlarla geçirilmesi lazımdır, ama başka zamanlar vardır ki yalnızlık gerektirir...”

Okuduğumda dikkatimi çekmişti bu cümle, koskoca yazı içinde. Gerçekten çok fırsatım oldu düşünmeye, muhasebeye. Uzun ve sıcak yaz geceleri, deniz ve yakamoz, yıldızlar ve sessizlik.

Dertler üzer bizi, hiç gelmesin başımıza isteriz.  Bir bakın çevrenize o yapmacık olarak nitelendirdiğiniz, en ufak bir zorlukta yanınızdan ayrılanlara. Bakın bakalım kaçıyla dertlerinizi paylaştınız. Kaç dertlerine ortak oldunuz?

İnsanoğlu doğadan bir parça. Her ağaç aşılanır meyve öncesi. Amaç daha verimli meyvedir elbet, kırarız dalı, keseriz. Özünü özüne katacak dalı o yaralı yere basarız. İşte bu dostluk verir verimli meyveleri. İnsan da aynı, yaralandığı yere basar dostlarını, onlarla aşılanır, onlarla bir olur. Sonra bakmışsın ki dal bir, kök bir.

Kimileri ise ilaçtır bizim için, yaraların geçmesi için. Gecemiz gündüzümüz beraber geçer. Yemekten önce, yemekten sonra, yatmadan önce, kalkınca… Bağımlılık yapar bu ilaçlar, alışırız. Her daim yanımızda olsun isteriz, hasta yatağımızın baş ucunda, hemen elimizin altında. Bir telefon uzağımızdadır bu dostlarımız. Nefes alamadığımızda duymak isteriz seslerini, bir mesajla sorarız hal hatırlarını.

Tabi her şey gibi bu da geçer. Gün gelir, yaralar kapanır, eskinin izleri silinir. İşte o zaman gelir ayrılık vakti. Sesini duymaz oluruz, yüzünü görmez oluruz. Başucumuzdaki komidinden, dolabın en uç köşesine koyulur ilaçlar. Kaybolan bir şeyleri aramaya koyulduğumuza gelir elimize belki boş kutular.

Bu gerçeği fark etmem aldı çok vaktimi,

En muhteşem ilaçları dahi, iyileşince bırakırız…


26 Temmuz 2012 Perşembe

Yeni Yıl



Erenlerin çoktur yolu,
Cümlesine dedik beli…


İnsanoğlu sabırsız, hemen her şey olsun ister. Ham meyveyi dalından koparır, bir ısırık alır ve tadıyla yüzünü ekşitir. Bu da yetmezmiş gibi bir de tutar yere atar. Ne kendisinden sonra yemek isteyene bir hayrı dokunur, ne o tohumu yetiştirmek için koskoca kışı geçiren ağaca… Zamanında yese bal tadı alacağı kayısı, şeftali, onun ağızının tadını alır. Sonra da her adı geçende yine ekşitir yüzünü, bir daha sürmez ağzına onları…

İşte böyle hikayemiz, yol çok, yol uzun. Farkında olmadan uzanıyoruz aynı meyveye, yürüyoruz aynı yolda. Bazılarına acıyoruz yere dökülen meyveleri topluyor diye, hiç tattınız mı yere düşenleri? En tatlıları onlardır aslında, tam olduklarında ayrılırlar dünyalarından. Köklerini saldıkları toprağa bırakırlar kendilerini. Birkaç çürüğe aldanmamak gerek, asıl bizi yanıltan dışı parlak olanlar…

Bahsettim ya aynı meyveye uzananlardan, işte onlardır aynı yolda yürüyenler. Uzandıkları elleri çarpışınca birbirlerinin farkına varırlar. Yürüdükleri yolda başlar diktir oysa, aynı yöne bakarlar, bakarlar da görmezler birbirlerini.

Kader getirir bizleri yan yana, seçemezsin, bilemezsin. Bir bakarsın, dönüp, geldiğin yollara, “Ben neredeyim?” dersin. İşte öyle başladı biraz da bu blog. Yazmaya başladık nereye geleceğini düşünmeden. Eski yazdıklarıma baktım da kendime kızmışım Fatih nice işler başardığı yaşta neler yaptın diye. Kader farkında olmadan örmüş yine ağlarını, Fatih’in Yeni Roma’lılar tarafında güllerle karşılandığı topraklarda, İstanbul’da, tam da onun yaşlarında bir gönüle girmenin çabasına düşmüşüz. Ve birçoklarının “Neden yapıyorsun? Niye yapıyorsun?” sözlerinin altında, biraz deli olmak gerek…


Gören bizi sanır deli,
Usludan yeğdir delimiz…


Kendi özelimde söylemem gerekirse insanlar bir anlam veremiyorlar bana pek. Kimisi içtiklerime takılıyor, kimisi şiirlerime. Koca üç senede neler yazmadım ki burada? Haa yüzden çok sıcak durmadığımı ben de kabul ediyorum, hala çekinenler vs olabilir. Bazen her şey insanın elinde olmayabiliyor. Şiirde anlatılan sensin ya da bir başkası ne farkeder? Çizgiler, perdeler, yollar varsa arada bazen insanın enerjisi düşebiliyor, yoruluyor insan. Neler neler hayal ederiz oysa, ne güzel olacaktır her şey. Ama sonra bir bakarsın ki hepsi yıkılmış. Ne büyük güzelliktir ki hazineler de hep yıkıntılar arasında.


Bize şarap ve sevgili, size cami kilise,
Sizler cennetliksiniz, cehennemliğiz bizlerse.
Kader böyleymiş neylersin, kimsenin suçu yok,
Kim ne karışır ezel nakkaşının işine?


Yukarıda da bahsettim, üç seneyi geçti yazmaya başlayalı. Aslında bunlar esintiler, süprüntüler. Geçtiğimiz yollardan sonra üzerimize sinenler, bizimle gelenler. Bu yazıda ise kaderden biraz fazla bahsettim, vardır elbet bir sebebi, bunun yazılması da var belki kaderde. Güzel beyitlere, dörtlüklere  yer verdik, kapanışı ise Neyzen yapsın:


Izdırabın sonu yok sanma , bu alem de geçer.
Ömr-i fani gibidir , gün de geçer , dem de geçer.
Gam karar eyliyemez hande-i hurrem de geçer.
Devr-i şadi de geçer , gussa-i matem de geçer.
Gece gündüz yok olur , an-ı dem adem de geçer…