7 Ekim 2009 Çarşamba

Açılımın Ekonomik Yönü

Sağlam ekonomi kardeşim, her şeyin başı bu. Yani dikkat ediyorum güzel fikirler dolanıyor ortalıkta yeni planlamalar, yeni yatırımlar falan ama sağlam bir ekonomi olmadıktan sonra ip üstünde yürümeye dönüyor iş. Her sene verilen cari açık, artan nüfus ve aynı zamanda refah düzeyinin birazcık artmasıyla uzayan ömür sonucunda yaşlı nüfusun artması; bunlar zaten sağlam olmayan ekonominin belini daha da büküyor. Herkes bu aralar açılıma dalmış gidiyor ama benim dikkat çekmek istediğim konu ise açılımın ekonomik boyutu.

Türkiye’de yıllardır sürdürülen bir proje var: GAP. 1980 yılında ilk olarak Güneydoğu Anadolu Projesi adı kullanılmış. Bu iki nehre elektrik enerjisi üretmek ve çevre tarlaların sulanmasını sağlamak için baraj kurulmamasıyla başlamış her şey. Daha sonra bölge halkına çok büyük getirileri olacak, uzun vadede yaklaşık 4 milyon insana geçim sağlayacak ve bunların yanında nice sosyal getirileri olacak devasa bir projeye dönüşmüş. Türkiye’deki diğer proje ve planları göz önüne aldığımızda bugünkü hali bile çok iyi sayılacak durumda GAP’ın. Hani hep Avrupa’dan örnek veririz ya “Adamlar yapıyor abi.” Edasıyla, işte bizim başardığımız mükemmel bir projedir GAP. Gerçi henüz tam olarak bitmedi resmi olarak 2010 yılında bitiyor ancak biz henüz kafalarda bitiremedik. Halk yanı başında duran mucizeyi göremiyor. Bir bölgenin iklimini değiştirmek kolay mıdır? Bugün o barajlar sayesinde bölgenin iklimi Akdeniz İklimi’ne dönmüş durumda. Artık karasal iklim etkilerini kaybetmiş ve üzüm üreticiliğinde 3. sırada bölge ve Türkiye üzüm pazarının %10’una sahip. Varın siz düşünün böyle iklim değiştirmek nasıl bir şey. Harran Ovası’ndan yılda 3 defa hatta 4 defa ürün alınabiliyor. O verimli topraklarla, o sunulan imkânlarla, ulaşımın elverişliliğiyle o bölge dünyadaki birçok ülkeyi geride bırakabilir ekonomik olarak.

Şimdi işin bir başka boyutuna bakmak lazım. Son iki yılda terör örgütüne katılanların %75’i yabancı uyrukluymuş, özellikle İran’ın kuzey bölgelerinden. Bu da gösteriyor ki etkili bir politika yürütebilmişiz. Ama bir gerçek var ki doğu halkımız hala aç! Evet, ne kadar eğitsen de, sanata alıştırmaya çalışsan da, bilinçlendirmek istesen de senin karnın tok olup tavşan tüyü battaniyende yatıyorsan bu iş böyle yürümez. Tamam, al koynuna yat demiyorum ama insanlar belli bir refah düzeyine erişmedikleri sürece sürekli bir gelecek kaygısı taşırlar. Büyük şehirlerde yaşayan arkadaşlar ertesi günün yağmurlu olduğunu öğrendiklerinde trafikten, doğacak rezillikten dolayı sıkıntı basıyor bunalıyorlar. Şimdi bir de oradaki insanları düşünsenize, her gün her vakit gelecek sıkıntısıyla, derdiyle geçiyor. Tabi içlerinde nankörler de var elbet, ama gelin kurunun yanında yaşı da yakmayalım biz. GAP bizim için sembol olsun. Ne zaman ki yeni projelerde umutsuzluğa düşeriz o zaman bakalım ve neler başardığımızı görelim, gayret olsun bize. Gerçi geçmişimize baktığımızda nice böyle şeyler var ama biraz balık hafızalıyız onun için son zamanlarda olan en iyi şey GAP. Şimdi de Tunceli’ye, Ağrı’ya, Bitlis’e, Van’a bakalım. Nasıl ki cumhuriyetin ilk dönemlerinde yapmışız gelin yine yapalım. Onuncu Yıl Marşı’nda söylendiği gibi demir ağlarla örelim ülkeyi. Ulaşamadığımız köy, kasaba, bucak kalmasın. Çünkü gidemediğimiz köy ne yazık ki bizim olmuyor. Ayrıca demiryolunun bir diğer özelliği ise sanayi ile iç içedir. Ne zaman bir yere demiryolu ulaşmış, oranın sanayisi de gelişmiş. Güzel günler yakın, en azından ben inanıyorum bir başka kişiyi de inandırabilirsem ne ala…

4 Ekim 2009 Pazar

Enjoy Coca-Cola


Yaklaşık bir haftalık aradan sonra yeniden bir yazıyla birlikteyiz. Biraz sinirli bir şekilde yazıyorum bu yazıyı, özellikle siyaset ve politika denen şu illet şeyleri yeterince öğrenemediğimiz için. Yani bilemiyorum bu konularla neden bu kadar alıp veremediğimiz var, herhalde genlerimizde yok bu konular(!) çünkü hala bir şeyleri topla tüfekle başarabileceğimizi zannediyoruz. 

Neyse konuya gelelim. İster bütün dünyayı dolaşın, ister aya çıkın marsa gidin, ne yaparsanız yapın 2 kere 2, 4 eder diye öğretilmiş bize. Bunun 4 etmediği tek yer var o da siyaset ama bize öğretilmemiş bu, bir de tükürdüğünü yalamak diye tabir ettiğimiz argo-deyimin siyasette barınamadığı… Birazcık karışık olacak ama bugünlerde hiç Filistin ile ilgili bir haber yayınlanmıyor basında, İsrail sürekli olarak zulme devam etmiyor mu? Amaç kamuoyu oluşturmak ise en azından haftada bir saat Filistin hakkında bir haber yapamaz mı televizyon programları yahut gazeteler bir köşesini ayıramaz mı? Sadece haftada bir, çok değil. Ama şimdi oralardan hiç haber yok, garip. 

Nereden aklına geldi derseniz, bugün televizyon başında kanaldan kanala dolaşırken (normalde pek televizyon izlemem) bir belgesele rastladım. Filistin halkından falan bahsediyordu, oradaki yaşamın zorluğundan ve ne kadar tehlikeli olduğundan falan. Genelde halkın çok takıldığı lokantalarda yapılmıştı röportajlar ama televizyondaki görüntü oradaki adamın anlattığı olaylardan daha çok dikkatimi çekti. Hangi lokantadan görüntü verse bir tarafta Coca-Cola’nın diğer taraf da ise Pepsi’nin buzdolabı var ve bu hepsi için geçerli. Bir an dalgınlaştım ve sonra sinirim bozuldu gülmeye başladım. O kadar çok gülünecek fikri bir arada barındırıyor ki hangisinden başlasam? Google’a Coca-Cola ve Filistin yazın bakın neler neler çıkıyor da eee Filistinliler ne yapıyor? Hani Coca-Cola Filistinlileri öldürmeye yardım ediyordu? Hani hep sözde emperyalizm, kapitalizm falan bizi ele geçirmeye çalışıyor ya, bizim başımıza bombalar yağmadığı için farkına varamıyormuşuz, ee başına bombalar yağan ne yapıyor? İçmeye devam hoho “Enjoy Coca-Cola”. Bizimkiler de orada burada afiş yapıştırıyorlar yok Filistinli kardeşlerimize yardım Siyonist mallarını boykot falan. En çok dikkatimi çeken ise o dağıtılan afişlerde Arsenal takımının amblemi vardı, artık ne demekse? Cüppeli birilerine sormak gerek. Bir de biz Arapça bilmediğimiz için tersten baktığımızda okuyamadığımız kola amblemini Filistinliler de mi okuyamıyor? 100 yıldan uzun zaman önce Atlanta eyaletinde bir eczanede başlayan şirketin, ilerde Müslüman öldürmeye yardım edeceğiz onun için amblemde İslamiyet’e küfredelim demesi… Oldukça mantıklı…

İnsanımızda her şeye başkaldırış var. Zaten onun için bir taraftar gurubu alayına isyan demiş anlayan anlamayan herkes özenti bir şekilde peşinden sürüklenmiş. İsyanın bir sonucu yok önemli olan yerinde daha iyisini koyabilmek. Bakın bu yaz bir şirketimiz geleneksel içeceğimiz limonatayı koydu önümüze ne kadar güzel. Ben zaten gazlı içecekle karşı olan biriyim ve limonata sayesinde sofralar şenlendi. Ayrıca beyaz eşya ve elektronik alanında da iyi şeyler yapılmakta, artık ihraç edebiliyoruz. Ama biraz da şu kafalarımızda değişim olsa, siyasette duyguların rolünü azaltsak. Birazcık daha bu konulara ilgili olsak… Yazımı büyük devlet adamı Eflatun’un sözleriyle noktalıyorum:

Siyasetle uğraşmamanın cezası, sizden daha aptal olanlar tarafından yönetilmektir.

24 Eylül 2009 Perşembe

Kaz Dağları Toz Dağları Olmasın


Uzunca bir süredir tatildeydim blogla ilgilenemedim pek. Ama artık sezonu açtım, yeni sezonda daha güzel yazılarla daha çok beraber olacağız. Tatilde sadece "ye, iç, yat" prensibini uygulamadım, çeşitli gözlemlerde de bulundum. Yeni yazım tatilde bulunduğum bir bölge ile ilgili. Bilmiyorum içinizde gideniniz var mı ama bana göre dünyanın sayılı güzelliklerinden biri Kaz Dağları. Gözlerinizi kapatıp nefesinizi tuttuğunuzda sadece rüzgarın ve böceklerin sesleri duyulur, tabi eğer şelalelerin yanındaysanız birde su sesi eklenir bunlara. Şaşırtıcı bir şekilde kuş sesleri duyulmasına rağmen pek kuş gözükmez ortalıkta. Tabiatla iç içe, sanki cennetten bir köşe. Yabancı bir dergide falan görseniz acaba hangi Karayip adası veya hangi Latin Amerika ülkesinden alınmış bu manzara diyebilirsiniz rahatlıkla ancak tüm bu güzellikler yanı başımızda.

Bu kadar övdükten sonra esas yazma amacıma gelebilirim herhalde. Bir akşam sahilde dolaşırken bir imza kampanyasına denk geldim. Bir imza karşılığında zeytin ağacı dikilmesine katkıda bulunuyordunuz. Çok güzel, sıraya girdim ve imza atacağım sıra masanın başında duran adamdan olayın aslını öğrendim. Slogan başlıkta belirttiğim cümle. Ve adamın etrafa çığırdığı açıklama ise Kaz Dağlarında altın aranmasın, emperyalizme peşkeş çekilmesin... Ne zaman Türkiye'de altın aranması ile ilgili bir konu olsa bir bakıyorsunuz hemen 3-5 Alman gelmiş yazık bu doğal güzelliklere diye tutturmuşlar. Biraz üslubumu bozacağım ama sana ne lan benim ülkemden? Şimdi bir ricam var sizden gidin bir bakın bakalım Almanya, Avrupa'nın ve dünyanın kaçıncı altın üreticisi. Son birkaç yılda özellikle Çin gibi ekonomisini hızla geliştiren ülkelere yüklü miktarlarda altın sattı. Dünyada altın üretimini kontrol ederek de fiyatları istediği seviyede tutuyor. Oh ne güzel. Bir Bergama madeni yazmışlar kafalarına tekerleme gibi söyleyip duruyorlar. Şimdi birkaç bilgi: Altın aramada kullanılan siyanürü öyle çuvallarla küreklerle etrafa saçtıkları yok. Özel havuzlarda kullanılıyor ve o bahsedilen çevreye saçılma olayı ise havuzdan dışarıya sızabilecek siyanür buharı falan. İşin komik yanı ise bizim Bergama’daki altın madenimiz, çevreye siyanür salma bakımından, Avrupa’daki tesislerden dahi temiz hatta şu yapmayın etmeyin diye gelen insanların ülkesindekinden bile… Ayrıca Yunanistan bu toprakları yok Zeus Altarı, yok harika kanyonlar falan için istemiyor sadece bu da bir gerçek. Kaz Dağlarının altındaki altın rezervinin Almanya’yı altın üretimindeki tahtından indirebilecek düzeyde olduğu söyleniyor. Borçsuz ve zengin bir Türkiye, inanılmaz dinamik ve genç nüfusu da var, düşünsenize…

Şimdi de madalyonun diğer yüzü. Yasalarımız maden konusunda çok yetersiz. Onlarca yıldır maden arayanlar toprakları harap edip bıraktı ve gerçektende nice verimli toprakları maden arama adı altında kaybettik. Kesinlikle ve kesinlikle bizim gibi maden konusunda bu kadar zengin olan bir ülkenin bu konudaki yasalara çok dikkat etmesi gerekiyor, hatta şahsi görüşüm maden bakanlığının kurulması. Her neyse, Kaz Dağlarında altın aranmasına ve çıkarılmasına izin verilse gerçekten sömürücü emperyalist şirketler hücum ediyor ve onların sunduğu tekliflere yerli şirketler ulaşamıyor. Ayrıca yüzyıllarca sömürmeye alıştıkları için bu işler nasıl işler çok iyi biliyorlar. Bizim yerli şirketler temiz çocuk kalıyor. Tabi bahsettiğim gerçek yerliler. Birde yerli adı altına parası dışarıdan gelenler var ki hepten ayrı bir mesele. Bu da yetmezmiş gibi Devrim Arabaları filmindeki “Bizim fındığımızı almazlar” tarzı söylemler var of ki ne of. Nereyi tutsak elimizde kalıyor.

23 Ağustos 2009 Pazar

Devrim Arabaları


Öncelikle bu filmi daha önce izlememi sağlamadığı için buradan blogun diğer yazarına teessüflerimi iletiyorum.İlk olarak 24 Ekim 2008'de daha sonra da 1 Mayıs 2009'da tekrar vizyona giren bu filmi ben daha dün izleyebildim böylece de Devrim otomoobili hakkında bildiğim bazı yanlış anlaşılmaları gidermiş oldum.
Pek çok sıkıntıya, zorluğa, kısıtlı bir zamana rağmen yapılan Devrim arabalarından genellikle benzin konmadığı için yolda kalmış olduğu alaya alınarak bahsedilir.Açıkçası ben de çok farklı düşünceler taşımıyor "Abi benzin koymayı bile düşünememişler" gibisinden gerizekalıca yorumlar yapıyordum. Halbuki kazın ayağı öyle değil.Filmde güvenlik önlemi olarak depoları az miktarda benzinle dolu şekilde Ankara'ya ulaştırılan arabalarından siyah olanının benzini olmamasına rağmen göstergesinin depoyu boş göstermemesi yolda kalmasının nedeni olarak gösterilmiş.Bir başka sebebi de Devrim projesinde rol alan mühendis Salih Kaya Sağın'a göre arabalara ikmalin meclise gelmeden önce yapılmasının kararlaştırılmasına rağmen eskorttakilerin haberi olmadığı için benzin alınamaması olarak gösterilmiş.Bir diğer neden de projedeki bir başka mühendis Kemalettin Vardar'a göre motorun yetersiz kalması veya otomobili kullanan Rıfat Serdaroğlu'nun heyecanı nedeniyle motorun boğulmuş olması. Hangisi gerçek sebeptir bilemeyeceğim ama bu arabaların yapımında bulunan Kemalettin Vardar, Hamdi Tahıllıoğlu, Samim Özgür, İsmet Özkan, Mustafa Seyrek, Hasan Dinçel, Mustafa Sidal, Yavuz Yücel, Emin Bozoğullu, Orhan Alp, Hakkı Tomsu, Nurettin Erguvanlı, Mustafa Ersoy, Celal Taner, Mehmet Bekar, Özcan Türer, Kemal Elagöz, Gültekin Sabuncuoğlu, Salih Kayasağın, Rıfat Serdaroğlu, Şecaattin Sevgen, Faruk Akyol, Hamit İşeri adlı 23 mühendisimizin de emeği böyle saçma bir şekilde hor görüldüğü(kendim de dahil) için büyük utanç içindeyim ve her birine birer özür borçlu olduğumuzu düşünüyorum.
Bu projenin neden iptal edildiğine dair bir açıklama da bulunmamakta.Devlet Planlama Teşkilatının bu projenin maliyetini çıkarabilmesi için yılda 20000 arabanın üretilip satılması gerektiğini belirtmesi, Türkiye'nin bu kadar çok otomobil talebi olamayacağı şeklindeki raporunun Başkanın danışmanı Sami Bey tarafından dile getirilmesi, otomobil yapmaya kalksak diğer ülkelerin fındığımızı almayacağı şeklindeki beyanatlar, kısa ve orta vadede bu projenin karlı olmadığı, medyanın çok fazla ödenek ayrıldığı için bu projeye saldırması bir de üstüne siyah araba durunca basın tarafından projenin başarısız olduğu izleniminin verilmesi film boyunca anlatılan bazı muhalif olaylar.Bu kadar olumsuz bakılan projenin devam etmiş olmamasına da pek şaşırmamak lazım.Günümüzde etrafa saçılan milyarlarca dolarlık yatırımları -60'lı yıllarda da çok farklı olmasa gerek- görünce insanın şu projelere biraz bütçe ayrılması bu kadar mı zor diyesi geliyor.Fındık konusu ise işin başka bir acı tarafı.Hammadde ihracatının işlenmiş ürün ihracatına kıyasla ne kadar daha az gelir getirdiğini beşikteki bebekler bile biliyor.Burnunun dibini zor gören adamların devletin geleceğini planlaması da çelişkinin feriştahı.Eğer o zaman bu proje devam etse ülkemizin şu anda makine sanayindeki en ileri ülkelerden biri olabileceği tahmin ediliyor.Olumsuz haber yaparak kamuoyunu yanlış yönlendiren zamanın basın mensuplarını da günümüzde bile çalışmaya devam eden "duran otomobile" bindirerek bir tur attırmak en doğrusu olur herhalde.

Amerika büyükelçisinin söylediği "Yapacaklarına inanmaları yapmalarından daha önemli" cümlesi de oldukça anlamlı.Maalesef ülkemizde varolan bir aşağılık kompleksi kendimizi birçok şeyi yapamayacağımıza inandırıyor ve ne yazık ki kişinin iyi özellikleri ile ters orantılı olarak artıyor.Daha zeki, başarılı, çalışkan olan genelde daha güvensiz, isteksiz olurken işinin ehli olmayan, bilgisiz, tembel adam dünyaları kurtaracak sanki.Bu ülkenin akil insanlarının kendilerine inanıp daha fazla sorumluluk almaları en büyük "devrim" olacaktır.
Genelde izlediğim çoğu filmde genelde aşırı tepkiler vermez ablamın da zaman zaman verdiği reaksiyonlara, kendini bu kadar kaptırmasına şaşardım.Bu film ile nasıl oluyormuş anladım.Uğur Polat'ın canlandırdığı -kendisini oldukça sevdiğimi belirtmeliyim- Başkan yardımcısı Sami Bey'e fitil olmamak elde değil.Zaten eğer filmi izlemişseniz herife saydırdığınızın, izleyecekseniz saydıracağınızın garantisini verebilirim.Ha bu herif niye herşeye takoz koymaya çalışıyor, sürekli zorluk çıkarıyor onu çözemedim ve biraz abartıldığı kanısındayım.İç ve dış mihrak diye sürekli bahsedilen güçlerin iç kısmını bu adam tek başına rahatlıkla üstlenebilir.Kendisi Arabistanlı Lawrence'in Türkiye şubesi mübarek.Her şeye rağmen en azından gerçeklerin bir kısmını gün ışığına çıkardığı ve yanlışları düzelttiği için izlenmesi gereken bir film Devrim Arabaları.

16 Ağustos 2009 Pazar

Açılım Saçılım Kaçılım

Sadece bir şeyler yazmış olmak için yazmak istemediğimden ve aklımda tam bir konu belirmediğinden üç beş gün yazmadım sonrasında da biraz yoğunluktan ötürü bir şeyler yazamadık. Blogun diğer sahibi de şu anda Ege kıyısında tatilin dibine vurmuşken mekan boş kalmış

Malum ortalık bugünlerde "demokratik açılım" adı verilen kürt vatandaşlarımıza yönelik birtakım düzenlemelerin heberleriyle kaynamakta. Bu ülkenin yıllardır kanını emen, hem maddi hem manevi büyük derecede hasarlara yol açmış bu sorun ne yazık ki ne yazarsam yazayım tarif edilemeyecek acıları da beraberinde getirdi. Burada bu konuya değinmemin nedeni de MHP Başkanı Bahçelinin iki gün önce yaptığı konuşmasından aklıma takılan birkaç kelam. Ne demiş bir kulak verelim:

Özellikle son zamanlarda terör örgütünü ortadan kaldırarak bu belayı sona erdirmek yerine, silahsız bölücülüğe toplumu razı edecek, hain istekleri masum hale getirecek ve bunları demokrasi adıyla maskeleyecek sinsi bir siyasetin izlendiği anlaşılmaktadır. Yıllardır 10 binlerce masumun canına, malına ve huzuruna kasteden bölücü talepler olan federasyon, ayrı bayrak, ayrı eğitim dili, ortak kurucu halk, çokluklar devleti ve hatta ayrılma gibi ihanet kavramlarının açıkça dillendirilmesi, karşımızdaki tehlikenin boyutlarını anlama açısından yeterlidir.

Terör örgütünü ortadan kaldırmak için 25 yıldır askeri mücadelenin yapıldığını, 2006 yılı Haziran ayına kadar da 6404 tanesi askerimiz olmak üzere onbinlerce insanımızı şehit verdiğimizi, Türkiye ekonomisine kaç yüz milyar dolarlık zararın bulunduğunu Bahçeli de pek ala biliyordur.Belki buraya yazılınca bir istatikmiş gibi duran 6404 sayısı her birinin bir ailesi, sevgilisi, dostu, eşi, çocuğu olan gencecik insanların sayısı. Hem maddi hem de manevi açıdan açtığı yaraların inanılmaz boyutlara ulaştığı bu sorunun çözümüne yönelik girişimlerin de sinsi bir siyaset olarak adlandırılması da bu ülkede uzun yıllardır siyaset içinde bulunan Devlet Bahçelinin ağzından çıkınca ayrı bir anlam kazanıyor. Siyaset denilen şey benim bildiğim sorunları çözüme kavuşturmak, halkın refahını arttırmak için yapılır.Tamam AKP hükümetini beğenmeyebilir, yanlış politikalar izlediğini söyleyebilirsin ama böyle can alıcı bir konuda da atılan adımları hainlik, vatana ihanet diye de adlandırmak bu millete yapılacak büyük bir ayıptan öteye gitmez.

"Demokrasi adıyla maskeleyecek" kısmı ise açıklamanın bir başka elde kalan tarafı. Sanki Birinci Meşrutiyet yeni kabul edildi de padişahtan birşeyler gizleniyor.Bu ülke 85 yıl 9 ay 16 gündür kendi kendini yönetiyor ki TBMM bu süreden daha uzun bir zamandır (zaman zaman askıya alınsa da) yasama görevini devam ettirmekte. O bulunduğunuz çatı altında da kimsenin birşeyi maskelemesine gerek yok. Zaten düşünmeyi, fikir üretmeyi geçtim konuşmanın bile neredeyse lanetlendiği şu ülkede konuşmaya konuşmaya bu hale geldik. Bırakın da kim ne düşünürse düşünsün ve bunu açık şekilde ifade etsin. Orada bulunan insanlar senin benim oyumu almış senin benim için birşeyler yapmaya çalışıyor.Ortaya atılan fikirleri beğenmezsen karşı çıkar, tartışır, sebeplerini ortaya koyar sonra da bir sonraki seçimde ne olacak beklersin. Yoksa etrafa ip sallamakla, ona buna vatan haini demekle vatansever olunmuyor. Ha madem çözüme yönelik birşey söylemeyeceksen sana derler: "Gölge etme, başka ihsan istemez."

Daha fazla kanın dökülmesine, ocaklara ateş düşmesine kimsenin tahammülü kalmadı. Ortaya somut birşeyler konmasının zamanı geldi de geçiyor. Tabi bu çözüm önerileri kültürel haklar seviyesinde mi olacak daha ileri adımlar atılabilecek mi bunu zaman gösterecek. Bu işin kolay olacağını ya da hemen bir çözüme ulaşılabileceğini ben de pek sanmıyorum ama oldukça iyimser bir ortamın oluştuğu şu sıralarda geleceğe umutla bakabilmemiz için sebepler artıyor...

10 Ağustos 2009 Pazartesi

Bir Sürelik Veda

Uzunca bir süre burada olamayacağım (tatil benim de hakkım:D). Tatildeyken yazacak birşeyler bulabilirim umarım. İmkanım olursa yazı koyabilirim ama çok zor. Fakat şunu söyleyebilirim ki tatil dönüşü daha fazla ilgileneceğim bu blogla. Herşey gönlünüzce olsun, sağlıcakla kalın...

4 Ağustos 2009 Salı

Tour de France 2009


Bisiklet sporunu ara sıra izleyen biri olarak ilk defa bu sene Fransa Bisiklet Turu sayesinde tam manasıyla bu sporu takip ettim.İlk bakışta çok ilgi çekici olmayan, zevksiz bir spormuş gibi gözükse de açıkçası her gün ilgim ve sevgim biraz daha arttı.Yaklaşık 10 gün önce sona eren turu da ispanyol bisikletçi Alberto Contador sarı mayoyla yani genel klasman birincisi olarak tamamladı.Efsanevi bisikletçi Lance Armstrong -aşağıdaki resimde "Şuna bak, biz o mayoyu 7 kez giydik koçum" edası takınan ve bu seneye kadar bisiklete dair bildiğim tek şahıs- Andy Schleck'in ardından üçüncü sırada tamamladı.
Burada dikkatimi çeken birkaç şeyi paylaşayım dedim.Öncelikle şu bisikletle uğraşanların hiçbiri insan değil daha doğrusu insan fizyolojisine sahip değil.Adamlardaki dayanıklılık çoğu pek çok sporu açık ara geride bırakacak düzeylerde.Sen hergün 4-5 saat pedal çevir bir da utanma bunu 21 gün tekrarla.Dinlenme halinde "normal" insanda 60-90 arası olan nabzın bu abilerde 30 civarında olması da kendilerinin ne olduğu hakkında beni başka bilinmezlere sürüklüyor.Burada Contador'u bir daha anmak gerekiyor. Hatırlıyorum Road Runner yer çekimini bilmediği için gökyüzünde rahatça dolaşabiliyordu. Contador da onun bir başka versiyonu olsa gerek adeta yer çekimiyle alay edercesine bir tırmanış etabında yaptığı atakla sanki düz yolda gidiyormuş gibi koparak diğerlerinin kendisinin seyrine bakmasına neden oldu.Zamana karşı bir etabı bile o konunun uzmanı Fabian Cancellara'nın önünde tamamlayarak ne kadar bütün bir bisikletçi olduğunu gösterdi

Bir diğer dikkatimi çeken nokta da Andy Schleck ve abisi Franck Schleck ki kendileri yukarıdaki haritaya dikkatli bir şekilde bakınca farkına vardığımız yeşil çember içindeki yeşil noktayla gösterilen yaklaşık 493500 nüfuslu(!) Lüksemburg'un yetiştirdiği iki bisikletçi.Şu cümleyi yazarken bile içim acıdı ve ne yazık ki ülkemizi temsil eden bir bisikletçimiz bile yoktu Fransa Bisiklet Turunda.Bunu da fazla yadırgamamak gerek, çünkü ne yazık ki spor denilince akıllara futboldan başka pek birşey gelinmeyen cennet vatanımızda o konuda da ilgiye oranla bilgi ve başarının çok da yüksek düzeylere ulaştığını söylemek zor.Çoğu alanda olduğu gibi sporda da günü kurtarma politikalarından öteye gidemedikçe bu makus talihimizi değiştirmek de pek kolay gözükmüyor.
21 etaptan oluşan turda her gün yol kenarlarında toplanan yüzlerce insan ise işin bir başka boyutu.30 saniyelik bir grup bisikletçinin geçişi için yaklaşık 4 saat beklemek nasıl bir çılgınlık veya sevgidir ben çözemedim ki aynı duyguları motor sporları için de paylaşıyorum ama en azından seyirci motor sporlarında yarışçıları her tur görebiliyor.Tabi bisiklet etapları da doğayla iç içe birbirinden güzel mekanlarda yapılıyor ve tur; yarışçısı-seyircisiyle bir kültür haline gelmiş resmen.Bir karavan kiralayıp her gün bisikletçilerin peşinden yol almak ve o havayı solumak bir yandan da Fransa ile birlikte birkaç ülkeyi daha dolaşmak bir daha düşününce çok da mantıksız görünmüyor.Bir parantez de 21 gün boyunca hergün ortalama 3 saatlik canlı yayınlar ile tur keyfini bize aktaran ve bu süre boyunca bisikletle ilgili olsun, geçilen yerlerle ilgili olsun aklınıza gelebilecek her türlü şeyi iletmeye çalışan Eurosport spikeri Caner Eler'e ve yorumlarıyla katkıda bulunan Sarper Günsal ve Aydan Çelik'e açmak ve teşekkür etmek istiyorum.Zaten böyle insanların varlığı geleceğe dair umutlarımızı arttırıyor.Sağolun, varolun.


2 Ağustos 2009 Pazar

Köleleştiremediklerimizden misiniz?


Geçtiğimiz yaz FIFA başkanı Sepp Blatter enteresan bir açıklama yapmış ve futbol kulüpleri ile futbolcular arsındaki uzun süreli sözleşmeleri “modern köleliğe” benzetmişti. Öncelikle Sepp Blatter’e herhangi bir sözlüğü açıp kölelik maddesini tekrar okumasını tavsiye ediyorum. Bu anlaşmalar silah zoruyla yapılmıyor bildiğim kadarıyla. E futbolcuların aldıkları meblağlar da ufak tefek şeyler değil. Zaten bu açıklamaları yapmasının nedeni olan Cristiano Ronaldo da bir sene olmadan muradına ermiş Real Madride futbol tarihinin en büyük transfer ücretiyle gitmiş durumda.Tabi ki futbol kulüpleri de yetenekli gördüğü oyuncuları uzun süren kontratlarla ellerinden kaçırmamaya bakıp olabildiğince yüksek meblağlara pazarlamaya çalışıyorlar.Yani ortada karşılıklı rızaya dayanan bir durum söz konusu ki efsanevi futbolcu Pele "Bir futbolcunun köle olması için kontratsız ve para almadan top oynaması lazım. Eğer futbolcu bir kontrata sahipse, kontratının bitmesini beklemelidir. Daha sonra kontratı bittiği zaman istediği kulübe gidebilir" diyerek olaya noktayı koymuş.

Neyse, benim değinmek istediğim olayın bir başka kısmı. Bana kalırsa Cristiano Ronaldo gerçekten bir bakıma köle.Yaptığı çoğu şeyi zorunda olduğu için, zorunda olmadığı şeyleri de kendini maddi açıdan tatmin etmek için yapıyor.Her hareketi basın tarafından takip edilen bu insan Ferrariden inip Paris Hiltona binen türden bir organizma.Tabi bunun bir de medya ayağı var ki evlere şenlik.”Ronaldo gene dağıttı”, “İşte yeni sevgilisi, son model Rolls Royce’u” şeklinde sürüsüne bereket haberlerle sözde “ışıltılı dünyalarına” insanların imrenerek bakmalarını sağlayıp hayatlarının en büyük amaçları haline getirmeye çalışıyorlar veya farkında olmadan buna hizmet ediyorlar.Sürekli ”daha fazlasını istemenin” daha büyük bir yıkımdan başka bir şey getirmeyeceğini görmek çok zor olmasa gerek. Çok merak ediyorum Ronaldo hiç gökyüzüne bakıp bulutları çeşitli nesnelere benzeterek hayal kurmuş mudur, bir kuşun ötüşünü zevkle dinlemiş midir, hiçbir kıza aşık olmuş mudur ya da yıldızları sayıp dilek dilemiş midir? Sanıyorum saydığı tek yıldız kendisidir. Açıkçası onun gibi bir yıldız ya da köle olmadığım her gün için şükür, olmayayım diye de her gün dua ediyorum.


Tabi ki burada eleştirmeye çalıştığım şey zenginlik veya Ronaldo’dan öte bir tutum. İstediğini sürekli elde etmenin getirdiği yozlaşma ve yüzeyselliğin insanın doğasına, ruhuna yaptığı tahribatın oldukça yüksek seviyelere ulaşması asıl beni rahatsız eden. İnsanın kendine dair en basit, hayvani içgüdülerini gidermekle hayatını geçirmesi midir bu dünyaya gelmesinin amacı? Biz de keşiş gibi yaşamıyoruz ama ihtiyaçlarını gidermek için yaşamazsın; yaşamak(düşünmek, öğrenmek, öğretmek, okumak, muhabbet etmek, haketmek) için ihtiyaçlarını giderirsin. Bu dediklerim işinin hakkını vererek yapan birine “Ulan herif götürüyo malı, biz burada yalanıyoruz” şeklinde bir kindarlık veya “Zenginin malı züğürdün çenesini yorar” gibi bir teselli arayışı falan değil yani.Yine de insanların gelirleri arasındaki uçurum da konunun çok acı bir başka tarafı ya ben oralara hiç bulaşmayayım.

31 Temmuz 2009 Cuma

Vizyon

Bir kelimeyi incelemek istiyorum bu günkü yazımda, “vizyon” kelimesi. Fransızca vision kelimesinden dilimize girmiş, TDK’deki ana anlamına göre görünüm, mecazi anlamına göre ise ileri görüş demekmiş. Başka anlamları da var ancak ben mecazi anlamına göre ele alacağım kelimeyi. Vizyon kelimesini duyunca aklıma ilk olarak hayat geliyor. Çünkü insanın hayatta başarılı olması için her durum karşısında bir vizyona sahip olmalıdır. Zaten mesleki anlamda gördüğümüz eğitimin amacı bu değil mi? Anlamsız olan dış dünyanın bazı bilgiler sayesinde insana bir şeyler anlatması. İşte önemli olan o bilgilere sahip olmaktan öte o bilgileri işleyebilmek. Bizim milletçe bu konuda bir fakirliğimiz var. Şimdi hakkını yemeyelim vizyona önem veriyoruz ancak görünüm manasındaki vizyona. Şekilciliğe verdiğimiz önemden dolayı işin özünü kaçırıyoruz. Vizyon sahibi insanları yetiştirmekte güçlük çekiyoruz, yetiştirdiğimiz kişileri ise kullanmayı beceremiyoruz. Hayal kurmak gereklidir vizyon için. Bizde ise sadece çocuklar hayal kurar, büyüklerin hayal kurması deliliktir. Eğitim sistemimiz ilkokuldan itibaren ezber, kafa dolduran ama birçoğunu hayatımız boyunca kullanmayacağımız şeyleri içeriyor. Oysaki haftalık 10 ders saatini hayal kurmaya ayırsak çok daha iyi bir nesil elde edebiliriz, buna eminim. Hayal kurmayı yasaklayan sistem, bizden nasıl olur da yaratıcı fikirler sunmamızı bekler? İnsanoğlu uçmanın hayalini kurmasaydı bugün sahip olduğumuz uçak teknolojisi nasıl bu halde olurdu? Tekrardan söylüyorum vizyon için olaylara tamamen dışarıdan bakmak lazımdır, hayal kurmayan insan ise kendini hiç gerçek dünyadan soyutlamamış demektir. Yazımı İngiliz hukukçu, devlet adamı ve yazar olan Thomas More’un sözleriyle noktalıyorum:

“Hayal gücünü kaybeden toplum yarınsızdır.”

29 Temmuz 2009 Çarşamba

Savaş Tanrısı Rüstem Amca

Ben de bir film üzerinden bazı düşüncelerimi paylaşayım dedim.Başrolünde Nicholas Cage'in oynadığı, yazar ve yönetmeni Andrew Niccol olan 2005 yapımı Lord Of War filmi.Kendileri ara sıra izleyip bir yandan beni sinirlendiren, bir yandan da uluslararası silah kaçakçılığınının bütün kirli yönlerini açıkça gözler önüne serip insanları biraz olsun rahatsız eden güzel bir filmdir .Özellikle silah kaçakçısı rolündeki Cage'in canlandırdığı Yuri Orlov'un Bush'u "Ve dünyanın en büyük silah taciriysen, ki kendisi patronun olan Birleşik Devletler başkanıdır ve kendisi hergün benim bir yılda yaptığımdan fazla satış yapar, ..." şeklinde nitelendirebilmesi takdire şayan bir hareket.
Filmin beni sinirlendiren tarafı ise Yuri Orlov'a kardeşinin kendi sattığı silahlarla masum insanların öldürüleceğini söylerken bunu kendisi yapmasa bile birilerinin sürekli yapacağını söylemesi.Tamam biz de biliyoruz dünya o kadar güzel, savaşın daha önemlisi zulümün olmadığı bir yer değil.Açıkçası beni rahatsız eden şey de zulümün enteresan boyutlara ulaşmış olması.Belli bir amacın vardır savaşırsın da hiç mi vicdanın yok? Hiç yoksa umudumuzu korumamız gerekiyor en azından değil mi?Orlov'un şu söylediğini nereye koyacağız peki:
İyiler harekete geçmediğinde kötülüğün kazanacağı söylenir.Ama söylemeleri gereken sadece kötülüğün kazanacağı olmalı.
Vallahi bu senaristin derdi nedir, hangi koşulda bunu yazmıştır bilmiyorum ama, açıkçası ben buna inanmıyorum daha doğrusu inanmak istemiyorum.Orlov'un kendini rahatlatmak için söylediği bu işi kendisi yapmazsa yerine bir başkalarının geçeceği mazereti de ona ne kadar huzur verir bilemiyorum.Zaten sürekli kendisini yakalamaya çalışıp elinden kaçıran ajanın dediği "Sana canın cehenneme derdim, ama bence sen zaten ordasın" lafı herifin nasıl bir çıkmazda olduğunu gösteriyor. Ne yazık ki bu genel geçer mazeret muhabbeti de hayatımıza o kadar değişik şekillerde işlemiş ki ülkemizdeki Rüstem amca bile rüşveti yerken aynı dala tutunuyor.İkisi de çok farklı sebeplere dayanmıyor.Yavaş dayan da bir yerine birşey olmasın dayı!Günah çıkarır gibi bu mavalları tekrarlamanın kimseye faydası yok.Biz de biliyoruz türlü türlü naneleri yemesini.Ne diyor Cahit Zarifoğlu:
Bir gün ister istemez,
Karşısında olacaksın kaçtıklarının.

Dua et,
O gün henüz mahşer olmasın...

Ayrıca filmim sonunda öğreniyoruz ki dünyanın en büyük silah sağlayıcıları ABD, Büyük Britanya, Fransa, Rusya ve Çin aynı zamanda hepsi de Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyinin beş kalıcı üyesi imiş.Buna çok şey denir de terbiyem müsade etmiyor, ben sadece YUH diyeyim...


27 Temmuz 2009 Pazartesi

Beyaz Zambaklar

Bir kitap tanıtımı yapacağım bu yazımda. Başlıktan da anlaşılacağı üzere Grigory Petrov’un Beyaz Zambaklar Ülkesinde adlı kitabı. Bana göre bir hikaye, roman falan değil bu kitap; başlı başına bir ders kitabı. Özellikle bizim gibi her durum karşısında “Bize mi kalmış ülkeyi kurtarmak?” sorusunun sorulduğu; hele bir oraya kapağı at, hele bir memur ol, devletin malı deniz gibi zihniyetlerin kol gezdiği milletlerin çok çalışması gereken bir dersin kitabı. Beyaz zambak adının nereden geldiğine bakarsak, İncil’de beyaz zambak, cennetin simgesiymiş. Bataklıklarla dolu Fin topraklarının nasıl cennet bahçesine dönüştüğünü anlatıyor konu olarak. Birkaç tane inanmış insan (bu cümleyi yazılarımda sıklıkla göreceksiniz) bütün halkı kurtuluşa inandırmaya çalışıyor konu edilen tarih boyunca. Öyle sahip oldukları çok şey de yok, var olan kaynakları olabildiğince etkili kullanmaya çalışıyorlar. Zihinlerde yapılan devrim sonucunda o bataklık alanlarda beyaz zambaklar yetiştiriyorlar. Sadece madde olarak düşünmeyin resmi de var üstte zambak zariftir, saftır, temizdir. İşte aynı öyle de bir nesil yetiştiriyorlar. Atatürk’ün emriyle bu kitap zamanında okullarda okutulurmuş sonradan neden kalkmış bilinmez. Bu kitapta silahla kazanılan zaferden çok eğitim ve sivil toplum ile kazanılan zaferden bahsediliyor. Mustafa Kemal okutulmasını istiyordu çünkü kendisi de biliyordu ki silahla kazanılan başarı işe yaramaz o toplumdaki kafalar çalışmadıktan sonra. Biz silahla kazandığımız başarıların yanına kafayla kazanılmış başarıları koymakta eksik kaldık. İlk on yıllık ivmeyi daha sonraki yıllarda gösteremedik. İşte o yüzden bugün bu haldeyiz. Diğer yazılarda görüşmek üzere…

26 Temmuz 2009 Pazar

İlk Heyecan

İlk kez bir blog yazısı yazıyorum. Uzunca zamandan beri kafamda olan bir şeydi ancak şimdiye hâsıl oldu. Amacıma gelince, burada bazı şeyleri göstermeye çalışacağım elimden geldiğince. Bazen unutulmuş yahut unutulmaya yüz tutmuş, bir köşede ortaya çıkarılmayı bekleyen hikayeleri anlatacağım, bazen de gözükmeyen gerçekleri. Düşündürmeye çalışacağım burada okuyanları. Belki bu sayede daha bilinçli bir kamuoyu oluşturabiliriz. Çünkü günlük hayatta yaptıklarımızda olsun veya başka olaylarda olsun düşünme eylemini çok aksatıyoruz. Yaptığımız işlerin birçoğu ya monoton işler veya duygularımıza bağlı işler. Düşünme, hayal kurma eylemi çok kısıtlı. Ben birçok konunun çözümünün bu iki eylemde saklı olduğunu düşünüyorum. Her neyse en azından benim yapmaya çalışacağım şeyler bunlar, erdem ne yapar bilemem:). Erdem’le birlikte girdik bu yola. Bilmeyenler için söyleyeyim Erdem benim liseden arkadaşım. Umarım güzel bir sayfa olur, yorumlarınızla sizler de bu sayfayı güzelleştirirsiniz. Şimdilik biraz kısa oldu ancak ilerleyen vakitlerde daha uzun yazılarda görüşmek üzere…

25 Temmuz 2009 Cumartesi

Bindik Bir Alamete...

Blogun ikinci tekil şahısı olarak uzun soluklu olmayan bir deneyimden sonra burada hayatıma yeni bir sayfa daha doğrusu blog açmış bulunmaktayım.Amacım(ız) da kadim -aslında bunu demek için erken, en azından öyle olacağını umuyorum- dostum Osman'ın önceden ifşa ettiği gibi düşünmek, düşündürmek.Bizi yeryüzündeki bütün varlıklardan ayrı bir kategoriye koyan, Descartes amcanın yüzyıllar önce varolmamızın ilk koşulu olarak ortaya koyduğu düşünmek eylemi, belki de günümüzde insanlığın tarihi boyunca olmadığı kadar hayatımızın merkezinden uzaklaşmış durumda.Bunu da burada biraz olsun merkeze taşımaya yardımcı olabilirsek ne ala.Aslında bu kadar büyük bir amaca hizmet edebileceğimiz olasılığı bulunduğunu görmek bile insana acayip bir sorumluluk yüklüyor sanki.Bunun ne kadarı gerçekleşir bilemem ama şu kısa hayatım boyunca tek amacımı kıyıya vuran on binlerce deniz yıldızını teker teker denize atan adamın etraftaki birinin deniz yıldızlarını geri atmasının hiçbir şeyi değiştirmeye yetmeyeceğini söylemesine rağmen eline yerden bir deniz yıldızını daha alıp denize atarak "Onun için çok şey değişti" şeklindeki efsane cevabı çerçevesinde kurguladım.
Açıkçası buranın diğer sahibine oranla ne yazacağım konusunda tam bir bütünlük yok kafamda. Zaten kendisi de farkında, ama onu fazla şaşırtacak hareketlerden kaçınacağım, merak etmesin:)
Buradan bir de blog açanlara seslenmek istiyorum:Madem açtınız hiç olmazsa bir, iki şey yazın da yazık olmasın.Benim gibi biyolojiden tiksinen bir herife bir biyoloji terimini blog adı yaptırdınız ya, helal olsun! Böyle yazdık da blogun isminden yana hiç bir sıkıntı duymuyorum.Anlamını buralara kadar geldiğinize göre internette bulmak çok zor olmasa gerek ya; ben yine de söyleyeyim:Beynin düşünmek için kullandığı diğer adı da bozmadde olan yapı.
Kolay gele.