7 Ekim 2009 Çarşamba
Açılımın Ekonomik Yönü
Türkiye’de yıllardır sürdürülen bir proje var: GAP. 1980 yılında ilk olarak Güneydoğu Anadolu Projesi adı kullanılmış. Bu iki nehre elektrik enerjisi üretmek ve çevre tarlaların sulanmasını sağlamak için baraj kurulmamasıyla başlamış her şey. Daha sonra bölge halkına çok büyük getirileri olacak, uzun vadede yaklaşık 4 milyon insana geçim sağlayacak ve bunların yanında nice sosyal getirileri olacak devasa bir projeye dönüşmüş. Türkiye’deki diğer proje ve planları göz önüne aldığımızda bugünkü hali bile çok iyi sayılacak durumda GAP’ın. Hani hep Avrupa’dan örnek veririz ya “Adamlar yapıyor abi.” Edasıyla, işte bizim başardığımız mükemmel bir projedir GAP. Gerçi henüz tam olarak bitmedi resmi olarak 2010 yılında bitiyor ancak biz henüz kafalarda bitiremedik. Halk yanı başında duran mucizeyi göremiyor. Bir bölgenin iklimini değiştirmek kolay mıdır? Bugün o barajlar sayesinde bölgenin iklimi Akdeniz İklimi’ne dönmüş durumda. Artık karasal iklim etkilerini kaybetmiş ve üzüm üreticiliğinde 3. sırada bölge ve Türkiye üzüm pazarının %10’una sahip. Varın siz düşünün böyle iklim değiştirmek nasıl bir şey. Harran Ovası’ndan yılda 3 defa hatta 4 defa ürün alınabiliyor. O verimli topraklarla, o sunulan imkânlarla, ulaşımın elverişliliğiyle o bölge dünyadaki birçok ülkeyi geride bırakabilir ekonomik olarak.
Şimdi işin bir başka boyutuna bakmak lazım. Son iki yılda terör örgütüne katılanların %75’i yabancı uyrukluymuş, özellikle İran’ın kuzey bölgelerinden. Bu da gösteriyor ki etkili bir politika yürütebilmişiz. Ama bir gerçek var ki doğu halkımız hala aç! Evet, ne kadar eğitsen de, sanata alıştırmaya çalışsan da, bilinçlendirmek istesen de senin karnın tok olup tavşan tüyü battaniyende yatıyorsan bu iş böyle yürümez. Tamam, al koynuna yat demiyorum ama insanlar belli bir refah düzeyine erişmedikleri sürece sürekli bir gelecek kaygısı taşırlar. Büyük şehirlerde yaşayan arkadaşlar ertesi günün yağmurlu olduğunu öğrendiklerinde trafikten, doğacak rezillikten dolayı sıkıntı basıyor bunalıyorlar. Şimdi bir de oradaki insanları düşünsenize, her gün her vakit gelecek sıkıntısıyla, derdiyle geçiyor. Tabi içlerinde nankörler de var elbet, ama gelin kurunun yanında yaşı da yakmayalım biz. GAP bizim için sembol olsun. Ne zaman ki yeni projelerde umutsuzluğa düşeriz o zaman bakalım ve neler başardığımızı görelim, gayret olsun bize. Gerçi geçmişimize baktığımızda nice böyle şeyler var ama biraz balık hafızalıyız onun için son zamanlarda olan en iyi şey GAP. Şimdi de Tunceli’ye, Ağrı’ya, Bitlis’e, Van’a bakalım. Nasıl ki cumhuriyetin ilk dönemlerinde yapmışız gelin yine yapalım. Onuncu Yıl Marşı’nda söylendiği gibi demir ağlarla örelim ülkeyi. Ulaşamadığımız köy, kasaba, bucak kalmasın. Çünkü gidemediğimiz köy ne yazık ki bizim olmuyor. Ayrıca demiryolunun bir diğer özelliği ise sanayi ile iç içedir. Ne zaman bir yere demiryolu ulaşmış, oranın sanayisi de gelişmiş. Güzel günler yakın, en azından ben inanıyorum bir başka kişiyi de inandırabilirsem ne ala…
4 Ekim 2009 Pazar
Enjoy Coca-Cola
Yaklaşık bir haftalık aradan sonra yeniden bir yazıyla birlikteyiz. Biraz sinirli bir şekilde yazıyorum bu yazıyı, özellikle siyaset ve politika denen şu illet şeyleri yeterince öğrenemediğimiz için. Yani bilemiyorum bu konularla neden bu kadar alıp veremediğimiz var, herhalde genlerimizde yok bu konular(!) çünkü hala bir şeyleri topla tüfekle başarabileceğimizi zannediyoruz.
Neyse konuya gelelim. İster bütün dünyayı dolaşın, ister aya çıkın marsa gidin, ne yaparsanız yapın 2 kere 2, 4 eder diye öğretilmiş bize. Bunun 4 etmediği tek yer var o da siyaset ama bize öğretilmemiş bu, bir de tükürdüğünü yalamak diye tabir ettiğimiz argo-deyimin siyasette barınamadığı… Birazcık karışık olacak ama bugünlerde hiç Filistin ile ilgili bir haber yayınlanmıyor basında, İsrail sürekli olarak zulme devam etmiyor mu? Amaç kamuoyu oluşturmak ise en azından haftada bir saat Filistin hakkında bir haber yapamaz mı televizyon programları yahut gazeteler bir köşesini ayıramaz mı? Sadece haftada bir, çok değil. Ama şimdi oralardan hiç haber yok, garip.
Nereden aklına geldi derseniz, bugün televizyon başında kanaldan kanala dolaşırken (normalde pek televizyon izlemem) bir belgesele rastladım. Filistin halkından falan bahsediyordu, oradaki yaşamın zorluğundan ve ne kadar tehlikeli olduğundan falan. Genelde halkın çok takıldığı lokantalarda yapılmıştı röportajlar ama televizyondaki görüntü oradaki adamın anlattığı olaylardan daha çok dikkatimi çekti. Hangi lokantadan görüntü verse bir tarafta Coca-Cola’nın diğer taraf da ise Pepsi’nin buzdolabı var ve bu hepsi için geçerli. Bir an dalgınlaştım ve sonra sinirim bozuldu gülmeye başladım. O kadar çok gülünecek fikri bir arada barındırıyor ki hangisinden başlasam? Google’a Coca-Cola ve Filistin yazın bakın neler neler çıkıyor da eee Filistinliler ne yapıyor? Hani Coca-Cola Filistinlileri öldürmeye yardım ediyordu? Hani hep sözde emperyalizm, kapitalizm falan bizi ele geçirmeye çalışıyor ya, bizim başımıza bombalar yağmadığı için farkına varamıyormuşuz, ee başına bombalar yağan ne yapıyor? İçmeye devam hoho “Enjoy Coca-Cola”. Bizimkiler de orada burada afiş yapıştırıyorlar yok Filistinli kardeşlerimize yardım Siyonist mallarını boykot falan. En çok dikkatimi çeken ise o dağıtılan afişlerde Arsenal takımının amblemi vardı, artık ne demekse? Cüppeli birilerine sormak gerek. Bir de biz Arapça bilmediğimiz için tersten baktığımızda okuyamadığımız kola amblemini Filistinliler de mi okuyamıyor? 100 yıldan uzun zaman önce Atlanta eyaletinde bir eczanede başlayan şirketin, ilerde Müslüman öldürmeye yardım edeceğiz onun için amblemde İslamiyet’e küfredelim demesi… Oldukça mantıklı…
İnsanımızda her şeye başkaldırış var. Zaten onun için bir taraftar gurubu alayına isyan demiş anlayan anlamayan herkes özenti bir şekilde peşinden sürüklenmiş. İsyanın bir sonucu yok önemli olan yerinde daha iyisini koyabilmek. Bakın bu yaz bir şirketimiz geleneksel içeceğimiz limonatayı koydu önümüze ne kadar güzel. Ben zaten gazlı içecekle karşı olan biriyim ve limonata sayesinde sofralar şenlendi. Ayrıca beyaz eşya ve elektronik alanında da iyi şeyler yapılmakta, artık ihraç edebiliyoruz. Ama biraz da şu kafalarımızda değişim olsa, siyasette duyguların rolünü azaltsak. Birazcık daha bu konulara ilgili olsak… Yazımı büyük devlet adamı Eflatun’un sözleriyle noktalıyorum:
Siyasetle uğraşmamanın cezası, sizden daha aptal olanlar tarafından yönetilmektir.
24 Eylül 2009 Perşembe
Kaz Dağları Toz Dağları Olmasın
Uzunca bir süredir tatildeydim blogla ilgilenemedim pek. Ama artık sezonu açtım, yeni sezonda daha güzel yazılarla daha çok beraber olacağız. Tatilde sadece "ye, iç, yat" prensibini uygulamadım, çeşitli gözlemlerde de bulundum. Yeni yazım tatilde bulunduğum bir bölge ile ilgili. Bilmiyorum içinizde gideniniz var mı ama bana göre dünyanın sayılı güzelliklerinden biri Kaz Dağları. Gözlerinizi kapatıp nefesinizi tuttuğunuzda sadece rüzgarın ve böceklerin sesleri duyulur, tabi eğer şelalelerin yanındaysanız birde su sesi eklenir bunlara. Şaşırtıcı bir şekilde kuş sesleri duyulmasına rağmen pek kuş gözükmez ortalıkta. Tabiatla iç içe, sanki cennetten bir köşe. Yabancı bir dergide falan görseniz acaba hangi Karayip adası veya hangi Latin Amerika ülkesinden alınmış bu manzara diyebilirsiniz rahatlıkla ancak tüm bu güzellikler yanı başımızda.
Bu kadar övdükten sonra esas yazma amacıma gelebilirim herhalde. Bir akşam sahilde dolaşırken bir imza kampanyasına denk geldim. Bir imza karşılığında zeytin ağacı dikilmesine katkıda bulunuyordunuz. Çok güzel, sıraya girdim ve imza atacağım sıra masanın başında duran adamdan olayın aslını öğrendim. Slogan başlıkta belirttiğim cümle. Ve adamın etrafa çığırdığı açıklama ise Kaz Dağlarında altın aranmasın, emperyalizme peşkeş çekilmesin... Ne zaman Türkiye'de altın aranması ile ilgili bir konu olsa bir bakıyorsunuz hemen 3-5 Alman gelmiş yazık bu doğal güzelliklere diye tutturmuşlar. Biraz üslubumu bozacağım ama sana ne lan benim ülkemden? Şimdi bir ricam var sizden gidin bir bakın bakalım Almanya, Avrupa'nın ve dünyanın kaçıncı altın üreticisi. Son birkaç yılda özellikle Çin gibi ekonomisini hızla geliştiren ülkelere yüklü miktarlarda altın sattı. Dünyada altın üretimini kontrol ederek de fiyatları istediği seviyede tutuyor. Oh ne güzel. Bir Bergama madeni yazmışlar kafalarına tekerleme gibi söyleyip duruyorlar. Şimdi birkaç bilgi: Altın aramada kullanılan siyanürü öyle çuvallarla küreklerle etrafa saçtıkları yok. Özel havuzlarda kullanılıyor ve o bahsedilen çevreye saçılma olayı ise havuzdan dışarıya sızabilecek siyanür buharı falan. İşin komik yanı ise bizim Bergama’daki altın madenimiz, çevreye siyanür salma bakımından, Avrupa’daki tesislerden dahi temiz hatta şu yapmayın etmeyin diye gelen insanların ülkesindekinden bile… Ayrıca Yunanistan bu toprakları yok Zeus Altarı, yok harika kanyonlar falan için istemiyor sadece bu da bir gerçek. Kaz Dağlarının altındaki altın rezervinin Almanya’yı altın üretimindeki tahtından indirebilecek düzeyde olduğu söyleniyor. Borçsuz ve zengin bir Türkiye, inanılmaz dinamik ve genç nüfusu da var, düşünsenize…
Şimdi de madalyonun diğer yüzü. Yasalarımız maden konusunda çok yetersiz. Onlarca yıldır maden arayanlar toprakları harap edip bıraktı ve gerçektende nice verimli toprakları maden arama adı altında kaybettik. Kesinlikle ve kesinlikle bizim gibi maden konusunda bu kadar zengin olan bir ülkenin bu konudaki yasalara çok dikkat etmesi gerekiyor, hatta şahsi görüşüm maden bakanlığının kurulması. Her neyse, Kaz Dağlarında altın aranmasına ve çıkarılmasına izin verilse gerçekten sömürücü emperyalist şirketler hücum ediyor ve onların sunduğu tekliflere yerli şirketler ulaşamıyor. Ayrıca yüzyıllarca sömürmeye alıştıkları için bu işler nasıl işler çok iyi biliyorlar. Bizim yerli şirketler temiz çocuk kalıyor. Tabi bahsettiğim gerçek yerliler. Birde yerli adı altına parası dışarıdan gelenler var ki hepten ayrı bir mesele. Bu da yetmezmiş gibi Devrim Arabaları filmindeki “Bizim fındığımızı almazlar” tarzı söylemler var of ki ne of. Nereyi tutsak elimizde kalıyor.
23 Ağustos 2009 Pazar
Devrim Arabaları


16 Ağustos 2009 Pazar
Açılım Saçılım Kaçılım

Malum ortalık bugünlerde "demokratik açılım" adı verilen kürt vatandaşlarımıza yönelik birtakım düzenlemelerin heberleriyle kaynamakta. Bu ülkenin yıllardır kanını emen, hem maddi hem manevi büyük derecede hasarlara yol açmış bu sorun ne yazık ki ne yazarsam yazayım tarif edilemeyecek acıları da beraberinde getirdi. Burada bu konuya değinmemin nedeni de MHP Başkanı Bahçelinin iki gün önce yaptığı konuşmasından aklıma takılan birkaç kelam. Ne demiş bir kulak verelim:
Özellikle son zamanlarda terör örgütünü ortadan kaldırarak bu belayı sona erdirmek yerine, silahsız bölücülüğe toplumu razı edecek, hain istekleri masum hale getirecek ve bunları demokrasi adıyla maskeleyecek sinsi bir siyasetin izlendiği anlaşılmaktadır. Yıllardır 10 binlerce masumun canına, malına ve huzuruna kasteden bölücü talepler olan federasyon, ayrı bayrak, ayrı eğitim dili, ortak kurucu halk, çokluklar devleti ve hatta ayrılma gibi ihanet kavramlarının açıkça dillendirilmesi, karşımızdaki tehlikenin boyutlarını anlama açısından yeterlidir.
Terör örgütünü ortadan kaldırmak için 25 yıldır askeri mücadelenin yapıldığını, 2006 yılı Haziran ayına kadar da 6404 tanesi askerimiz olmak üzere onbinlerce insanımızı şehit verdiğimizi, Türkiye ekonomisine kaç yüz milyar dolarlık zararın bulunduğunu Bahçeli de pek ala biliyordur.Belki buraya yazılınca bir istatikmiş gibi duran 6404 sayısı her birinin bir ailesi, sevgilisi, dostu, eşi, çocuğu olan gencecik insanların sayısı. Hem maddi hem de manevi açıdan açtığı yaraların inanılmaz boyutlara ulaştığı bu sorunun çözümüne yönelik girişimlerin de sinsi bir siyaset olarak adlandırılması da bu ülkede uzun yıllardır siyaset içinde bulunan Devlet Bahçelinin ağzından çıkınca ayrı bir anlam kazanıyor. Siyaset denilen şey benim bildiğim sorunları çözüme kavuşturmak, halkın refahını arttırmak için yapılır.Tamam AKP hükümetini beğenmeyebilir, yanlış politikalar izlediğini söyleyebilirsin ama böyle can alıcı bir konuda da atılan adımları hainlik, vatana ihanet diye de adlandırmak bu millete yapılacak büyük bir ayıptan öteye gitmez.
"Demokrasi adıyla maskeleyecek" kısmı ise açıklamanın bir başka elde kalan tarafı. Sanki Birinci Meşrutiyet yeni kabul edildi de padişahtan birşeyler gizleniyor.Bu ülke 85 yıl 9 ay 16 gündür kendi kendini yönetiyor ki TBMM bu süreden daha uzun bir zamandır (zaman zaman askıya alınsa da) yasama görevini devam ettirmekte. O bulunduğunuz çatı altında da kimsenin birşeyi maskelemesine gerek yok. Zaten düşünmeyi, fikir üretmeyi geçtim konuşmanın bile neredeyse lanetlendiği şu ülkede konuşmaya konuşmaya bu hale geldik. Bırakın da kim ne düşünürse düşünsün ve bunu açık şekilde ifade etsin. Orada bulunan insanlar senin benim oyumu almış senin benim için birşeyler yapmaya çalışıyor.Ortaya atılan fikirleri beğenmezsen karşı çıkar, tartışır, sebeplerini ortaya koyar sonra da bir sonraki seçimde ne olacak beklersin. Yoksa etrafa ip sallamakla, ona buna vatan haini demekle vatansever olunmuyor. Ha madem çözüme yönelik birşey söylemeyeceksen sana derler: "Gölge etme, başka ihsan istemez." Daha fazla kanın dökülmesine, ocaklara ateş düşmesine kimsenin tahammülü kalmadı. Ortaya somut birşeyler konmasının zamanı geldi de geçiyor. Tabi bu çözüm önerileri kültürel haklar seviyesinde mi olacak daha ileri adımlar atılabilecek mi bunu zaman gösterecek. Bu işin kolay olacağını ya da hemen bir çözüme ulaşılabileceğini ben de pek sanmıyorum ama oldukça iyimser bir ortamın oluştuğu şu sıralarda geleceğe umutla bakabilmemiz için sebepler artıyor...
10 Ağustos 2009 Pazartesi
Bir Sürelik Veda
4 Ağustos 2009 Salı
Tour de France 2009


2 Ağustos 2009 Pazar
Köleleştiremediklerimizden misiniz?
Geçtiğimiz yaz FIFA başkanı Sepp Blatter enteresan bir açıklama yapmış ve futbol kulüpleri ile futbolcular arsındaki uzun süreli sözleşmeleri “modern köleliğe” benzetmişti. Öncelikle Sepp Blatter’e herhangi bir sözlüğü açıp kölelik maddesini tekrar okumasını tavsiye ediyorum. Bu anlaşmalar silah zoruyla yapılmıyor bildiğim kadarıyla. E futbolcuların aldıkları meblağlar da ufak tefek şeyler değil. Zaten bu açıklamaları yapmasının nedeni olan Cristiano Ronaldo da bir sene olmadan muradına ermiş Real Madride futbol tarihinin en büyük transfer ücretiyle gitmiş durumda.Tabi ki futbol kulüpleri de yetenekli gördüğü oyuncuları uzun süren kontratlarla ellerinden kaçırmamaya bakıp olabildiğince yüksek meblağlara pazarlamaya çalışıyorlar.Yani ortada karşılıklı rızaya dayanan bir durum söz konusu ki efsanevi futbolcu Pele "Bir futbolcunun köle olması için kontratsız ve para almadan top oynaması lazım. Eğer futbolcu bir kontrata sahipse, kontratının bitmesini beklemelidir. Daha sonra kontratı bittiği zaman istediği kulübe gidebilir" diyerek olaya noktayı koymuş.
Neyse, benim değinmek istediğim olayın bir başka kısmı. Bana kalırsa Cristiano Ronaldo gerçekten bir bakıma köle.Yaptığı çoğu şeyi zorunda olduğu için, zorunda olmadığı şeyleri de kendini maddi açıdan tatmin etmek için yapıyor.Her hareketi basın tarafından takip edilen bu insan Ferrariden inip Paris Hiltona binen türden bir organizma.Tabi bunun bir de medya ayağı var ki evlere şenlik.”Ronaldo gene dağıttı”, “İşte yeni sevgilisi, son model Rolls Royce’u” şeklinde sürüsüne bereket haberlerle sözde “ışıltılı dünyalarına” insanların imrenerek bakmalarını sağlayıp hayatlarının en büyük amaçları haline getirmeye çalışıyorlar veya farkında olmadan buna hizmet ediyorlar.Sürekli ”daha fazlasını istemenin” daha büyük bir yıkımdan başka bir şey getirmeyeceğini görmek çok zor olmasa gerek. Çok merak ediyorum Ronaldo hiç gökyüzüne bakıp bulutları çeşitli nesnelere benzeterek hayal kurmuş mudur, bir kuşun ötüşünü zevkle dinlemiş midir, hiçbir kıza aşık olmuş mudur ya da yıldızları sayıp dilek dilemiş midir? Sanıyorum saydığı tek yıldız kendisidir. Açıkçası onun gibi bir yıldız ya da köle olmadığım her gün için şükür, olmayayım diye de her gün dua ediyorum.
Tabi ki burada eleştirmeye çalıştığım şey zenginlik veya Ronaldo’dan öte bir tutum. İstediğini sürekli elde etmenin getirdiği yozlaşma ve yüzeyselliğin insanın doğasına, ruhuna yaptığı tahribatın oldukça yüksek seviyelere ulaşması asıl beni rahatsız eden. İnsanın kendine dair en basit, hayvani içgüdülerini gidermekle hayatını geçirmesi midir bu dünyaya gelmesinin amacı? Biz de keşiş gibi yaşamıyoruz ama ihtiyaçlarını gidermek için yaşamazsın; yaşamak(düşünmek, öğrenmek, öğretmek, okumak, muhabbet etmek, haketmek) için ihtiyaçlarını giderirsin. Bu dediklerim işinin hakkını vererek yapan birine “Ulan herif götürüyo malı, biz burada yalanıyoruz” şeklinde bir kindarlık veya “Zenginin malı züğürdün çenesini yorar” gibi bir teselli arayışı falan değil yani.Yine de insanların gelirleri arasındaki uçurum da konunun çok acı bir başka tarafı ya ben oralara hiç bulaşmayayım.
31 Temmuz 2009 Cuma
Vizyon
Bir kelimeyi incelemek istiyorum bu günkü yazımda, “vizyon” kelimesi. Fransızca vision kelimesinden dilimize girmiş, TDK’deki ana anlamına göre görünüm, mecazi anlamına göre ise ileri görüş demekmiş. Başka anlamları da var ancak ben mecazi anlamına göre ele alacağım kelimeyi. Vizyon kelimesini duyunca aklıma ilk olarak hayat geliyor. Çünkü insanın hayatta başarılı olması için her durum karşısında bir vizyona sahip olmalıdır. Zaten mesleki anlamda gördüğümüz eğitimin amacı bu değil mi? Anlamsız olan dış dünyanın bazı bilgiler sayesinde insana bir şeyler anlatması. İşte önemli olan o bilgilere sahip olmaktan öte o bilgileri işleyebilmek. Bizim milletçe bu konuda bir fakirliğimiz var. Şimdi hakkını yemeyelim vizyona önem veriyoruz ancak görünüm manasındaki vizyona. Şekilciliğe verdiğimiz önemden dolayı işin özünü kaçırıyoruz. Vizyon sahibi insanları yetiştirmekte güçlük çekiyoruz, yetiştirdiğimiz kişileri ise kullanmayı beceremiyoruz. Hayal kurmak gereklidir vizyon için. Bizde ise sadece çocuklar hayal kurar, büyüklerin hayal kurması deliliktir. Eğitim sistemimiz ilkokuldan itibaren ezber, kafa dolduran ama birçoğunu hayatımız boyunca kullanmayacağımız şeyleri içeriyor. Oysaki haftalık 10 ders saatini hayal kurmaya ayırsak çok daha iyi bir nesil elde edebiliriz, buna eminim. Hayal kurmayı yasaklayan sistem, bizden nasıl olur da yaratıcı fikirler sunmamızı bekler? İnsanoğlu uçmanın hayalini kurmasaydı bugün sahip olduğumuz uçak teknolojisi nasıl bu halde olurdu? Tekrardan söylüyorum vizyon için olaylara tamamen dışarıdan bakmak lazımdır, hayal kurmayan insan ise kendini hiç gerçek dünyadan soyutlamamış demektir. Yazımı İngiliz hukukçu, devlet adamı ve yazar olan Thomas More’un sözleriyle noktalıyorum: “Hayal gücünü kaybeden toplum yarınsızdır.”
29 Temmuz 2009 Çarşamba
Savaş Tanrısı Rüstem Amca

İyiler harekete geçmediğinde kötülüğün kazanacağı söylenir.Ama söylemeleri gereken sadece kötülüğün kazanacağı olmalı.
Bir gün ister istemez,
Karşısında olacaksın kaçtıklarının.
Dua et,
O gün henüz mahşer olmasın...
27 Temmuz 2009 Pazartesi
Beyaz Zambaklar
Bir kitap tanıtımı yapacağım bu yazımda. Başlıktan da anlaşılacağı üzere Grigory Petrov’un Beyaz Zambaklar Ülkesinde adlı kitabı. Bana göre bir hikaye, roman falan değil bu kitap; başlı başına bir ders kitabı. Özellikle bizim gibi her durum karşısında “Bize mi kalmış ülkeyi kurtarmak?” sorusunun sorulduğu; hele bir oraya kapağı at, hele bir memur ol, devletin malı deniz gibi zihniyetlerin kol gezdiği milletlerin çok çalışması gereken bir dersin kitabı. Beyaz zambak adının nereden geldiğine bakarsak, İncil’de beyaz zambak, cennetin simgesiymiş. Bataklıklarla dolu Fin topraklarının nasıl cennet bahçesine dönüştüğünü anlatıyor konu olarak. Birkaç tane inanmış insan (bu cümleyi yazılarımda sıklıkla göreceksiniz) bütün halkı kurtuluşa inandırmaya çalışıyor konu edilen tarih boyunca. Öyle sahip oldukları çok şey de yok, var olan kaynakları olabildiğince etkili kullanmaya çalışıyorlar. Zihinlerde yapılan devrim sonucunda o bataklık alanlarda beyaz zambaklar yetiştiriyorlar. Sadece madde olarak düşünmeyin resmi de var üstte zambak zariftir, saftır, temizdir. İşte aynı öyle de bir nesil yetiştiriyorlar. Atatürk’ün emriyle bu kitap zamanında okullarda okutulurmuş sonradan neden kalkmış bilinmez. Bu kitapta silahla kazanılan zaferden çok eğitim ve sivil toplum ile kazanılan zaferden bahsediliyor. Mustafa Kemal okutulmasını istiyordu çünkü kendisi de biliyordu ki silahla kazanılan başarı işe yaramaz o toplumdaki kafalar çalışmadıktan sonra. Biz silahla kazandığımız başarıların yanına kafayla kazanılmış başarıları koymakta eksik kaldık. İlk on yıllık ivmeyi daha sonraki yıllarda gösteremedik. İşte o yüzden bugün bu haldeyiz. Diğer yazılarda görüşmek üzere…