7 Ekim 2009 Çarşamba
Açılımın Ekonomik Yönü
Türkiye’de yıllardır sürdürülen bir proje var: GAP. 1980 yılında ilk olarak Güneydoğu Anadolu Projesi adı kullanılmış. Bu iki nehre elektrik enerjisi üretmek ve çevre tarlaların sulanmasını sağlamak için baraj kurulmamasıyla başlamış her şey. Daha sonra bölge halkına çok büyük getirileri olacak, uzun vadede yaklaşık 4 milyon insana geçim sağlayacak ve bunların yanında nice sosyal getirileri olacak devasa bir projeye dönüşmüş. Türkiye’deki diğer proje ve planları göz önüne aldığımızda bugünkü hali bile çok iyi sayılacak durumda GAP’ın. Hani hep Avrupa’dan örnek veririz ya “Adamlar yapıyor abi.” Edasıyla, işte bizim başardığımız mükemmel bir projedir GAP. Gerçi henüz tam olarak bitmedi resmi olarak 2010 yılında bitiyor ancak biz henüz kafalarda bitiremedik. Halk yanı başında duran mucizeyi göremiyor. Bir bölgenin iklimini değiştirmek kolay mıdır? Bugün o barajlar sayesinde bölgenin iklimi Akdeniz İklimi’ne dönmüş durumda. Artık karasal iklim etkilerini kaybetmiş ve üzüm üreticiliğinde 3. sırada bölge ve Türkiye üzüm pazarının %10’una sahip. Varın siz düşünün böyle iklim değiştirmek nasıl bir şey. Harran Ovası’ndan yılda 3 defa hatta 4 defa ürün alınabiliyor. O verimli topraklarla, o sunulan imkânlarla, ulaşımın elverişliliğiyle o bölge dünyadaki birçok ülkeyi geride bırakabilir ekonomik olarak.
Şimdi işin bir başka boyutuna bakmak lazım. Son iki yılda terör örgütüne katılanların %75’i yabancı uyrukluymuş, özellikle İran’ın kuzey bölgelerinden. Bu da gösteriyor ki etkili bir politika yürütebilmişiz. Ama bir gerçek var ki doğu halkımız hala aç! Evet, ne kadar eğitsen de, sanata alıştırmaya çalışsan da, bilinçlendirmek istesen de senin karnın tok olup tavşan tüyü battaniyende yatıyorsan bu iş böyle yürümez. Tamam, al koynuna yat demiyorum ama insanlar belli bir refah düzeyine erişmedikleri sürece sürekli bir gelecek kaygısı taşırlar. Büyük şehirlerde yaşayan arkadaşlar ertesi günün yağmurlu olduğunu öğrendiklerinde trafikten, doğacak rezillikten dolayı sıkıntı basıyor bunalıyorlar. Şimdi bir de oradaki insanları düşünsenize, her gün her vakit gelecek sıkıntısıyla, derdiyle geçiyor. Tabi içlerinde nankörler de var elbet, ama gelin kurunun yanında yaşı da yakmayalım biz. GAP bizim için sembol olsun. Ne zaman ki yeni projelerde umutsuzluğa düşeriz o zaman bakalım ve neler başardığımızı görelim, gayret olsun bize. Gerçi geçmişimize baktığımızda nice böyle şeyler var ama biraz balık hafızalıyız onun için son zamanlarda olan en iyi şey GAP. Şimdi de Tunceli’ye, Ağrı’ya, Bitlis’e, Van’a bakalım. Nasıl ki cumhuriyetin ilk dönemlerinde yapmışız gelin yine yapalım. Onuncu Yıl Marşı’nda söylendiği gibi demir ağlarla örelim ülkeyi. Ulaşamadığımız köy, kasaba, bucak kalmasın. Çünkü gidemediğimiz köy ne yazık ki bizim olmuyor. Ayrıca demiryolunun bir diğer özelliği ise sanayi ile iç içedir. Ne zaman bir yere demiryolu ulaşmış, oranın sanayisi de gelişmiş. Güzel günler yakın, en azından ben inanıyorum bir başka kişiyi de inandırabilirsem ne ala…
16 Ağustos 2009 Pazar
Açılım Saçılım Kaçılım

Malum ortalık bugünlerde "demokratik açılım" adı verilen kürt vatandaşlarımıza yönelik birtakım düzenlemelerin heberleriyle kaynamakta. Bu ülkenin yıllardır kanını emen, hem maddi hem manevi büyük derecede hasarlara yol açmış bu sorun ne yazık ki ne yazarsam yazayım tarif edilemeyecek acıları da beraberinde getirdi. Burada bu konuya değinmemin nedeni de MHP Başkanı Bahçelinin iki gün önce yaptığı konuşmasından aklıma takılan birkaç kelam. Ne demiş bir kulak verelim:
Özellikle son zamanlarda terör örgütünü ortadan kaldırarak bu belayı sona erdirmek yerine, silahsız bölücülüğe toplumu razı edecek, hain istekleri masum hale getirecek ve bunları demokrasi adıyla maskeleyecek sinsi bir siyasetin izlendiği anlaşılmaktadır. Yıllardır 10 binlerce masumun canına, malına ve huzuruna kasteden bölücü talepler olan federasyon, ayrı bayrak, ayrı eğitim dili, ortak kurucu halk, çokluklar devleti ve hatta ayrılma gibi ihanet kavramlarının açıkça dillendirilmesi, karşımızdaki tehlikenin boyutlarını anlama açısından yeterlidir.
Terör örgütünü ortadan kaldırmak için 25 yıldır askeri mücadelenin yapıldığını, 2006 yılı Haziran ayına kadar da 6404 tanesi askerimiz olmak üzere onbinlerce insanımızı şehit verdiğimizi, Türkiye ekonomisine kaç yüz milyar dolarlık zararın bulunduğunu Bahçeli de pek ala biliyordur.Belki buraya yazılınca bir istatikmiş gibi duran 6404 sayısı her birinin bir ailesi, sevgilisi, dostu, eşi, çocuğu olan gencecik insanların sayısı. Hem maddi hem de manevi açıdan açtığı yaraların inanılmaz boyutlara ulaştığı bu sorunun çözümüne yönelik girişimlerin de sinsi bir siyaset olarak adlandırılması da bu ülkede uzun yıllardır siyaset içinde bulunan Devlet Bahçelinin ağzından çıkınca ayrı bir anlam kazanıyor. Siyaset denilen şey benim bildiğim sorunları çözüme kavuşturmak, halkın refahını arttırmak için yapılır.Tamam AKP hükümetini beğenmeyebilir, yanlış politikalar izlediğini söyleyebilirsin ama böyle can alıcı bir konuda da atılan adımları hainlik, vatana ihanet diye de adlandırmak bu millete yapılacak büyük bir ayıptan öteye gitmez.
"Demokrasi adıyla maskeleyecek" kısmı ise açıklamanın bir başka elde kalan tarafı. Sanki Birinci Meşrutiyet yeni kabul edildi de padişahtan birşeyler gizleniyor.Bu ülke 85 yıl 9 ay 16 gündür kendi kendini yönetiyor ki TBMM bu süreden daha uzun bir zamandır (zaman zaman askıya alınsa da) yasama görevini devam ettirmekte. O bulunduğunuz çatı altında da kimsenin birşeyi maskelemesine gerek yok. Zaten düşünmeyi, fikir üretmeyi geçtim konuşmanın bile neredeyse lanetlendiği şu ülkede konuşmaya konuşmaya bu hale geldik. Bırakın da kim ne düşünürse düşünsün ve bunu açık şekilde ifade etsin. Orada bulunan insanlar senin benim oyumu almış senin benim için birşeyler yapmaya çalışıyor.Ortaya atılan fikirleri beğenmezsen karşı çıkar, tartışır, sebeplerini ortaya koyar sonra da bir sonraki seçimde ne olacak beklersin. Yoksa etrafa ip sallamakla, ona buna vatan haini demekle vatansever olunmuyor. Ha madem çözüme yönelik birşey söylemeyeceksen sana derler: "Gölge etme, başka ihsan istemez." Daha fazla kanın dökülmesine, ocaklara ateş düşmesine kimsenin tahammülü kalmadı. Ortaya somut birşeyler konmasının zamanı geldi de geçiyor. Tabi bu çözüm önerileri kültürel haklar seviyesinde mi olacak daha ileri adımlar atılabilecek mi bunu zaman gösterecek. Bu işin kolay olacağını ya da hemen bir çözüme ulaşılabileceğini ben de pek sanmıyorum ama oldukça iyimser bir ortamın oluştuğu şu sıralarda geleceğe umutla bakabilmemiz için sebepler artıyor...