sorular etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
sorular etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

25 Haziran 2020 Perşembe

Sonsuzluk

Sınırlı bir şey ile sınırsızı anlamamız yada anlatmamız mümkün değil.

 

Genelde en sonda söylenecek şeyi en başta söylüyorum, bu sebeple de yazılarımın hiçbir değeri olmuyor herhalde. Konumuza dönelim.

 

E o zaman sınırlı sözlerle sınırsız bir tasavvuru nasıl anlatacağım, neden yazıyorum bu yazıyı? Bir anlık hafıza kaybıymışçasına yaşadığım bir an'da aslında sonsuz bir zaman algımın olduğunu fark ettim. Şu göz yanıltmalı illüzyonlar olur ya, top sağa mı dönüyor yoksa sola mı? Kimisi sağ der, kimisi sol. Sen de hep bir tarafa döndüğünü görürsün ancak bazen bir şeyler değişir ve bir anda diğer tarafa döndüğünü görürsün ve artık eskisine dönemezsin. Aynı duyguları, izlediğim bir animasyondan sonra sonsuzluk üzerine düşünürken yaşadım ve bir anlığına boşlukta olduğumu hissettim, sahi algılayabildiğimizin ötesinde ne vardı?

 

Hissettiğim tek fiziksel etki ensemdeki sıcaklıktı. Size yukarıdaki örnekten daha açıklayıcı bir şekilde anlatamam o anki halimi ancak o an'dan sonra sonsuzluk daha da anlaşılır oldu benim için. Oradan kalan en can alıcı soru ise şu: Hangimiz bugün uyandığımızda, hayat denilen yolda bir adım daha attığımızı, kısıtlı vaktimizin bir kısmını daha tükettiğimizi, mutlak sona biraz daha yaklaştığımızı düşünüyor?

 

Hayır, hiçbirimiz düşünmüyoruz. Bir sonraki proje, bir sonraki iş, bir sonraki sevgili, bir sonraki tatil, bir sonraki çocuk, bir sonraki araba. Sürekli durumumuzda değişiklik yapıyoruz, günlük uğraşlarla vakit geçirip, en kötü ihtimalle bir daha çalışmamıza gerek kalmayacak kadar birikim sağlayıp o vakitlerimizi nasıl geçireceğimizi düşünüyoruz. Hep bir gelecek algımız var ve bu gelecek algısıyla an'ı unutuyoruz.

 

Bugün milyarlarca insan öleceğini hiç düşünmeden yatağından kalktı.

 

Şu sıralar salgın sebebiyle ölüm bilinci hiç olmadığı kadar aramıza girdi. Hala birçoğumuz akşama doğru bakanın açıklayacağı tabloyu bekliyor. Ama yine de sabah kalktığımızda sınırlı vaktimizin bir gününün daha geçtiğini düşünmüyoruz. Eski zamanlarda takvim yaprağı kavramı vardı, her gün bir yaprağı kopartmak geçen zamanı daha çok algılamamızı sağlıyordu belki. Ama şimdi bakıyorum da bu düşünce yapımız sonsuzluk değil de nedir?

 

Elimizde el feneriyle gölgeyi arıyoruz. Ne zaman bulduğumuzu düşünsek el fenerini oraya tutmamızla birlikte gölge kayboluyor, sonra dönüp duruyoruz. Herhalde sonsuzluğu en iyi anlatan bu paradoks olabilir, adına da gölge paradoksu diyelim.

 

Bu evren nasıl oluştu, Big Bang ötesinde bir şeyler var mı, evrendeki son yıldız da sönünce ne olacak, kara delikler de kayboluyorsa ya sonrası… Bu sorulara döndüğümüz anda nefesimiz kesilmeye başlıyor, kafamızı duvara vurup kim olduğumuzu unutmuşçasına bir anda takılıp kalıyoruz. 


"Sonsuzluk nedir?"


15 Mayıs 2014 Perşembe

Bir Yabancıyla Tanışmak

Merhaba, benim güzel bir adım var. Ama adımla bilmezsin beni. Anarşist, terörist diye tanımlıyorsun genelde, bir de "çapulcu" var yeniliye…

Sesim gür çıkar benim, televizyonlarda bunu çok net duyuyorsun. Ama kendi uğradığım haksızlıklardan çok daha fazla çıkar sesim, başkalarının uğradığı haksızlıklar karşısında.

Belki göz yumacağım bir gerçekle, senin bir yılda kazanamayacağın parayı kazanabilirim ya da insanlığımı kapısında bırakacağım bir şirkette. Ama pek bunu tercih etmem, senin bazı arkadaşların bu sebeple "keriz" olarak yaftalar beni. Haktan yanayımdır, ne yapayım? Sahi sen de "Hakk"tan bahsediyorsun, aralarında bir fark var mı ki?

Namusu bacak arasında aramam ben, o kadar basite indirgeyemedim. Senin namuslu addettiklerin torunu yaşındaki bir kıza bakıp "Maşallah!" derken, ben gönlü benimle olmayan bir kızla baş başa kaldığımda utanır sıkılırım, yere bakarım. Merak etmeden ben söyleyeyim, hiç hayat kadınıyla birlikte olmadım. Sen bu soruyu dostlarına sorabilir misin bir de?

Sen dertten, tasadan kurtulmak için televizyon açarken, ben bir küçük açarım. Ne var yani ikisi de beyni uyuşturmuyor mu ki? Bir de duyarım, senin gibi bazıları varmış, Allah'tan çok, el alem ne der diye ya da alacağı yardım kesilmesin diye sürmezmiş ağzına. En azından rol yapma ihtiyacım yok, ben böyleyim.

İnsanların bir yanlışını gördüğümde ona hemen ortaçağ engizisyon mahkemelerini aratmayacak gazap, işkence, acı dolu cehennemden bahsetmedim. Onun bu korkular yüzünden  sadece çıkar uğruna doğruya yönelmesini istemem. Allah korkusu dediğin şey zalim bir kralın zulmü gibi olmamalı. Aksine kendimdeki korku, hani çok sevdiğin birini kırmak, üzmek istemezsin ya, yada sana güvenen bir büyüğünü mahcup etmek istemezsin, işte bu. Çünkü biliyorum, kucağındaki bebeğini ateşe atamayacak bir anneden daha hoşgörülü O. Sahi sen kaç kere cehennemden bahsettin?

Geçenlerde bir laf ettin "hoşgörü" diye. Mesela benim ateist, Hristiyan arkadaşlarım var. Musevi bir arkadaşımın da olmasını isterdim. Eşcinsel arkadaşım da oldu veya Alevi arkadaşım da. Senin hiç böyle arkadaşların oldu mu peki yahut çevrende böyle insanlar olsa? Osmanlı topraklarında 72 millet dostluk içinde yaşıyor diye anlatıyorsun, peki bugün neden yok çevremizde bu milletler? Cidden "hoşgörü"nün kelime anlamını biliyor musun?

Tüm bunlardan daha önemlisi, bu kadar farklılığa rağmen, ben seni seviyorum yabancı, ya sen beni?

20 Nisan 2014 Pazar

Yazamamak

"Çarklardan kim kurtulacak? Kim çizecek yeni dünya haritasını?”

Yerinden kalkanlar, hareket edenler, bıkmayanlar, yere düşmesine rağmen tekrar tekrar ayaklananlar…

Cesurlar belki de, bilemiyorum cevap çok. Ama bildiğim bir şey varsa o da şu anki halimle onlardan biri olamayacağımdır…

***

"Yazmıyorsun?" sorusunu soran çok kişi oldu, olmuyor işte, derine dalmadan cevher çık(a)mayacağını Yunus söylemiş çok önceden. Şimdi farkına varıyorum da artık o derinlikten korkar olmuşum. Lanet okuduğumuz tüketim toplumu alışkanlıklarını farkında olmadan muhtemelen buraya uygulamışım.

Elimin yettiği bütün meyveleri toplayıp, uzanamadıklarımı da fırtınalı geceler sonrasında toplamışım. Şimdi niye meyve yok diye iç geçiriyorum. Daha kötüsü bir şeyler yetişir diye bıraktığım yerlere de hiç tohum ekmemişim.


Yoksa dışarıda nefes alınacak bir boğaz, sohbet edilecek martılar, aşık olunacak bir bahar duruyor. Gözlerindeki perdeden kurtulmalı insan ya da zihnindeki duvarlardan…

24 Ocak 2014 Cuma

Gün Doğumu

Her şey film şeridi gibi,
Önümüzde akıyor,
Ama çevremizde kimse,
Film gibi hayat yaşamıyor.
Günlük koşuşturmalar diyoruz ya,
Artık o da yalan olmuş.
Yetmiyor koşma hızı,
Yetiştiklerimiz yetmiyor,
Hayat hep yetişemediklerimizde
Kim sokuyor Allah aşkına
Bu fikirleri beynimize?

Sözlerle dopinglenmiş beyinler,
Ne zaman farkedecek,
İnsanoğlunun yorulduğunu?
Sahi ne zaman farkettim yorulduğumu?

Gece gün karışmış birbirine,
Gün doğumu çoktan yalan olmuş.
İnsanlar gün batımının peşinde.
Gece hayatı var mesela,
Gece yaşamaya çalışanlar.
Sorsan herkes gün doğumuna aşıktır
Neden önemi yok gün batımını
Oysa bir birinin yansımasıdır…
Neden hep gün doğumunu
Bir dağ evinde hayal ederiz de
Gün batımını meze etmeyiz,
Hayallerimize?

Böyle kıymetliyse eğer,
Neden sabahları uzanmayız pencereye?
Tabii yaa koca koca apartmanlar arasında,
Güneşin doğumunun ne işi var?
Hepimiz için bir mit gün doğumu,
O masallarda kalmadı mı?
Gün batımı dediğinse sadece saat ayracı,
Kıymetsiz, her gün görüyoruz ya zaten.
Plazaların camlarından yansıyan,
Birkaç ışık damlası...

17 Aralık 2013 Salı

Gece

En çok bu sefer ümitliydim,
Tamamdı işte her şey hazırdı.
Vuslat için daha ne beklemek lazım?
Unutmuşum ama,
Ben istiyorum, ya o?

Hastayım yatıyorum,
Zor geçecek gecelerden
Birini daha bekliyorum…
Kulağımda selamın,
Ne gelir ki elden?
Gönüller bir tabii,
Ama kokun gelmiyor Yemen'den…

Kimisi sarhoş insanların,
Kimisi de uykuda şimdi.
İkisinden de uzağım ya,
Yokluğun yetmez gibi.
Soğuk bir odada,
Dönsek ya delicesine.
Bütün gece dönüp,
Pervane misali.
Gün doğumunda karşılasak
Güneşi.
Hatta döne döne yükselip,
Güneşe atsak kendimizi…

12 Haziran 2013 Çarşamba

Niyet

Seviniyoruz,
Teknolojiye,
Bilimdeki gelişmelere…
Bir röntgenle,
Devam edebiliyor,
Birkaç yaşam daha.
Derinin, kemiğin içini gösteren,
MR'dan falan daha fazla can kurtarmaz mıydı?
Bir cihaz ki insanların içindeki,
Niyetlerini gösteren?

8 Aralık 2012 Cumartesi

Gözlük


Bu yaşıma kadar,
Günü güne katmışım.
Farkında olmadan hiç,
Bir gözlükle yaşamışım…

Arayıp durdum doğruyu,
Eğri gerçekler ardında.
Hiçbir şeyi sorgulamadım,
Bakmadım bir aynaya…

Sarhoşum dedim dedim,
Ondandır bu baş ağrısı.
Yakın sanıp uzandıkça,
Avcum hep boş kaldı…

Ulaşmak için sana,
Nice yüzlere baktım.
Belki karşımdaydın ama,
Bilmeden seni yok saydım…

Suskun çıkarttı gözlüğü,
Şimdi gerçek hasıl oldu.
Affet geleyim yanına,
Kapatma doğru yolu…

12 Ağustos 2012 Pazar

Kareler

Bir akşamı daha gece ettik,
Elimden bırakamadığım,
Zihnimden atamadığım anılarla birlikte.
Hayat film şeridi gibi geçer derler,
Gözümüzün önünden, ölürken.
Bende mi bir gariplik var,
Yoksa her gece mi ölüyorum?

Tüm yaşanmışlıkların üzerine,
Ekleniyor yeni kareler.
Her yeni kare,
Başıma yeni bela açıyor.
Çok düşündüm geleceği,
Gelecek sorulardan ibaret.
Oysa verdiğim cevaplar çekiyor,
Şu belalı kareleri…

Ne kadar monotonlaşmışlar,
İstatistik artık birçoğu.
Renkli fotoğraflar siyah beyaz olmuş,
Oymuş onlara veren rengini.
O olmayınca yansıtmıyor duyguları,
Sayıların bir anlamı yok daha.

Sahi sözdeki büyü ne?
Nefesime karışmışsın herhalde,
Sözler yitirmiyor o duyguyu.
Her seferinde bir lezzet,
Her seferinde farklı bir tat.
Her söyleyen farklı işitiyor,
Her dinleyenin gönlünde farklı duygu…