Aynalı Baba etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Aynalı Baba etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

16 Nisan 2013 Salı

Kaynaklar...


Geçmişte:
 "Saadet, hayatı olduğu gibi kabul edip, insana yüklediği yüklere razı olup, bunun daha iyi olması için gayret etmektir."

Günümüzde:
 "Mutluluğun formülü çok açık: Bir sen, bir ben, bir de bebek."

Neden bu haldeyiz diye uzun uzun düşünüp, türlü reçetelerle  uğraşmaya gerek yok. Biraz beslendiğimiz kaynağa baksak?

Kâfi'ye selamlar.

5 Ocak 2013 Cumartesi

Kendimle konuşmalarım


Derviş Yunus coştu yine,
Aşk bahrine düştü yine…

Herkes az konuşmamdan şikayetçi. Garip… İnsan aynı anda iki kişiyle konuşabilir mi? Zaten insanlar deli etiketi takmaya pek meraklı, bir de kendimle olan konuşmalarımı sesli mi yapayım? Zaten kendimle olan konuşmalarımdan daha fazla konuştuğum sadece birkaç insan vardır.

Siz hiç düşünmez misiniz?

Düşünmek dediğiniz nedir ki? Haa kendinle eğer;

-          “Naber kanka?”
-          “İyidir, senden naber?”

tadına konuşuyorsanız orada bir sıkıntı olabilir bak :). Düşünmek dediğin şey kendinle olan konuşma değil de ne? Hatta meşhur olmuş toplantılarda havanın bir göstergesi “Sesli düşünüyorum arkadaşlar”. Şair burada çok çalışan kafasına vurgu yapıyor…

Derler ya deliliğini başkalarına kabul ettirene dahi denir diye, insanlar tutturmuş bir deli furyası almış başını gidiyor. 10 – 15 dakikalık otobüs yolcuğu sırasında kendini önünde dünyalar diz çöken bir imparator olarak hayal ettikten hemen sonra kaç kişi kendisini bir darağacında hayal eder ki? Hem de sandalyesinin başında maşuku var… Benim diyen beri gelsin, bir de etrafı ben deliyim diye dolaşanlar sarmış.

Bazı evrelerinde hayatımın, dönüyorum kendi içime. Daha önce bahsetmiştim, koza dönemi olarak tanımlıyorum ben bunları. Ne yazık ki yaklaşık üç yıl önce bu durumu hastalık olarak tanımlamıştım, sonra anladım aslında kıymetini.

Derman arardım derdime,
Derdim bana derman imiş…

Yunus derine dalmak gerek derken aslında tam da bu durumu söylemiş ya, insan çevresindeki her şeyin daha da derinine inmek istiyor ancak bütün bir ömrünü geçireceği kendisinin derinliklerine niye inmiyor ya da inmeye çekiniyor. Cevaplardan korktuğumuzu söylemiştim daha önce, cevabın soruya değip değmeyeceği.

İnsanın aradığı şeyi tanımayabilmesi, onu bulduğu anlamına gelebilir mi? Benim gözümde evet, insanoğlu birçok kez arayıştan bahseder ancak neyi arıyorsun soruna net bir cevap veremezler. İşte bu sebepten dolayı sürekli arayıştadırlar ya. Sahip olduğu şeyler aslında aradıklarıdır ancak tanımlayamadıkları için farkında değildirler.

Ben de kendime sordum bu soruyu uzunca geceler boyunca, “Neyin peşindesin Osman?” Buldum elbet, bulunmaz mı?

Belamı arıyorum ben…

23 Mayıs 2012 Çarşamba

Aynalı Baba

İki sene önce demiştim, aynalı babayı arıyorum diye...


İki sene geçmiş hemen hemen üzerinden. İki sen önce bugünlerde kesmiştim ilaçları, her doktora gidişimde büyük bir ümit vardı içimde. Bu sefer bitecek herşey diyordum ki, daha da yükselen dozları açıklayan reçetelerle dönüyordum. Hani şu filmlerde klişeleşmiş sahneler vardır ya, aynı onlardaki gibi.

“Bu mu yaşamayı istediğin hayat?”  diye sormaya başladım kendime, gariptir ki aslında ilk kaybettiğim yetim sorgulamak olmuştu, düşünmek…

Ve YGA’daki ilk dönemimin sonlarına doğru geliyordum. Umutsuzluğun hüküm sürdüğü kendi dünyamda tohum ekmeye çalışanları görüyordum, bıkmadan usanmadan. Dışarıda hep başkalarının, hiç de artısı olmayan başkalarına özenmesini gördükçe, burada da “ÖZ”üne özenen insanların varlığıyla tanıştım.

Ve tanıştığım bir başkası daha oldu: Aynalı baba.

Bir kitabın kahramanıydı, değişik halleri vardı. Ancak tüm bu hallerin yanında kendine has bir derinliği vardı. O zaman seslenmiştim beni kitapla ve dolaylı olarak onunla tanıştıran, bloğun diğer yazarı Er’e aynalı babayı arıyorum diye. Normale dönmemi sağlayan birkaç etkenden birisidir, kendisi. Kısa sayılabilecek bir romanda birkaç cümlede yer bulabilmiştir, ancak o cümleler o kadar kıymetliydi ki ben de benzeri sözler duyabileceğim birini aramaya başlamıştım (bak yine geldik aramaya).

Kendini ancak bir başka insanın aynasında tam olarak görebilirsin.
–Şems

Şimdi farkına varıyorum, aslında aynalı babayı bulmuşum da hiç farkında değilmişim. 23 yıldır çevremde dolaşıp durmuş, ne zaman yüzüne bakarım diye. Kıyafetindeki her bir ayna, belki de bir insanı temsil ediyormuş, derinliği ise onu yazanın, onu arayanın derinliğinden…

Hani o hep şikayet ettiğimiz, arasında kendimizi kaybettiğimizi sandığımız insan kalabalığı var ya, hepsi kendimizi bulmamız için bir ayna olmuş da haberimiz yok. Neye ses üfleyenler de orada, bir sözüyle kırk gün düşündüren de. Düştüğünde koluna giren de orada, yorulduğunda sırtını sıvazlayan da. İçindeki kötüler, kötülükler korkutmamalı insanı. Hayatın garip bir cilvesi belki ama,

aynanın arkası ne kadar çok kararırsa o kadar iyi bir ayna olur.

 

Tabii ayna olmaya niyeti varsa...

İki sene önce bugünlerde başımı yastığa huzur ile koymaya başladım. Aynalı baba diye kendimi arıyormuşum da haberim yokmuş. İnsanın bir amacının olması ve bu amacında kendisini aradan çıkartması ne büyük huzurmuş…