21 Şubat 2012 Salı

Ateş


İnsan niye aşık olur? Aslında kendimden başlayayım bu soruya ki çok da sordum kendime, Osman niye aşık olur?

Bir çok farklı açıklama dönüyor bu konuda. Kimisi kendimizde olmayan şeyleri tamamlama dürtüsüyle sevdiğimizi söylüyor, kimisi de her şeyin merkezine kendimizi koyduğumuzu sadece kendimizi düşündüğümüzü, kendimizi iyi hissetmemiz için sevdiğimizi söylüyor. Kimisi sonsuz aşkın peşinde, kimisi ne aradığını dahi bilmiyor…

Aşkın bendeki yeri farklı aslında, beni ben yapan şey olduğundan seviyorum aşkı, mayama karıştığından. İnsanın bazı şeyleri tanıması için, bazı duygularının varlığını fark etmesi için aşık olması gerekiyor. Öyle ruhani şeylere gerek yok, bayağı birine aşık olmalı.

Ayıplanmalı belki de sırf bu aşk için insan, nefis ancak o zaman sürünmeye başlıyor yerlerde. Arada kalmalı, sarhoşluk ile gerçek arasında… Evrene, kainata bakmaya gerek yok aslında acizliğimizi görmek için, aşıkken aynaya bakmak yeterli, ya da başını bağrına yaslamak… Ne denli acı çektiğini görüyorsun o zaman, ateşin bir gönlü nasıl terbiye ettiğini.

Acaba Yunus, Elif’e aşık olmasaydı hiç, bu denli yana yana dolaşabilir miydi? Ya da Celaleddin her dua edişinde cennet ve cehennemden ziyade aşkı istemeseydi, Mevlana olabilir miydi? Cihangir Abi’nin Zirve’de söylediği gibi insan gönlüyle pişiyor, orada harlanan bu ateş damarlarında dönüyor.

Kim kendisini bilerek ateşe atar ki? Kızıyorum bazen kendime, ne gerek var bu kadar yakmaya kendini diye. Fuzuli boşuna dememiş;
“Sakın isteme sevdayı gam aşkta her an
Kim istedi sevdayı gamlı aşk ziyandır”
diye. Ama yanmanın dahi bir lezzeti var, aşk için yanıyorsan eğer. Her defasında bu tadı almak için yürüyorsun ateşe…