dervişlik etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
dervişlik etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

24 Ağustos 2016 Çarşamba

A'mâk-ı Efkâr I

Meleklere ruh verildi, ten verilmedi. Hayvanlara ten verildi, ruh verilmedi. İnsana hem ten verildi, hem de ruh…

Bütün hikaye buradan başlıyor, var olanla olmayanın çatışması. Kim ki şekle odaklandı, ruhtan uzaklaştı, tene hapsoldu, hayvanlaştı. Kim ki ruha odaklandı, tenden vazgeçti, meczup oldu. Sadece ruh kıymetli olsaydı melekler insandan daha üstün olmaz mıydı? Ruhu bir şekle koymanın amacı olmalıydı.

Dünyanın dört bir yanında insanların evlerinin, arabalarının, üstlerinin vs güzel kokması için kullandıkları kokuları ele alalım, yahut şuan yeryüzünde olan bir gülistanı. Gözümüzü kapatıp o kokuyu içimize çektiğimizde ne kadar uzaklaşıyoruz bulunduğumuz yerden değil mi? Ne anılar canlanıyor zihnimizde, tebessümler, belki de göz yaşları. Ama şuan bu yazıyı okurken neden alamıyoruz o kokuyu? Kimse o gül bahçesi yok diyemez, evimizin köşesindeki ıhlamur ağacı veya. O güzel kokunun dağılıp, azalıp, yok denecek noktaya gelmesi gibi dağılıyor ruhlarımız. Muhtemelen tekrar Masiva’ya döndüğümüzde de dağılacak ruhlarımız özgürce ve yalnız ruhların sahibinin olduğu o uçsuz bucaksız kapta. Kendisini aradan çıkartanların “Enel Hakk” demesi başka ne olabilir ki?

Kokudan bahsedince aklıma ilaç fabrikasında yaptığım staj geldi. Hepimiz küçüklüğümüzde öksürük şurupları içmişizdir, ne güzeldi aroması. Şu an eminim o frambuaz aroması birçoğumuzun aklına geldi, tekrar içiyormuşçasına. Orada şurup üretiminde bir kova getirdiler, aromaymış, sonradan öğrendim. Şöyle beş on litrelik bir kova ama binlerce şişe üretimine yetecek kadar bir içeriğe karıştırılıyor, o derece yoğun. Kovayı açıp dökmeye başladıklarında beynimin yandığını hissettim, nefes almamak gerekiyormuş, cahildim. O denli güzel bir armonın yoğun olduğunda nasıl bir işkenceye dönüştüğünü farkettim. Ruha odaklanıp, onu sadece beyinle algılamaya çalışmak da aynı sonucu doğuruyor olsa gerek.

“Freedom within framework”

Herkes yaratıcılık için özgürlük gerekir diyor ama son yapılan bütün araştırmalarda belli kısıtlar altında yaratıcılık ve fayda maksimum düzeye çıkıyor. Birisi çıkıp sana “İstediğin her imkana sahipsin neler yaparsın?” dese ne kadar kaybolacağının farkında mısın? Bırak aksiyonları, hayallerde kaybolursun adım atmadan. Burası da meleklerden üstün olduğumuz nokta işte, insanın yaratıcıdan aldığı kısmi yaratma becerisi ruh için de geçerli. Framework, şekil, ten ne derseniz deyin, onun sayesinde ruhumuzu yüceltebiliyoruz.

“Şahın bahçesinde ben garip bülbül,
Efkarım artmakta halim pek müşkül”

21 Ekim 2013 Pazartesi

Mercan Dede'den mektup

Bazı insanlar olur, kendi ruhunuzu onda görürsünüz. Hep bir sıcaklık, muhabbet beslersiniz ona karşı. Mercan Dede'de benim için böyle insanlardan biriydi ve geçen gece yeni albümünden meçhul şarkısını dinlerken kendisine gayet içten bir mail attım.

İnsanlara onu anlatamayışım ve şehir-dağ dervişliği üzerineydi bu mektup. Açıkçası biraz uzun olduğu için dönüş yapmayabileceğini düşünmüştüm ancak ertesi gün aynı içtenlikte dönüş yaptı. Birçoğumuza yol göstereceğini düşündüğümden aşağıda paylaşıyorum bu mektubu:

***

Sevgili Osman Can

Hiç tanışmadığımız AMA ezelden "tan-ışık" olduğumuz sevgili dostum.

Birbirimizi anlıyoruz, gerisi önemli değil, sen beni anlıyorsun ve bende seni.

Bahsettiğin çelişki hepimizin kabusu, inan hepimiz şizofrenik bir hayati yasamaya zorlanıyoruz, muazzam sert bir sistemin içinde kendimiz olmaya, kendimiz gibi yasamaya ve aslında senin benim gibi kulların inandığı anlamda, sadece ve sadece kendimiz olmak için bu dünyaya geldiğimizi bildiğimiz halde bunun dışında saçma sapan  binlerce isin peşinde koşturmak zorunda kaldığımız için asla kendimiz olamıyor ve bunun acısını yaşıyoruz.

Beni insanlara anlatma çabanın özünde aslında kendini anlatma çaban olduğunu hissediyorum, eğer ki anlattığın beni anlasalar zaten anlatamadığın seni de anlayacaklar :)

Ne güzel söylemiş neyzen Tevfik, beni bugüne kadar tek bir kişi anladı o da yanlış anladı diye :).

Anlama konusunda kimsenin bizi anlaması önemli değil, çok gerekli de değil, tüm enerjimizi kendimizin kendimizi anlamasını sağlamaya yöneltmemiz gerektiğine gönülden inanıyorum.
Bir kere kendini anladığında, dış Dünya bir anda değişiyor, öncelikle diğerlerinin seni neden anlamadıklarını, onların öz geçmişlerinden anlıyorsun, nerden geldiklerini anladığında nereye gittiklerini anlıyorsun, tam o noktada kırgınlık kalmıyor, herkesi olduğu gibi kabul edip, kendi yollarında sağlık sıhhat ve mutluluk üzere yürümelerini dileyip kendi yoluna devam ediyorsun.

Acil, acele ve sert değişimler, sert acıları getirir, senin sert acılarla bas edeceğine eminim, ama sevdiklerinin senin yüzünden çekeceği yumuşak acıların senin kalbini daha da acıtacağını da hissedebiliyorum, o yüzden acele etme, hayata şimdilik böyle devam et ama bunu yaparken içindeki gerçek Osman'ı elinden geldiğince hayatta tut, kalbinde besle , büyüt, yaşam dolu , kırılgan bir çiçeğe bakar gibi bak ona, sevgiyle sula, muhabbetle arada bir konuş, büyümesine izin ver.

Zaman geldiğinde yavaş yavaş kimseyi kırmadan ve incitmeden kabuğun olan Osman'dan, herkesin beklentisi olan Osman'dan yavaş yavaş kurtulur, kalbindeki gerçek Osman'ı yaşama geçirirsin…

Dert etme,
Kaygı duyma,
Asla korkma,

Dert, kaygı ve korku kalbinden silindiğinde, sevgi ve coşku dolar, o coşku sana ruhunun ayak izlerini gösterir, sen de oradan yürürsün,

İçten dostluk ve sevgiyle,

Muhabbet müebbet,
Arkın