10 Kasım 2012 Cumartesi

Yanlış Zaman


Yanlış zamanda doğmuşum…
İnsanlar amaçsız,
Amaç varsa da yanlış.
Neyin uğruna tükeniyor ömürler?
İnsanın umurunda olanlar neler?
En son ne zaman,
Kimler dökmüş,
Başkası için gözyaşı?

Yanlış zamanda doğmuşum…
Kaç kişi heyecanla uyanıyor ki,
Yeni doğan güne?
Boşuna mı sanıyorsunuz,
Öğlene kadar uyumayı?
Ya da basit bir,
Alışkanlık mı sadece?
Ertesi gün için,
Heyecanı olan,
Bekler mi öğlen olmasını?
Güneş doğana kadar,
Dokuz doğurmaz mı?

Yanlış zamanda doğmuşum…
Etrafta anlayamadığım insanlar,
Hem de ne kadar çoklar.
“İnsanlık” dediğimde,
Yüzüme bakıyorlar.
O kadar mı anlaşılmaz söylediklerim,
O kadar mı uzak insanlara?
Hak dediğin çoktan ölmüş,
Şimdi Hakk’ı öldürme çabasında.

Yanlış zamanda doğmuşum…
Aşığım diye ortalıkta gezenlere,
Sor bakalım kaçı aşktan haberdar?
Mecnun bugün yaşasa,
Bulur muydu Leylasını?
Kaç kişi gülmeden izlerdi,
Ferhat’ın dağı delişini?
Ya inanmak?
Yunus aşkın pazarını arar mıydı,
Yana yakıla?
Gönülden inanır mıydı bu pazara?
Bugün yine söylese o sözleri,
Aşıklar ölmez der miydi rahatça?

Karınca bizden hesap sorar diyen,
Krallara taç giydiren Süleyman,
Değil miydi Atatürk’ün komutanı,
Sözümde duramadım diye,
İntihar eden?
Soruyorum kendime ne değişti,
Ne girdi de aramıza,
Bu ecdadın nesli gitti?
Geçmiş mahkum mu,
Tozlu sayfalarda kaybolmaya?
Bugünü de arayan kalır mı diye
Durmadan kendime soruyorum.
Hepsinin çıktığı yol aynı,
Yanlış zamanda doğmuşum…

5 Kasım 2012 Pazartesi

Of


Of deme…

Gereksiz çünkü, kendine isyanın of demek. Şeytanı dinlemek, içindeki kötülüğe yenilmek, işin özünü kaçırmak demek, of demek…

YGA’daki bir anımı anlatacağım bu yazımda,

YGA’da yoğun bir tempoyla çalışmak gerekebiliyor bazen. Yapacak şeyler çok olabiliyor, kolay değil bu denli büyük projeleri hızlıca hayata geçirmek. Bu emeklerin en kıymetlisi de YGA Zirvesi hazırlıklarında veriliyor bence. Hepimiz için başlangıç, yeni bir tanışma orası. Bir gönüle girebilmek umuduyla yüzlerce gönüllünün, aylarca süren içten emeğiyle hazırlanıyor tamamen.

2010 Kasım’ında YGA’yı içselleştirmeye başlamıştım ben de, bir şeylerin ucundan tutuyor, elimden geldiğince destek olmaya çalışıyordum işlere. Ve yorgunluğa dayanamayıp, 27 Kasım gününde YGA’daki işler için of demiştim, çok iyi hatırlıyorum. Zirve öncesi hazırlıklar için günlerce 3 – 4 saatlik uykuyla geçirmiştim günleri, yüzlerce kişiyle telefonda görüşmüş, taşıdığım eşyaları sayamamıştım bile. Zirve günü ayrı bir telaş, hep koşturmayla geçmiş, muhteşem bir kapanışın ardından da arkadaşlar akşam yemeğine geçmişti.

İnsan bedenen mi yorgun olduğunda yenik düşer nefsine yoksa zihnen mi bilemiyorum.

Kapanışın ardından herkes akşam yemeğini yiyeceğimiz yere doğru gitmek için otobüslere binip ayrılmışlardı. Karşılama görevinde olduğum için en erken gelen gruptaydım ve akşam da herkes gittiğinde salonda kalan eşyaları toplayan, afişleri söken grupta yer almıştım. İşte o an isyan etmiştim kendime, söyleniyordum durmadan. Bunun için mi buradaydım, bu muydu adalet, bu muydu doğru davranış?

Tabii bu kendi kendime söylenmemin, biraz sonra yiyeceğim tokat tarafından kesileceğini hiç düşünmemiştim. Bütün eşyaları kapının önüne yığıp kolilerin üzerine oturduğumda yanımdakilere baktım. Bir yanımda hiç çekinmeden kardeşim diyeceğim Ömer, ki kendisi şimdi Oku Düşün Paylaş projesinin Türkiye Lideri, diğer yanımda da hiç çekinmeden abim diyeceğim, YGA Eş Başkanı, Gökhan abi. Hatta Ömer ile ilk olarak o gün tanışmıştım :)

O akşam Gökhan abi çok geç kalmamamız adına taksiye bindirip yemek yiyeceğimiz yere yollamıştı ve kendisi orada kalmıştı son yükleme için. Bizden çok sonra geldi yanımıza…

Şimdi daha iyi anlıyorum of demenin gereksizliğini. Of dediğim her an başımı kaldırıp çevreme bakıyorum, yok mu aynı durumda olan? Ve çok daha iyi anlıyorum YGA’nın yetiştirmeye çalıştığı liderleri, elleri hızlı terimini, egosu küçük-kalbi büyük demenin ne olduğunu…