28 Nisan 2022 Perşembe

A'mâk-ı Efkâr II

Bir lokma bir hırka

En görüneni yeterlilik, bir lokma bir hırka olsun yeter.
Fazlasını isteme, hatta isteyecek iraden olmasın. Bizden beklenen bu mudur, tartışılır.

Derin bir tefekküre daldığımızda ise Tanrı'nın bolluğu, bereketi ve zenginliği. Her daim altına gireceğimiz bir hırka, karnımızı doyuracak bir lokma var. Ve buna sonsuz bir inancımız var.
Bolluk bereket, hiç kıtlık yok.
Bir lokma ve bir hırkaya şükrümüz de bundan.
Hep kıtlık oldu da insan dünyaya yayıldı diyoruz ama insanı yerinden harekete geçiren daima merak olmuş. Karnı doymayan insan, merak etmez, ya karnı doydu da dağın arkasını merak etti ya da dağın arkasında bir lokmayı bulacağına olan teslimiyeti onu ilerletti.

Daha derine daldığımızda da insan, insan olurken kendinden öncekilerden miras kalan kürkünü attı. Artık vücudunu örten tüyleri, kılları yoktu. Beşer şaşar, her daim hata yapmaya açığız. İnsan olma yolunda ayıplarını örtmesi için hırkası vardı artık.

Nefsini köreltmesi için de lokması. Bağırsakları çok dolu insan hareket edemez, şişer, kalır olduğu yerde. Lokmanın fazlası yolculuktan alıkoyar insanı. Ama lokması az olan da gidemez ileriye. Bu sebeple bir lokma.

25 Haziran 2020 Perşembe

Sonsuzluk

Sınırlı bir şey ile sınırsızı anlamamız yada anlatmamız mümkün değil.

 

Genelde en sonda söylenecek şeyi en başta söylüyorum, bu sebeple de yazılarımın hiçbir değeri olmuyor herhalde. Konumuza dönelim.

 

E o zaman sınırlı sözlerle sınırsız bir tasavvuru nasıl anlatacağım, neden yazıyorum bu yazıyı? Bir anlık hafıza kaybıymışçasına yaşadığım bir an'da aslında sonsuz bir zaman algımın olduğunu fark ettim. Şu göz yanıltmalı illüzyonlar olur ya, top sağa mı dönüyor yoksa sola mı? Kimisi sağ der, kimisi sol. Sen de hep bir tarafa döndüğünü görürsün ancak bazen bir şeyler değişir ve bir anda diğer tarafa döndüğünü görürsün ve artık eskisine dönemezsin. Aynı duyguları, izlediğim bir animasyondan sonra sonsuzluk üzerine düşünürken yaşadım ve bir anlığına boşlukta olduğumu hissettim, sahi algılayabildiğimizin ötesinde ne vardı?

 

Hissettiğim tek fiziksel etki ensemdeki sıcaklıktı. Size yukarıdaki örnekten daha açıklayıcı bir şekilde anlatamam o anki halimi ancak o an'dan sonra sonsuzluk daha da anlaşılır oldu benim için. Oradan kalan en can alıcı soru ise şu: Hangimiz bugün uyandığımızda, hayat denilen yolda bir adım daha attığımızı, kısıtlı vaktimizin bir kısmını daha tükettiğimizi, mutlak sona biraz daha yaklaştığımızı düşünüyor?

 

Hayır, hiçbirimiz düşünmüyoruz. Bir sonraki proje, bir sonraki iş, bir sonraki sevgili, bir sonraki tatil, bir sonraki çocuk, bir sonraki araba. Sürekli durumumuzda değişiklik yapıyoruz, günlük uğraşlarla vakit geçirip, en kötü ihtimalle bir daha çalışmamıza gerek kalmayacak kadar birikim sağlayıp o vakitlerimizi nasıl geçireceğimizi düşünüyoruz. Hep bir gelecek algımız var ve bu gelecek algısıyla an'ı unutuyoruz.

 

Bugün milyarlarca insan öleceğini hiç düşünmeden yatağından kalktı.

 

Şu sıralar salgın sebebiyle ölüm bilinci hiç olmadığı kadar aramıza girdi. Hala birçoğumuz akşama doğru bakanın açıklayacağı tabloyu bekliyor. Ama yine de sabah kalktığımızda sınırlı vaktimizin bir gününün daha geçtiğini düşünmüyoruz. Eski zamanlarda takvim yaprağı kavramı vardı, her gün bir yaprağı kopartmak geçen zamanı daha çok algılamamızı sağlıyordu belki. Ama şimdi bakıyorum da bu düşünce yapımız sonsuzluk değil de nedir?

 

Elimizde el feneriyle gölgeyi arıyoruz. Ne zaman bulduğumuzu düşünsek el fenerini oraya tutmamızla birlikte gölge kayboluyor, sonra dönüp duruyoruz. Herhalde sonsuzluğu en iyi anlatan bu paradoks olabilir, adına da gölge paradoksu diyelim.

 

Bu evren nasıl oluştu, Big Bang ötesinde bir şeyler var mı, evrendeki son yıldız da sönünce ne olacak, kara delikler de kayboluyorsa ya sonrası… Bu sorulara döndüğümüz anda nefesimiz kesilmeye başlıyor, kafamızı duvara vurup kim olduğumuzu unutmuşçasına bir anda takılıp kalıyoruz. 


"Sonsuzluk nedir?"


3 Ekim 2018 Çarşamba

Gün

O günden sonra yazılacak birşey kalmadı.

“Şiirler günlüğümdü benim,
Her gün yazmıyorum diye, günlük diyemem mi?
Sahi gün neydi?
Aklımızın zor alacağı büyüklükteki,
Bir taşın dönüşü.
Hem de kendi etrafında!
Kendinden kendine.

Gece yarımsın.
Herkes uykudayken, baş başa kaldığım.
Gecenin 12’si.
Senden ayrılıp, sana döndüğüm,
Benim günüm sensin.
Herkesin kullandığı saati ne yapayım?
O saat seni göstermedikçe.
Ömrümden geçene nasıl gün derim,
Sana dönmedikçe?”

Zaten günde bir defa yazılırdı...

29 Ağustos 2018 Çarşamba

Yıldız ve Güneş

Kilit açılmıyor bu gece,
Kaldım odamda tek başıma.
Suskunluğumla otururken,
Yine sen düştün aklıma.

Güneşimsin
Hep seni takip ederim.
Gece çöktüğünde
Peki bu diyarlara,
Yıldızı kılavuz edinmem suç mu?
Fark var mı seninle onun arasında?
Özünde bir değil misiniz?
Sen yakınsın bana,
Diğerleri çok daha uzak.
Sana da yaklaşsam ona da,
Dayanamam yanarım.

Araf’ta kaldım,
Yardım et ne olur.
Yükselip, kaybolan Güneş mi?
Yoksa bir gülümseyip giden yıldız mı?
Onun peşine takılır gider,
Ne yüzümü senden çeviririm.
Ne de kibrime yenik düşüp,
“Sözde” yalnız sana dönerim...

Gökyüzü yıldız dolu,
Baktığımı bilirim.
Milyon tanesi
Yerini tutmaz elbet.
Niyet önemlidir,
Bellidir kılavuzum.

Beni anlamıyorsun diye,
Şüpheye düşerim bazen.
Ağzımdan çıkan farklı mıdır?
İçimden geçeni bilirsin.
Sanadır bütün sözüm.
Anlatamıyorsam eğer,
Daha da yazmaya,
Cesaret edemez gönlüm...

9 Temmuz 2018 Pazartesi

Sahipsiz

Ait olmadığım yerdeyim.
Evdeki kiracı gibiyim.
İçerisi eşya dolu,
Ama hiçbiriyle bir anım yok.
Bana ait diyemiyorum.
Şunu şuraya koysam,
Üstüne de bir vazo?
Olmuyor.
Her gün yaşadığım yere yabancıyım,
İçinde sen olmayınca.

Ait olmadığım yerde,
Bana ait olmayan zamanı harcıyorum.
Her gün birinden borç alıyor gibiyim.
Sanki kazanacakmışım gibi,
Bugüne kadar aldığım borçları,
Hiç kapatamadım ki.
Çok yorucu,
Her sabah uyandığında,
Borç alabileceğin birini bulmak.
Her seferinde ayrı bir mazeret bulmak.
Başka şeylerle vaktimi çalıyorum.
Sensiz geçirdiğim her an,
Zarar ediyorum.

20 Nisan 2018 Cuma

İsterdim

O şarkı çalarken hayatımın arka fonunda,
Sana seni sevdiğimi söylemek isterdim.
Varsın başrol oynamayayım kendi hayatımda.
Mutlu yada hüzün dolu bir filmin,
Sahne arasında figüran olsaydım yeter ki.
Alımlı bir kadın gibi gözüken İstanbul’da,
Üç inci kolye gibi boynunda köprüleri.
İmparatorların sahip olmaya çalıştığı bir kadın gibi,
Doğu’nun ve Batı’nın,
Nice isimsiz dev aşkların başkenti İstanbul’da,
Ve o şarkı çalarken hayatımın arka fonunda,
Sana seni sevdiğimi söylemek isterdim…

Yazılabilecek sözlerin ötesinde,
Sana seni sevdiğimi söylemek isterdim.
Varsın aşkım tarifsiz kalsın.
Sözleri benden daha iyi kullanan olabilir,
Ama kimse sevemez seni benim kadar.
Kalıpların, sınırların olmadığı,
Her türlü yapmacık şekilden uzak,
Dağlarda vadiler açan, ateşten ırmaklar gibi akan,
Bildiğimiz harf kombinasyonlarının,
Matematikte büyüklüğü gösteren basamakların,
İçimizi titreten notaların,
Yetmediği bir aşk.
Tarifsiz duygular eşliğinde,
Ve yazılabilecek tüm sözlerin ötesinde,
Sana seni sevdiğimi söylemek isterdim...

8 Şubat 2018 Perşembe

Bilemem

Çok önemli gibi,
Uykusuz her gecede yazdıklarım.
Neyi anlatır kelimeler,
Satırlar neye yeter, bilemem.

Birkaç sayfa bitti,
Bu satırları yazana dek.
Defterden mi eksildi,
Hayatımdan mı, bilemem.

Yazıp yazıp karaladıklarım,
Üstünü çizip attıklarım,
İçinde sen olmadıktan sonra,
Neye yararlar, bilemem.

Yolculuktan beklentim yok,
Kimse kolay da demedi.
Yarama tuz bastım ama,
Leyla’dan geçtim mi, bilemem.