efkar etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
efkar etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

25 Haziran 2020 Perşembe

Sonsuzluk

Sınırlı bir şey ile sınırsızı anlamamız yada anlatmamız mümkün değil.

 

Genelde en sonda söylenecek şeyi en başta söylüyorum, bu sebeple de yazılarımın hiçbir değeri olmuyor herhalde. Konumuza dönelim.

 

E o zaman sınırlı sözlerle sınırsız bir tasavvuru nasıl anlatacağım, neden yazıyorum bu yazıyı? Bir anlık hafıza kaybıymışçasına yaşadığım bir an'da aslında sonsuz bir zaman algımın olduğunu fark ettim. Şu göz yanıltmalı illüzyonlar olur ya, top sağa mı dönüyor yoksa sola mı? Kimisi sağ der, kimisi sol. Sen de hep bir tarafa döndüğünü görürsün ancak bazen bir şeyler değişir ve bir anda diğer tarafa döndüğünü görürsün ve artık eskisine dönemezsin. Aynı duyguları, izlediğim bir animasyondan sonra sonsuzluk üzerine düşünürken yaşadım ve bir anlığına boşlukta olduğumu hissettim, sahi algılayabildiğimizin ötesinde ne vardı?

 

Hissettiğim tek fiziksel etki ensemdeki sıcaklıktı. Size yukarıdaki örnekten daha açıklayıcı bir şekilde anlatamam o anki halimi ancak o an'dan sonra sonsuzluk daha da anlaşılır oldu benim için. Oradan kalan en can alıcı soru ise şu: Hangimiz bugün uyandığımızda, hayat denilen yolda bir adım daha attığımızı, kısıtlı vaktimizin bir kısmını daha tükettiğimizi, mutlak sona biraz daha yaklaştığımızı düşünüyor?

 

Hayır, hiçbirimiz düşünmüyoruz. Bir sonraki proje, bir sonraki iş, bir sonraki sevgili, bir sonraki tatil, bir sonraki çocuk, bir sonraki araba. Sürekli durumumuzda değişiklik yapıyoruz, günlük uğraşlarla vakit geçirip, en kötü ihtimalle bir daha çalışmamıza gerek kalmayacak kadar birikim sağlayıp o vakitlerimizi nasıl geçireceğimizi düşünüyoruz. Hep bir gelecek algımız var ve bu gelecek algısıyla an'ı unutuyoruz.

 

Bugün milyarlarca insan öleceğini hiç düşünmeden yatağından kalktı.

 

Şu sıralar salgın sebebiyle ölüm bilinci hiç olmadığı kadar aramıza girdi. Hala birçoğumuz akşama doğru bakanın açıklayacağı tabloyu bekliyor. Ama yine de sabah kalktığımızda sınırlı vaktimizin bir gününün daha geçtiğini düşünmüyoruz. Eski zamanlarda takvim yaprağı kavramı vardı, her gün bir yaprağı kopartmak geçen zamanı daha çok algılamamızı sağlıyordu belki. Ama şimdi bakıyorum da bu düşünce yapımız sonsuzluk değil de nedir?

 

Elimizde el feneriyle gölgeyi arıyoruz. Ne zaman bulduğumuzu düşünsek el fenerini oraya tutmamızla birlikte gölge kayboluyor, sonra dönüp duruyoruz. Herhalde sonsuzluğu en iyi anlatan bu paradoks olabilir, adına da gölge paradoksu diyelim.

 

Bu evren nasıl oluştu, Big Bang ötesinde bir şeyler var mı, evrendeki son yıldız da sönünce ne olacak, kara delikler de kayboluyorsa ya sonrası… Bu sorulara döndüğümüz anda nefesimiz kesilmeye başlıyor, kafamızı duvara vurup kim olduğumuzu unutmuşçasına bir anda takılıp kalıyoruz. 


"Sonsuzluk nedir?"


15 Kasım 2016 Salı

Hayyam'ın Şarabı

Ah be Hayyam,
Eksik söylemişsin.
Anlatmak aşkı neyine?
Bırak herkes bildiğini yaşasın.
Cahil okumayı bilmez ki,
Kör görmekten ne anlar?
Tutturmuşsun aşktan,
Sarhoşluktan.
Yanlış etmişsin…

Zahid aşkı arar da,
Bir kız elinden tutmamış.
Elif'i görse karşında,
Mertek sanır misali.
Aşk karşısına geçse,
Baksa ona ne anlar?
Üzüm şerbetini tatmamış,

Aşk şarabın ne bilir?

24 Ağustos 2016 Çarşamba

A'mâk-ı Efkâr I

Meleklere ruh verildi, ten verilmedi. Hayvanlara ten verildi, ruh verilmedi. İnsana hem ten verildi, hem de ruh…

Bütün hikaye buradan başlıyor, var olanla olmayanın çatışması. Kim ki şekle odaklandı, ruhtan uzaklaştı, tene hapsoldu, hayvanlaştı. Kim ki ruha odaklandı, tenden vazgeçti, meczup oldu. Sadece ruh kıymetli olsaydı melekler insandan daha üstün olmaz mıydı? Ruhu bir şekle koymanın amacı olmalıydı.

Dünyanın dört bir yanında insanların evlerinin, arabalarının, üstlerinin vs güzel kokması için kullandıkları kokuları ele alalım, yahut şuan yeryüzünde olan bir gülistanı. Gözümüzü kapatıp o kokuyu içimize çektiğimizde ne kadar uzaklaşıyoruz bulunduğumuz yerden değil mi? Ne anılar canlanıyor zihnimizde, tebessümler, belki de göz yaşları. Ama şuan bu yazıyı okurken neden alamıyoruz o kokuyu? Kimse o gül bahçesi yok diyemez, evimizin köşesindeki ıhlamur ağacı veya. O güzel kokunun dağılıp, azalıp, yok denecek noktaya gelmesi gibi dağılıyor ruhlarımız. Muhtemelen tekrar Masiva’ya döndüğümüzde de dağılacak ruhlarımız özgürce ve yalnız ruhların sahibinin olduğu o uçsuz bucaksız kapta. Kendisini aradan çıkartanların “Enel Hakk” demesi başka ne olabilir ki?

Kokudan bahsedince aklıma ilaç fabrikasında yaptığım staj geldi. Hepimiz küçüklüğümüzde öksürük şurupları içmişizdir, ne güzeldi aroması. Şu an eminim o frambuaz aroması birçoğumuzun aklına geldi, tekrar içiyormuşçasına. Orada şurup üretiminde bir kova getirdiler, aromaymış, sonradan öğrendim. Şöyle beş on litrelik bir kova ama binlerce şişe üretimine yetecek kadar bir içeriğe karıştırılıyor, o derece yoğun. Kovayı açıp dökmeye başladıklarında beynimin yandığını hissettim, nefes almamak gerekiyormuş, cahildim. O denli güzel bir armonın yoğun olduğunda nasıl bir işkenceye dönüştüğünü farkettim. Ruha odaklanıp, onu sadece beyinle algılamaya çalışmak da aynı sonucu doğuruyor olsa gerek.

“Freedom within framework”

Herkes yaratıcılık için özgürlük gerekir diyor ama son yapılan bütün araştırmalarda belli kısıtlar altında yaratıcılık ve fayda maksimum düzeye çıkıyor. Birisi çıkıp sana “İstediğin her imkana sahipsin neler yaparsın?” dese ne kadar kaybolacağının farkında mısın? Bırak aksiyonları, hayallerde kaybolursun adım atmadan. Burası da meleklerden üstün olduğumuz nokta işte, insanın yaratıcıdan aldığı kısmi yaratma becerisi ruh için de geçerli. Framework, şekil, ten ne derseniz deyin, onun sayesinde ruhumuzu yüceltebiliyoruz.

“Şahın bahçesinde ben garip bülbül,
Efkarım artmakta halim pek müşkül”