Of deme…
Gereksiz çünkü,
kendine isyanın of demek. Şeytanı dinlemek, içindeki kötülüğe yenilmek, işin
özünü kaçırmak demek, of demek…
YGA’daki bir anımı
anlatacağım bu yazımda,
YGA’da yoğun bir
tempoyla çalışmak gerekebiliyor bazen. Yapacak şeyler çok olabiliyor, kolay
değil bu denli büyük projeleri hızlıca hayata geçirmek. Bu emeklerin en kıymetlisi
de YGA Zirvesi hazırlıklarında veriliyor bence. Hepimiz için başlangıç, yeni
bir tanışma orası. Bir gönüle girebilmek umuduyla yüzlerce gönüllünün, aylarca
süren içten emeğiyle hazırlanıyor tamamen.
2010 Kasım’ında YGA’yı
içselleştirmeye başlamıştım ben de, bir şeylerin ucundan tutuyor, elimden
geldiğince destek olmaya çalışıyordum işlere. Ve yorgunluğa dayanamayıp, 27
Kasım gününde YGA’daki işler için of demiştim, çok iyi hatırlıyorum. Zirve
öncesi hazırlıklar için günlerce 3 – 4 saatlik uykuyla geçirmiştim günleri,
yüzlerce kişiyle telefonda görüşmüş, taşıdığım eşyaları sayamamıştım bile.
Zirve günü ayrı bir telaş, hep koşturmayla geçmiş, muhteşem bir kapanışın
ardından da arkadaşlar akşam yemeğine geçmişti.
İnsan bedenen mi yorgun olduğunda yenik düşer nefsine yoksa zihnen mi bilemiyorum.
Kapanışın ardından
herkes akşam yemeğini yiyeceğimiz yere doğru gitmek için otobüslere binip
ayrılmışlardı. Karşılama görevinde olduğum için en erken gelen gruptaydım ve
akşam da herkes gittiğinde salonda kalan eşyaları toplayan, afişleri söken
grupta yer almıştım. İşte o an isyan etmiştim kendime, söyleniyordum durmadan. Bunun
için mi buradaydım, bu muydu adalet, bu muydu doğru davranış?
Tabii bu kendi kendime
söylenmemin, biraz sonra yiyeceğim tokat tarafından kesileceğini hiç
düşünmemiştim. Bütün eşyaları kapının önüne yığıp kolilerin üzerine oturduğumda
yanımdakilere baktım. Bir yanımda hiç çekinmeden kardeşim diyeceğim Ömer, ki
kendisi şimdi Oku Düşün Paylaş projesinin Türkiye Lideri, diğer yanımda da hiç
çekinmeden abim diyeceğim, YGA Eş Başkanı, Gökhan abi. Hatta Ömer ile ilk
olarak o gün tanışmıştım :)
O akşam Gökhan abi çok
geç kalmamamız adına taksiye bindirip yemek yiyeceğimiz yere yollamıştı ve
kendisi orada kalmıştı son yükleme için. Bizden çok sonra geldi yanımıza…
Şimdi daha iyi
anlıyorum of demenin gereksizliğini. Of dediğim her an başımı kaldırıp çevreme
bakıyorum, yok mu aynı durumda olan? Ve çok daha iyi anlıyorum YGA’nın
yetiştirmeye çalıştığı liderleri, elleri hızlı terimini, egosu küçük-kalbi
büyük demenin ne olduğunu…
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder