O şarkı çalarken hayatımın arka fonunda,
Sana seni sevdiğimi söylemek isterdim.
Varsın başrol oynamayayım kendi hayatımda.
Mutlu yada hüzün dolu bir filmin,
Sahne arasında figüran olsaydım yeter ki.
Alımlı bir kadın gibi gözüken İstanbul’da,
Üç inci kolye gibi boynunda köprüleri.
İmparatorların sahip olmaya çalıştığı bir kadın gibi,
Doğu’nun ve Batı’nın,
Nice isimsiz dev aşkların başkenti İstanbul’da,
Ve o şarkı çalarken hayatımın arka fonunda,
Sana seni sevdiğimi söylemek isterdim…
Yazılabilecek sözlerin ötesinde,
Sana seni sevdiğimi söylemek isterdim.
Varsın aşkım tarifsiz kalsın.
Sözleri benden daha iyi kullanan olabilir,
Ama kimse sevemez seni benim kadar.
Kalıpların, sınırların olmadığı,
Her türlü yapmacık şekilden uzak,
Dağlarda vadiler açan, ateşten ırmaklar gibi akan,
Bildiğimiz harf kombinasyonlarının,
Matematikte büyüklüğü gösteren basamakların,
İçimizi titreten notaların,
Yetmediği bir aşk.
Tarifsiz duygular eşliğinde,
Ve yazılabilecek tüm sözlerin ötesinde,
Sana seni sevdiğimi söylemek isterdim...
aramak etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
aramak etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
20 Nisan 2018 Cuma
8 Şubat 2018 Perşembe
Bilemem
Çok önemli gibi,
Uykusuz her gecede yazdıklarım.
Neyi anlatır kelimeler,
Satırlar neye yeter, bilemem.
Birkaç sayfa bitti,
Bu satırları yazana dek.
Defterden mi eksildi,
Hayatımdan mı, bilemem.
Yazıp yazıp karaladıklarım,
Üstünü çizip attıklarım,
İçinde sen olmadıktan sonra,
Neye yararlar, bilemem.
Yolculuktan beklentim yok,
Kimse kolay da demedi.
Yarama tuz bastım ama,
Leyla’dan geçtim mi, bilemem.
Uykusuz her gecede yazdıklarım.
Neyi anlatır kelimeler,
Satırlar neye yeter, bilemem.
Birkaç sayfa bitti,
Bu satırları yazana dek.
Defterden mi eksildi,
Hayatımdan mı, bilemem.
Yazıp yazıp karaladıklarım,
Üstünü çizip attıklarım,
İçinde sen olmadıktan sonra,
Neye yararlar, bilemem.
Yolculuktan beklentim yok,
Kimse kolay da demedi.
Yarama tuz bastım ama,
Leyla’dan geçtim mi, bilemem.
3 Şubat 2018 Cumartesi
Leylasız Mecnunlar
Adını anarak,
Aklımı, gönlüme koysam.
Mecnun olup, “sen” diye dolaşsam.
Mecnun’luk,
Hiç Mecnun’a zor gelir mi?
Her defasında Mecnun oldum,
Leyla istemedi akılsız birini.
Bir kere gönlüme baksa,
Aşkımı da, aklımı da görecekti...
Aklımı, gönlüme koysam.
Mecnun olup, “sen” diye dolaşsam.
Mecnun’luk,
Hiç Mecnun’a zor gelir mi?
Her defasında Mecnun oldum,
Leyla istemedi akılsız birini.
Bir kere gönlüme baksa,
Aşkımı da, aklımı da görecekti...
6 Ocak 2018 Cumartesi
Bir Harf
“Altı mı kıymetli hayatının,
Yoksa üstü mü?” dediler.
Seni bulmak için,
Hayatımın altını üstüne getirdim.
O kadar derine kazmışım ki,
Bu derinlik için,
Hazır değil hiç bir şeyim.
Seninle tanıştığımdan beri,
Zaten uykuya küstü gözlerim.
Bir gördüm seni,
Karıştı aklım.
O günden beri,
Durulmaya çalıştım…
Hastalık falan görünen şeyler,
Kaç kere düşüp kalktım.
İlaçlar iğneler bahane,
Beni sen iyileştirdin.
Yazıp yazıp defterime,
Karaladığım kelimeler.
Hepsi bana bakıp ah ediyor.
İçimdeki aşka şahit olanlar,
Elimden kaçıyor.
Bir harf var ki ama,
Onlardan değil her daim yanımda.
Onu da elim yazmaya gitmiyor...
Yoksa üstü mü?” dediler.
Seni bulmak için,
Hayatımın altını üstüne getirdim.
O kadar derine kazmışım ki,
Bu derinlik için,
Hazır değil hiç bir şeyim.
Seninle tanıştığımdan beri,
Zaten uykuya küstü gözlerim.
Bir gördüm seni,
Karıştı aklım.
O günden beri,
Durulmaya çalıştım…
Hastalık falan görünen şeyler,
Kaç kere düşüp kalktım.
İlaçlar iğneler bahane,
Beni sen iyileştirdin.
Yazıp yazıp defterime,
Karaladığım kelimeler.
Hepsi bana bakıp ah ediyor.
İçimdeki aşka şahit olanlar,
Elimden kaçıyor.
Bir harf var ki ama,
Onlardan değil her daim yanımda.
Onu da elim yazmaya gitmiyor...
31 Aralık 2017 Pazar
Neden Anlam Arıyoru(m)z?
Herhalde hayatımın son 15 yılında (aklımın başımda olduğu zaman bu 15 yıl) yaptığım kesintisiz eylem. Hakikaten neden anlam ararız? Bu blogda o kadar çok yazı yazmışımdır ki bu konu hakkında, ama hiç bu kadar yol kat ettiğimi düşünmüyorum. Daha önceki yazılarımda, şiirlerimde genelde bir çember içinde dönüp dolaşmıştım. Yeni yeni çemberi kırmaya, çember dışındaki kaynakların farkına varmaya başladım. Big bang sonrası genişleyen evrenin, nereye genişlediği gibi bir sorunsal var, ama o başka zamanın konusu, yazısı.
Metroda kulaklıkla müzik dinleyip, yürüyen merdivenlerden yukarı çıkarken bazı zamanlar, zamanın durduğunu hissederdim. Oyunu durdurup büyük haritayı açıp, nereye gideyim, ne yapayım gibi bir düşünme bu. Zaman duruyor ve gökten o müthiş soru iniyor, “Ne yapıyorum ben?” (Sakin ol ve o beyni yere bırak lütfen). Bazen bir odaya girip, ışığı açtığınız anda “Ben bu odaya niye geldim?” sorusu benzeri bir şey. Tabii bu soruya verdiğim yanıt, “İşe gidiyorum, para kazanmam lazım.” ötesinde bir şey olmalıydı, rutinin dışına çıkıp vücudumuzun en çok yakıt harcayan organını boşuna kullanamazdık.
Ortada bir problem var ve ciddi bir problem. Homo cinsinin son birkaç türü alet kullanabiliyordu ve ateşi kullanmaya başlamıştı. Yemeğe, gündelik işlere ayırdıkları vakit kısalmaya başlayınca muhtemelen düşünecek vakitler yarattılar kendilerine ve yine çok muhtemel ki iklim değişimi o zamanda da önemli bir konuydu, mağaralar ısınıyordu artık. Tam ne zaman yüzeysel olaylardan sıyrılıp derin anlam arayışına girdik bilmiyorum ama anlam arayışına giren insanlar bugün dünyadaki tek homo türü…
Peki bu anlam arayışımız bizi başarılı kılmış olabilir mi?
Son zamanlarda şahit olduğum şeyler, anlam arayışımız, yüzeysel problemlerin üstesinden gelmemizi sağlıyor. Einstein’ın meşhur bir yaklaşımı var ya, “Problemleri oluştuğu boyutta çözemezsiniz” diye, tam da öyle gerçekleşiyor her şey. Bugün herkesin ağzına doladığı “Kutunun Dışında Düşünmek” temalı problem çözme tekniği, hiç farkında değilken bizi insan yaptı muhtemelen.
Ben bugüne kadar problem olarak ortada kutu durduğunu görmedim hiç, tabii taşınma mevzusu olmadıkça, ki orada çok düşünmemek lazım. Peki kutunun dışı dediğimiz ne ola? Olasılık hesapları genelde teorik bilgiler içerir. Parayı attığımızda yazı ve tura gelme olasılığı eşit deriz, peki gerçekten parayı oluşturan maddelerin homojen dağılıp dağılmadığını, ağırlık merkezinin hangi tarafa yakın durduğunu, parayı attığımız ortamdaki hava akımını vs. bu uzayıp giden etkenlerin hangisini tam olarak biliyoruz? İnsan olay hakkında bilgi sahibi oldukça daha keskin sonuçlar verebiliyor, olasılıkları değiştirip bazı seçenekleri eleyebiliyor. Peki bütünün bilgisine sahip olsak, bütünün bilgisine sahip bir varlık için yüzeysel olmayan bir problemden bahsedebilir miyiz? Odağımızı o kadar daraltmışız ki, kutuya kapatıyoruz kendimizi sonra da çözmek için hadi kutunun dışına çık diyoruz. İnsan ölümün kıyısında dolaştığında olaylara biraz daha farklı bakabiliyor. Karadeliklerin ufkunda dolaşmak gibi bir şey. Bugün hayatımızda problem dediğimiz şeylerin yüzeyselliğini görünce Einstein’ın sözü geliyor aklıma, problemlerden bir üst boyuta çıkmak! Anlam arayışımız burada devreye giriyor, bize derinlik katıyor, z ekseninde ilerlememizi sağlıyor. x y düzleminde kalan problemler için aradığımız boyut değişikliği. Koordinat düzleminde x’in, y’nin bir limiti yok, istediğin kadar geliştir, büyüt orada kendini, daima daha büyük x,y ikilileri çıkar karşına, sonra da uğraş dur. Onun için ki insan ilk “Ne yapıyorum ben?” sorusunu sorduğu anda z eksenine adım atıyor, iki boyutlu bir cismin hiçbir zaman sahip olamayacağı, ulaşamayacağı bir mertebeye.
Yeni yıla girmemize dakikalar kala noktalıyorum yazımı. Z ekseninde bir gıdım dahi yol alabildiğimiz ya da ilerleyen zamanda yol almak için fırsatımız var olduğu için 2017 en iyi yılımızdı, 2018 daha da güzel olacak. 2018 dilerim hepimiz için daha anlamlı sorular sorduğumuz, şükür dolu bir yıl olarak geçer…
27 Kasım 2017 Pazartesi
Dönüş
Ben ezelden senin olanı,
Acımadan senden ayırdım.
Şimdi olmayan yüzümü sana dönüp,
Senin olanı, tekrar sana sunarım.
Kendimi bildim bileli,
Sensiz çok zaman geçirdim.
Ama benden daha iyi bilirsin,
Sensiz bir “an” dahi istemedim.
Öyle şeyler yaptım ki senin için,
Utancından yere batıyor, görenler.
Güle döneceğini bildikten sonra,
Yere batmanın ne önemi var?
Acımadan senden ayırdım.
Şimdi olmayan yüzümü sana dönüp,
Senin olanı, tekrar sana sunarım.
Kendimi bildim bileli,
Sensiz çok zaman geçirdim.
Ama benden daha iyi bilirsin,
Sensiz bir “an” dahi istemedim.
Öyle şeyler yaptım ki senin için,
Utancından yere batıyor, görenler.
Güle döneceğini bildikten sonra,
Yere batmanın ne önemi var?
1 Kasım 2017 Çarşamba
Radyo Frekansı
Radyomun ayarı bozulmuş.
Ne zaman açsam,
Hep bir cızırtı.
Yayın frekansını,
Bir türlü tutturamadım.
Ne senden,
Bir haber alabildim,
Ne de güzel bir müzikle,
Ruhumu dinlendirebildim.
Gönlümün kumandası,
Sende kaldı.
Hem de bozuk bir frekansla.
Radyoyu köşe bucak,
Gezdirip dener gibi,
Gönlümü köşe bucak gezdirdim.
Çekmedi seninki gibi,
Güzel bir kanalı.
O frekansı bulamadıktan sonra,
Ruhumda hep bir cızırtı...
Ne zaman açsam,
Hep bir cızırtı.
Yayın frekansını,
Bir türlü tutturamadım.
Ne senden,
Bir haber alabildim,
Ne de güzel bir müzikle,
Ruhumu dinlendirebildim.
Gönlümün kumandası,
Sende kaldı.
Hem de bozuk bir frekansla.
Radyoyu köşe bucak,
Gezdirip dener gibi,
Gönlümü köşe bucak gezdirdim.
Çekmedi seninki gibi,
Güzel bir kanalı.
O frekansı bulamadıktan sonra,
Ruhumda hep bir cızırtı...
29 Eylül 2017 Cuma
27 Eylül 2017 Çarşamba
Düğüm
Gece çöktü üstümüze,
Ateş, fener,
İşe yaramıyor.
Gözlerine bakıyorum,
Aşk var mı yok mu,
Anlamıyorum.
Olmayan iğneyi,
Samanlıkta arıyorum.
Aramakla geçti vakit,
Birazdan zamanın dolacak.
Tanyeri ağardı,
Güneş doğmaya yakın.
İmkanım olsa mesela,
İp atardım güneşe,
Durdururdum şafakta.
Ah ne güzel bir araf!
Ortada bir düğüm,
Bir parça sen,
Bir parça ben.
Çöz çözebilirsen.
Ya vur kılıcı,
İskender gibi.
Savur ikimizi de bir yana.
Ya da ayırmaya çalışıp,
Çek iki ucu da.
Çek ki düğüm,
Daha da sıkışsın.
Ne sen,
Ne ben kalsın...
Ateş, fener,
İşe yaramıyor.
Gözlerine bakıyorum,
Aşk var mı yok mu,
Anlamıyorum.
Olmayan iğneyi,
Samanlıkta arıyorum.
Aramakla geçti vakit,
Birazdan zamanın dolacak.
Tanyeri ağardı,
Güneş doğmaya yakın.
İmkanım olsa mesela,
İp atardım güneşe,
Durdururdum şafakta.
Ah ne güzel bir araf!
Ortada bir düğüm,
Bir parça sen,
Bir parça ben.
Çöz çözebilirsen.
Ya vur kılıcı,
İskender gibi.
Savur ikimizi de bir yana.
Ya da ayırmaya çalışıp,
Çek iki ucu da.
Çek ki düğüm,
Daha da sıkışsın.
Ne sen,
Ne ben kalsın...
15 Eylül 2017 Cuma
Ateş Başı
Buldum seni,
Bir gece vakti.
Yıldızların altında,
Göz yaşları içinde.
Önümde ateş,
Hârı her odunla,
Daha da artıyor.
Kimse farkında değil,
Önümdeki alevler,
İçimdeki ateşi gördükçe,
Utanıyor.
Seni bulmanın heyecanı,
Hem de tanıdık gözlerde.
En sarhoş benim o an,
İhtiyacım yok başka bir şeye.
Anlamıştı artık,
O da göz yaşları içinde.
Aşk böyle bir şeydi,
Dağda taşta bulamadığın,
Onun göz yaşları içinde...
Bir gece vakti.
Yıldızların altında,
Göz yaşları içinde.
Önümde ateş,
Hârı her odunla,
Daha da artıyor.
Kimse farkında değil,
Önümdeki alevler,
İçimdeki ateşi gördükçe,
Utanıyor.
Seni bulmanın heyecanı,
Hem de tanıdık gözlerde.
En sarhoş benim o an,
İhtiyacım yok başka bir şeye.
Anlamıştı artık,
O da göz yaşları içinde.
Aşk böyle bir şeydi,
Dağda taşta bulamadığın,
Onun göz yaşları içinde...
25 Ağustos 2017 Cuma
Ararken Seni
Benimle geldiğinden beri,
Çok zaman, çok mevsim geçti.
Bazen gönlümde,
Bazen de aklımda buldum seni.
Kimi zaman kaybettiğimi düşünüp,
Seni aramaya çıktığımda farkettim,
Kaybetmişim aslında kendimi…
Neye güvenip arayacağım,
Gözlerime? Kulaklarıma?
Seni gördüm mü hiç,
Ya da duydum bir kere seni?
Kalbimdeki sıcaklığını,
Nasıl anlatayım?
Onu ölçebilecek birşey,
Henüz keşfedilmedi.
Her gözden uzaklaşma,
Tam kayboluş değildi.
Güneş hiç batmasa,
Gün doğumu bu kadar,
Olur muydu keyifli?
Anlatamadığım duygular,
Anlamadığım duygulara karıştı.
Yine her şey karmakarışık,
Ararken seni...
Çok zaman, çok mevsim geçti.
Bazen gönlümde,
Bazen de aklımda buldum seni.
Kimi zaman kaybettiğimi düşünüp,
Seni aramaya çıktığımda farkettim,
Kaybetmişim aslında kendimi…
Neye güvenip arayacağım,
Gözlerime? Kulaklarıma?
Seni gördüm mü hiç,
Ya da duydum bir kere seni?
Kalbimdeki sıcaklığını,
Nasıl anlatayım?
Onu ölçebilecek birşey,
Henüz keşfedilmedi.
Her gözden uzaklaşma,
Tam kayboluş değildi.
Güneş hiç batmasa,
Gün doğumu bu kadar,
Olur muydu keyifli?
Anlatamadığım duygular,
Anlamadığım duygulara karıştı.
Yine her şey karmakarışık,
Ararken seni...
22 Ağustos 2017 Salı
Tutuldum
Siyah ve beyaz,
Bu kadar net,
Bu kadar keskin.
Sevincin de, hüznün de.
Gözlerine bakıyorum,
Bir gün cennet,
Bir gün cehennem.
Güneş de aydınlatıyor,
Ay da.
Her yer karanlık ama,
İkisi de var olduğunda.
Aşık mı yoksa değil miyim?
Gerçekten bilmiyorum.
Gece ve gündüz gibi…
En karanlık olduğu anda,
Bir bakıyorum, tan ağardı.
Yanına gelene kadar,
Doğan güneş battı.
Aya da ne kadar güveneyim?
Bir var, bir yok.
Gözlerim hiç kaybolmayacak,
Kutup yıldızını arıyor...
Bu kadar net,
Bu kadar keskin.
Sevincin de, hüznün de.
Gözlerine bakıyorum,
Bir gün cennet,
Bir gün cehennem.
Güneş de aydınlatıyor,
Ay da.
Her yer karanlık ama,
İkisi de var olduğunda.
Aşık mı yoksa değil miyim?
Gerçekten bilmiyorum.
Gece ve gündüz gibi…
En karanlık olduğu anda,
Bir bakıyorum, tan ağardı.
Yanına gelene kadar,
Doğan güneş battı.
Aya da ne kadar güveneyim?
Bir var, bir yok.
Gözlerim hiç kaybolmayacak,
Kutup yıldızını arıyor...
21 Mayıs 2017 Pazar
Saat
Ah
Çok mu geç kaldım,
Yoksa çok mu erken?
Saatim bozuk,
Seni tanıdığımdan beri.
Düzelmedi taa o günden.
Seninleyken duruyor zaman,
Sen gidince,
Başlıyor akmaya.
Başlıyorum her şeye sıfırdan.
Unuttuğum zamanı,
Hatırlamaya başlıyorum.
Aklım başıma geldikçe,
Bakıyorum saate.
Hiçbir şey hatırlamıyorum ki,
Yıl neydi,
Gün neydi,
Saat ne?
Çok mu geç kaldım,
Yoksa çok mu erken?
Saatim bozuk,
Seni tanıdığımdan beri.
Düzelmedi taa o günden.
Seninleyken duruyor zaman,
Sen gidince,
Başlıyor akmaya.
Başlıyorum her şeye sıfırdan.
Unuttuğum zamanı,
Hatırlamaya başlıyorum.
Aklım başıma geldikçe,
Bakıyorum saate.
Hiçbir şey hatırlamıyorum ki,
Yıl neydi,
Gün neydi,
Saat ne?
15 Eylül 2014 Pazartesi
Eşkıya
Filmin bir
sahnesi burası, Eşkıya (Nam-ı Diğer Baran) burada geliş sebebini anlatıyor
Cumali'ye.
- Birini arirem.
- Nerde o biri?
- Bilmirem.
- Nasıl bilmirem?
- Nerde olduğunu bilmirem.
- E nasıl bulacaksın koca İstanbul'da?
- Bulacağım.
- Yav bu şehirde 10 milyon insan yaşıyor be amca.
- Gerekirse 10 milyonun da yüzüne bakacam.
- Ne kadar zamandır görmüyorsun sen o birini?
- 30 - 35 yıl olmuştur.
- Yani şimdi 35 yıldır görmediğin birini arayacaksın, İstanbul'u bilmiyorsun, o herifin nerede olduğunu bilmiyorsun, sen kafayı yemişsin be usta ya.
---
Ve aynaya dönüp
bakıyorum, aramaya gelmişiz dünyaya ve dünya nedir hiç bilmeden. 6-7 milyar
insan yaşıyor hem de, 10 milyon da değil. İşin kötü tarafı yüzüne bakmak da
yetmiyor, içine bakmak lazım tanımak için ve değil 30 - 35 yıl, en son görüştüğümüzde zaman
kavramı yoktu henüz. Kafayı yemişiz cidden…
24 Ocak 2014 Cuma
Gün Doğumu
Her şey film
şeridi gibi,
Önümüzde akıyor,
Ama çevremizde
kimse,
Film gibi hayat
yaşamıyor.
Günlük
koşuşturmalar diyoruz ya,
Artık o da yalan
olmuş.
Yetmiyor koşma
hızı,
Yetiştiklerimiz
yetmiyor,
Hayat hep
yetişemediklerimizde
Kim sokuyor Allah
aşkına
Bu fikirleri
beynimize?
Sözlerle
dopinglenmiş beyinler,
Ne zaman
farkedecek,
İnsanoğlunun
yorulduğunu?
Sahi ne zaman
farkettim yorulduğumu?
Gece gün karışmış
birbirine,
Gün doğumu çoktan
yalan olmuş.
İnsanlar gün
batımının peşinde.
Gece hayatı var
mesela,
Gece yaşamaya
çalışanlar.
Sorsan herkes gün
doğumuna aşıktır
Neden önemi yok
gün batımını
Oysa bir birinin
yansımasıdır…
Neden hep gün
doğumunu
Bir dağ evinde
hayal ederiz de
Gün batımını meze
etmeyiz,
Hayallerimize?
Böyle kıymetliyse
eğer,
Neden sabahları
uzanmayız pencereye?
Tabii yaa koca
koca apartmanlar arasında,
Güneşin doğumunun
ne işi var?
Hepimiz için bir
mit gün doğumu,
O masallarda
kalmadı mı?
Gün batımı
dediğinse sadece saat ayracı,
Kıymetsiz, her
gün görüyoruz ya zaten.
Plazaların
camlarından yansıyan,
Birkaç ışık
damlası...
9 Ocak 2014 Perşembe
The Leap of Faith
Ne güzel bir deyim başlıktaki yazı, cuk diye oturan bir Türkçe karşılığını bilemiyorum. Sizin aklınıza gelirse yazın lütfen, hiç çekinmeyin.
Bazen uçurumun kenarında dolaşırız ya, hayat aslında
uçurumun aşağısındadır. Her şey bizi orada bekler, iyi ve kötü şeyler, mucizeler, sevinç ve üzüntüler,
ölüm döşeğinde tebessümle yatmamızı sağlayacak her şey. Ama korkarız, kalırız
uçurumun kenarında. Gezinip dururuz, aşağıya bakarız, oysa ne tatlı
anlatılanlar ama birçokları cesaret edemezler atlamaya. Bütün ömürleri uçurumun
kenarında geçip gider.
Bir de bazılarının dostları vardır, çağırır uçurumun
kenarına ve hiç çekinmeden tutar kolundan atar aşağıya, ait olduğu yere.
Kendileri de atlar hemen onların arkasından, son gruptandır çünkü onlar.
Ve son gruptakiler, bilir neler olacağını, kendisini
nelerin beklediğini (ya da öyle sanır) ve açar kollarını iki yana, kaderin
kucağına bırakır kendisini. İşte tam olarak bu "Leap of Faith"…
***
17 Aralık'tan bu yana yazmadığımı fark ettim,
hastaydım yine, yeni yeni ayaklanmaya başladım. Hipomani zaten yeterince
çektiriyordu, üstüne boyun düzleşmesi (muhtemelen şimdiye kadar fıtığa
dönmüştür) eklendi, kollarımı doğru dürüst kullanamıyorum. Sürekli uyuşma,
titreme falan. Yüzmem gerekli ama artık iki adım atınca nefes nefese kalan ben
nasıl yüzebilirim ki? Bir de üzerine son hastalık eklendi.
Büyük insanların imtihanı da büyük olur derler (hani
her şeyden pay çıkartacağız ya kendimize), o büyük insanlara baktıkça onların
tırnağı olamayacak bir yapıdayım. Her iki sonuçtan da korkuyorum açıkçası,
ürperiyorum. Farzedelim ki büyük işler yapacak potansiyeldeyim, saçma sapan
işler yüzünden vücut bu haldeyse o sorumlulukların altından nasıl kalkılır?
Ama beni asıl ürperten diğer seçenek, düşündükçe
tüylerim diken diken oluyor. Biz, sıradan hayat yaşayan insanlar, bu
sıkıntıları çekerken bu kadar söyleniyorsak eğer, Allah'ım, o büyük dediğimiz
insanların imtihanı nasıldı? Nasıl sıkıntılara düştüler de of demediler? Aklım
almıyor…
***
Hastalıklarla gülüp eğlenebiliyorum artık,
kansızlıktan dolayı damarı bulamayıp, iğneyi 3-4 defa saplayıp çıkartan
hemşireye "Kazı çalışmaları nasıl gidiyor?" diye sordum mesela.
Güldüğümü görünce neler düşünmüştür acaba? "Sağ kolum haşat, bu sefer kanı
soldan alacaksınız." demişliğim de var mesela, kalktı öbür tarafa geçti
kan almak için. Bir seferinde hemşireyi güldürdüm ama, "Bu iğne biraz
büyük, korkma" deyince "O kadar iğne saplandı ki artık iğneden
korkmuyorum, beni korkutan iğneden sonra bantın çıkartılması (kolumda biraz
fazla kıl var da)" dedim, beraber gülüştük öylece. İnsan her şeye
alışıyor, hem de her şeye…
***
Her zaman şükrediyorum, hayal gibi gözüken birçok şeye
erişebildim, fen lisesi hayaldi, hele ki yatılı okumam. Her ne kadar kötüleyip
burun kıvırsam da insanların hayalini kurduğu bir üniversitede, bir bölümde
okuyabildim. Kalabalık bir grup önünde konuşabilmek de benim için hayaldi,
Taksim'de tek başına yürüyebilmek de. Yüzlerce insanın çalışmak isteyeceği,
hayalini kurduğu bir şirkette üç yıla yakın çalıştım ve başarılı olduğumu da
düşünüyorum. Sonra hayallerimin, hayal olmaya başladığını farkettim, doğum
günümde istifa dilekçemi verdim.
Ve sıra geldi başlığa, inanıyorum bu hayalimi de
başarabileceğime. Ahşap bir gemi olacak, aslına uygun yapılmış, üç direkli, yelkenli
bir gemi ve adı da "The Leap of Faith" ve sadece kendisini uçurumdan
aşağı bırakanlar binebilecek bu gemiye…
17 Aralık 2013 Salı
Gece
En çok bu sefer
ümitliydim,
Tamamdı işte her
şey hazırdı.
Vuslat için daha
ne beklemek lazım?
Unutmuşum ama,
Ben istiyorum, ya
o?
Hastayım
yatıyorum,
Zor geçecek
gecelerden
Birini daha
bekliyorum…
Kulağımda
selamın,
Ne gelir ki
elden?
Gönüller bir
tabii,
Ama kokun
gelmiyor Yemen'den…
Kimisi sarhoş
insanların,
Kimisi de uykuda
şimdi.
İkisinden de
uzağım ya,
Yokluğun yetmez
gibi.
Soğuk bir odada,
Dönsek ya
delicesine.
Bütün gece dönüp,
Pervane misali.
Gün doğumunda
karşılasak
Güneşi.
Hatta döne döne
yükselip,
Güneşe atsak
kendimizi…
21 Ekim 2013 Pazartesi
Mercan Dede'den mektup
Bazı insanlar
olur, kendi ruhunuzu onda görürsünüz. Hep bir sıcaklık, muhabbet beslersiniz
ona karşı. Mercan Dede'de benim için böyle insanlardan biriydi ve geçen gece
yeni albümünden meçhul şarkısını dinlerken kendisine gayet içten bir mail
attım.
İnsanlara onu
anlatamayışım ve şehir-dağ dervişliği üzerineydi bu mektup. Açıkçası biraz uzun
olduğu için dönüş yapmayabileceğini düşünmüştüm ancak ertesi gün aynı
içtenlikte dönüş yaptı. Birçoğumuza yol göstereceğini düşündüğümden aşağıda
paylaşıyorum bu mektubu:
***
Sevgili Osman Can
Hiç
tanışmadığımız AMA ezelden "tan-ışık" olduğumuz sevgili dostum.
Birbirimizi
anlıyoruz, gerisi önemli değil, sen beni anlıyorsun ve bende seni.
Bahsettiğin
çelişki hepimizin kabusu, inan hepimiz şizofrenik bir hayati yasamaya
zorlanıyoruz, muazzam sert bir sistemin içinde kendimiz olmaya, kendimiz gibi
yasamaya ve aslında senin benim gibi kulların inandığı anlamda, sadece ve
sadece kendimiz olmak için bu dünyaya geldiğimizi bildiğimiz halde bunun
dışında saçma sapan binlerce isin
peşinde koşturmak zorunda kaldığımız için asla kendimiz olamıyor ve bunun
acısını yaşıyoruz.
Beni insanlara
anlatma çabanın özünde aslında kendini anlatma çaban olduğunu hissediyorum,
eğer ki anlattığın beni anlasalar zaten anlatamadığın seni de anlayacaklar :)
Ne güzel söylemiş
neyzen Tevfik, beni bugüne kadar tek bir kişi anladı o da yanlış anladı diye
:).
Anlama konusunda
kimsenin bizi anlaması önemli değil, çok gerekli de değil, tüm enerjimizi
kendimizin kendimizi anlamasını sağlamaya yöneltmemiz gerektiğine gönülden
inanıyorum.
Bir kere kendini
anladığında, dış Dünya bir anda değişiyor, öncelikle diğerlerinin seni neden
anlamadıklarını, onların öz geçmişlerinden anlıyorsun, nerden geldiklerini
anladığında nereye gittiklerini anlıyorsun, tam o noktada kırgınlık kalmıyor,
herkesi olduğu gibi kabul edip, kendi yollarında sağlık sıhhat ve mutluluk
üzere yürümelerini dileyip kendi yoluna devam ediyorsun.
Acil, acele ve
sert değişimler, sert acıları getirir, senin sert acılarla bas edeceğine
eminim, ama sevdiklerinin senin yüzünden çekeceği yumuşak acıların senin
kalbini daha da acıtacağını da hissedebiliyorum, o yüzden acele etme, hayata
şimdilik böyle devam et ama bunu yaparken içindeki gerçek Osman'ı elinden
geldiğince hayatta tut, kalbinde besle , büyüt, yaşam dolu , kırılgan bir
çiçeğe bakar gibi bak ona, sevgiyle sula, muhabbetle arada bir konuş,
büyümesine izin ver.
Zaman geldiğinde
yavaş yavaş kimseyi kırmadan ve incitmeden kabuğun olan Osman'dan, herkesin
beklentisi olan Osman'dan yavaş yavaş kurtulur, kalbindeki gerçek Osman'ı
yaşama geçirirsin…
Dert etme,
Kaygı duyma,
Asla korkma,
Dert, kaygı ve
korku kalbinden silindiğinde, sevgi ve coşku dolar, o coşku sana ruhunun ayak
izlerini gösterir, sen de oradan yürürsün,
İçten dostluk ve
sevgiyle,
Muhabbet müebbet,
Arkın
11 Ocak 2013 Cuma
Oyun
Eşin var, âşiyanın var, baharın var, ki beklerdin;
Kıyâmetler koparmak neydi, ey bülbül, nedir derdin?
Kıyâmetler koparmak neydi, ey bülbül, nedir derdin?
Herkes de bir soru: “Bu aralar neden böylesin?” Geçen
yazı biraz derman olur diye düşündüm ama anlaşılan yetmemiş.
FPS oynayanlar bilir, bazen öyle bir köşede sıkışırsınız
ki, zaten bilerek tasarlanmış. Çatışmaya falan girersiniz sonra aldığınız
darbelerle birlikte sinersiniz bir köşeye. Etraf da kanlı şeyler belirir,
oyunun akışı değişir, her yerde bir uyarı. Anlarsın o zaman gücünün azaldığını.
Oysa biraz dinlensen gücün tekrar dolacak, sadece biraz zaman…
Ama görevin var, tamamlaman lazım, bekleyemezsin. Kumlar düşmeye devam ediyor, beklediğin her zaman dünyan bir an aydınlanıp, bir an kararıyor…
Çatışmaya girmiyorsun hiç, uzaktan uzaktan kimseye
bulaşmadan. Atlayıp zıplamazsın hiç, sinmiş bir şekilde yürürsün. Korkarsın biraz
yüksekten düşersem ölür müyüm diye, son check point oldukça uzaktaydı, yazık
olacak emeklere.
İşte böyle bu sıralar halim, aynı anda okuduğum üç
kitabım var mesela, bir kitaptan çok çabuk bunaldığımı farkedince iki kitabı
bir arada okumaya başlamıştım, üçüncüyü araya ne zaman kattım bilmiyorum.
Girmek istemiyorum sinema salonuna, istemiyorum kapalı
alanlara sıkışmak. Yağmur olmak vardı şimdi, damla damla kendini akıtmak. Bulut
kadar hafif, her şeyi önüne katacak kadar celalli. Duaların kabulü gibi rahmetli,
bir gülü yeşertecek kadar bereketli…
Şükür ve sabır…
Bu ikisi olmasaydı, şu an hayatın nerelerinde olacağımı
düşünmüyor değilim bazen. Kaç takvim yaprağıyız ki aslında? Hiç üst üste
koymayı denediniz mi? 70-80 tanesini dizin bakalım ne çıkacak? Çok takılmamak
gerek bazen, sahip olduklarına, hele ki dostların için, şükretmek ve o şükürde
sabretmek…
5 Ocak 2013 Cumartesi
Kendimle konuşmalarım
Derviş Yunus coştu
yine,
Aşk bahrine düştü
yine…
Herkes az konuşmamdan
şikayetçi. Garip… İnsan aynı anda iki kişiyle konuşabilir mi? Zaten insanlar
deli etiketi takmaya pek meraklı, bir de kendimle olan konuşmalarımı sesli mi
yapayım? Zaten kendimle olan konuşmalarımdan daha fazla konuştuğum sadece
birkaç insan vardır.
Siz hiç düşünmez
misiniz?
Düşünmek dediğiniz
nedir ki? Haa kendinle eğer;
-
“Naber
kanka?”
-
“İyidir,
senden naber?”
tadına konuşuyorsanız
orada bir sıkıntı olabilir bak :). Düşünmek dediğin şey kendinle olan konuşma
değil de ne? Hatta meşhur olmuş toplantılarda havanın bir göstergesi “Sesli
düşünüyorum arkadaşlar”. Şair burada çok çalışan kafasına vurgu yapıyor…
Derler ya deliliğini
başkalarına kabul ettirene dahi denir diye, insanlar tutturmuş bir deli furyası
almış başını gidiyor. 10 – 15 dakikalık otobüs yolcuğu sırasında kendini önünde
dünyalar diz çöken bir imparator olarak hayal ettikten hemen sonra kaç kişi
kendisini bir darağacında hayal eder ki? Hem de sandalyesinin başında maşuku
var… Benim diyen beri gelsin, bir de etrafı ben deliyim diye dolaşanlar sarmış.
Bazı evrelerinde
hayatımın, dönüyorum kendi içime. Daha önce bahsetmiştim, koza dönemi olarak
tanımlıyorum ben bunları. Ne yazık ki yaklaşık üç yıl önce bu durumu hastalık
olarak tanımlamıştım, sonra anladım aslında kıymetini.
Derman arardım
derdime,
Derdim bana derman
imiş…
Yunus derine dalmak
gerek derken aslında tam da bu durumu söylemiş ya, insan çevresindeki her şeyin
daha da derinine inmek istiyor ancak bütün bir ömrünü geçireceği kendisinin
derinliklerine niye inmiyor ya da inmeye çekiniyor. Cevaplardan korktuğumuzu
söylemiştim daha önce, cevabın soruya değip değmeyeceği.
İnsanın aradığı şeyi
tanımayabilmesi, onu bulduğu anlamına gelebilir mi? Benim gözümde evet,
insanoğlu birçok kez arayıştan bahseder ancak neyi arıyorsun soruna net bir
cevap veremezler. İşte bu sebepten dolayı sürekli arayıştadırlar ya. Sahip
olduğu şeyler aslında aradıklarıdır ancak tanımlayamadıkları için farkında
değildirler.
Ben de kendime sordum
bu soruyu uzunca geceler boyunca, “Neyin peşindesin Osman?” Buldum elbet, bulunmaz
mı?
Belamı arıyorum ben…
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)

