31 Aralık 2017 Pazar

Neden Anlam Arıyoru(m)z?


Herhalde hayatımın son 15 yılında (aklımın başımda olduğu zaman bu 15 yıl) yaptığım kesintisiz eylem. Hakikaten neden anlam ararız? Bu blogda o kadar çok yazı yazmışımdır ki bu konu hakkında, ama hiç bu kadar yol kat ettiğimi düşünmüyorum. Daha önceki yazılarımda, şiirlerimde genelde bir çember içinde dönüp dolaşmıştım. Yeni yeni çemberi kırmaya, çember dışındaki kaynakların farkına varmaya başladım. Big bang sonrası genişleyen evrenin, nereye genişlediği gibi bir sorunsal var, ama o başka zamanın konusu, yazısı.

Metroda kulaklıkla müzik dinleyip, yürüyen merdivenlerden yukarı çıkarken bazı zamanlar, zamanın durduğunu hissederdim. Oyunu durdurup büyük haritayı açıp, nereye gideyim, ne yapayım gibi bir düşünme bu. Zaman duruyor ve gökten o müthiş soru iniyor, “Ne yapıyorum ben?” (Sakin ol ve o beyni yere bırak lütfen). Bazen bir odaya girip, ışığı açtığınız anda “Ben bu odaya niye geldim?” sorusu benzeri bir şey. Tabii bu soruya verdiğim yanıt, “İşe gidiyorum, para kazanmam lazım.” ötesinde bir şey olmalıydı, rutinin dışına çıkıp vücudumuzun en çok yakıt harcayan organını boşuna kullanamazdık.

Ortada bir problem var ve ciddi bir problem. Homo cinsinin son birkaç türü alet kullanabiliyordu ve ateşi kullanmaya başlamıştı. Yemeğe, gündelik işlere ayırdıkları vakit kısalmaya başlayınca muhtemelen düşünecek vakitler yarattılar kendilerine ve yine çok muhtemel ki iklim değişimi o zamanda da önemli bir konuydu, mağaralar ısınıyordu artık. Tam ne zaman yüzeysel olaylardan sıyrılıp derin anlam arayışına girdik bilmiyorum ama anlam arayışına giren insanlar bugün dünyadaki tek homo türü…

Peki bu anlam arayışımız bizi başarılı kılmış olabilir mi?

Son zamanlarda şahit olduğum şeyler, anlam arayışımız, yüzeysel problemlerin üstesinden gelmemizi sağlıyor. Einstein’ın meşhur bir yaklaşımı var ya, “Problemleri oluştuğu boyutta çözemezsiniz” diye, tam da öyle gerçekleşiyor her şey. Bugün herkesin ağzına doladığı “Kutunun Dışında Düşünmek” temalı problem çözme tekniği, hiç farkında değilken bizi insan yaptı muhtemelen.

Ben bugüne kadar problem olarak ortada kutu durduğunu görmedim hiç, tabii taşınma mevzusu olmadıkça, ki orada çok düşünmemek lazım. Peki kutunun dışı dediğimiz ne ola? Olasılık hesapları genelde teorik bilgiler içerir. Parayı attığımızda yazı ve tura gelme olasılığı eşit deriz, peki gerçekten parayı oluşturan maddelerin homojen dağılıp dağılmadığını, ağırlık merkezinin hangi tarafa yakın durduğunu, parayı attığımız ortamdaki hava akımını vs. bu uzayıp giden etkenlerin hangisini tam olarak biliyoruz? İnsan olay hakkında bilgi sahibi oldukça daha keskin sonuçlar verebiliyor, olasılıkları değiştirip bazı seçenekleri eleyebiliyor. Peki bütünün bilgisine sahip olsak, bütünün bilgisine sahip bir varlık için yüzeysel olmayan bir problemden bahsedebilir miyiz? Odağımızı o kadar daraltmışız ki, kutuya kapatıyoruz kendimizi sonra da çözmek için hadi kutunun dışına çık diyoruz. İnsan ölümün kıyısında dolaştığında olaylara biraz daha farklı bakabiliyor. Karadeliklerin ufkunda dolaşmak gibi bir şey. Bugün hayatımızda problem dediğimiz şeylerin yüzeyselliğini görünce Einstein’ın sözü geliyor aklıma, problemlerden bir üst boyuta çıkmak! Anlam arayışımız burada devreye giriyor, bize derinlik katıyor, z ekseninde ilerlememizi sağlıyor. x y düzleminde kalan problemler için aradığımız boyut değişikliği. Koordinat düzleminde x’in, y’nin bir limiti yok, istediğin kadar geliştir, büyüt orada kendini, daima daha büyük x,y ikilileri çıkar karşına, sonra da uğraş dur. Onun için ki insan ilk “Ne yapıyorum ben?” sorusunu sorduğu anda z eksenine adım atıyor, iki boyutlu bir cismin hiçbir zaman sahip olamayacağı, ulaşamayacağı bir mertebeye.


Yeni yıla girmemize dakikalar kala noktalıyorum yazımı. Z ekseninde bir gıdım dahi yol alabildiğimiz ya da ilerleyen zamanda yol almak için fırsatımız var olduğu için 2017 en iyi yılımızdı, 2018 daha da güzel olacak. 2018 dilerim hepimiz için daha anlamlı sorular sorduğumuz, şükür dolu bir yıl olarak geçer…

27 Kasım 2017 Pazartesi

Dönüş

Ben ezelden senin olanı,
Acımadan senden ayırdım.
Şimdi olmayan yüzümü sana dönüp,
Senin olanı, tekrar sana sunarım.

Kendimi bildim bileli,
Sensiz çok zaman geçirdim.
Ama benden daha iyi bilirsin,
Sensiz bir “an” dahi istemedim.

Öyle şeyler yaptım ki senin için,
Utancından yere batıyor, görenler.
Güle döneceğini bildikten sonra,
Yere batmanın ne önemi var?

6 Kasım 2017 Pazartesi

Boşluk

Zaman yok,
Mekan yok,
Yalnız ruhlarımız,
Sen, ben yok.

Öyle devasa bir boşluktayız ki,
Aramızda hiçbir şey yok...

1 Kasım 2017 Çarşamba

Radyo Frekansı

Radyomun ayarı bozulmuş.
Ne zaman açsam,
Hep bir cızırtı.
Yayın frekansını,
Bir türlü tutturamadım.
Ne senden,
Bir haber alabildim,
Ne de güzel bir müzikle,
Ruhumu dinlendirebildim.

Gönlümün kumandası,
Sende kaldı.
Hem de bozuk bir frekansla.
Radyoyu köşe bucak,
Gezdirip dener gibi,
Gönlümü köşe bucak gezdirdim.
Çekmedi seninki gibi,
Güzel bir kanalı.
O frekansı bulamadıktan sonra,
Ruhumda hep bir cızırtı...

27 Ekim 2017 Cuma

Yangın

Aşkın ateşi öyle büyüdü ki,
Sana yazacağım kelimeleri bile yaktı.
Yangından kurtardıklarıma bakıyorum,
Hepsi göz yaşlarımla sırılsıklamdı...

20 Ekim 2017 Cuma

Can Parçası

Kendini görmek için,
Bırak bakmayı aynalara.
Bir cam parçası,
Nasıl yansıtsın güzelliğini?
Asıl kendine,
Bir Can parçası ara.

Bülbül ezelden beri vardı da,
Kıymetini bilemedik,
Ta ki kargayı duyana kadar.
Sevgiliye duyulan bu aşk,
Ve onun uğruna dökülen,
Bu göz yaşları olmasaydı,
Olur muydu bu,
Çöller, okyanuslar?

14 Ekim 2017 Cumartesi

Aşk Bahri

Yar üstümden,
Niye elini çekersin?
Aşk kazanına,
Düştüm diye mi,
Alamıyorum aşkından?

En güzel kıyafetlerimi,
Senin pazarından aldım.
Neden sonra,
Bol geliyor elbiseler,
Yanında üstüme,
Tam oturan?

Nehir kenarında yürüyenin,
Üstüne su sıçrar derler.
Aşk bahrinde yüzüyorum,
Üstümü ıslatmadan…

Akılda ikilik var,
Gönülde birlik.
Aklımı gönlüme,
Gömdüm de geldim.
Niye giremem kapından?

12 Ekim 2017 Perşembe

Hediye

Bir aşk var içimde,
Sana tek verebileceğim.
Çiçekçiye çiçek,
Sunulur mu hiç?
Aşkımdan başka birşey sunsam,
Sana haksızlık ederim.

Aşk bezirganı,
Pazarda en karlısı.
Zaman her şeyden,
Bir parça alıp götürürken,
Aşkıma,
Bin parça ekledi.

Adının önündeki sıfatlar mı,
Seni güzel kılıyor?
Yoksa sen misin,
Tüm güzel sıfatların,
Var olma sebebi?

4 Ekim 2017 Çarşamba

Mevsimler

Herkes mevsimlerden,
Şikayetçi.
Ani geçişlerden…
“Geçen ne sıcaktı?”
“Bugün de hep,
Yağmur yağdı.”
Ani diyorlar bu sürelere,
“Günlerle” ölçülen.
Bir bilseler,
İçimde ne hızlı,
Yaz kış geliyor.

Sana dönük yanımda,
Güller açıyor,
Bahar geliyor.
Sana dönmediğimde,
Her yanımı,
Karlar kaplıyor...

29 Eylül 2017 Cuma

Pervane

Pervaneyi överiz,
Ateşe düşünmeden,
Uçarak atladığından,
Aşkı için yanmayı,
Göze aldığından.

Kendimizi yermeyiz,
Aşk nedir tatmadan,
Maşuku tanımadan,
Kendimizi bilmeden,
O, sen, ben,
Diye koştuğumuzdan...

27 Eylül 2017 Çarşamba

Düğüm

Gece çöktü üstümüze,
Ateş, fener,
İşe yaramıyor.
Gözlerine bakıyorum,
Aşk var mı yok mu,
Anlamıyorum.
Olmayan iğneyi,
Samanlıkta arıyorum.

Aramakla geçti vakit,
Birazdan zamanın dolacak.
Tanyeri ağardı,
Güneş doğmaya yakın.
İmkanım olsa mesela,
İp atardım güneşe,
Durdururdum şafakta.

Ah ne güzel bir araf!
Ortada bir düğüm,
Bir parça sen,
Bir parça ben.
Çöz çözebilirsen.

Ya vur kılıcı,
İskender gibi.
Savur ikimizi de bir yana.
Ya da ayırmaya çalışıp,
Çek iki ucu da.
Çek ki düğüm,
Daha da sıkışsın.
Ne sen,
Ne ben kalsın...

15 Eylül 2017 Cuma

Ateş Başı

Buldum seni,
Bir gece vakti.
Yıldızların altında,
Göz yaşları içinde.

Önümde ateş,
Hârı her odunla,
Daha da artıyor.
Kimse farkında değil,
Önümdeki alevler,
İçimdeki ateşi gördükçe,
Utanıyor.

Seni bulmanın heyecanı,
Hem de tanıdık gözlerde.
En sarhoş benim o an,
İhtiyacım yok başka bir şeye.

Anlamıştı artık,
O da göz yaşları içinde.
Aşk böyle bir şeydi,
Dağda taşta bulamadığın,
Onun göz yaşları içinde...

25 Ağustos 2017 Cuma

Ararken Seni

Benimle geldiğinden beri,
Çok zaman, çok mevsim geçti.
Bazen gönlümde,
Bazen de aklımda buldum seni.

Kimi zaman kaybettiğimi düşünüp,
Seni aramaya çıktığımda farkettim,
Kaybetmişim aslında kendimi…

Neye güvenip arayacağım,
Gözlerime? Kulaklarıma?
Seni gördüm mü hiç,
Ya da duydum bir kere seni?
Kalbimdeki sıcaklığını,
Nasıl anlatayım?
Onu ölçebilecek birşey,
Henüz keşfedilmedi.

Her gözden uzaklaşma,
Tam kayboluş değildi.
Güneş hiç batmasa,
Gün doğumu bu kadar,
Olur muydu keyifli?

Anlatamadığım duygular,
Anlamadığım duygulara karıştı.
Yine her şey karmakarışık,
Ararken seni...

22 Ağustos 2017 Salı

Tutuldum

Siyah ve beyaz,
Bu kadar net,
Bu kadar keskin.
Sevincin de, hüznün de.
Gözlerine bakıyorum,
Bir gün cennet,
Bir gün cehennem.

Güneş de aydınlatıyor,
Ay da.
Her yer karanlık ama,
İkisi de var olduğunda.
Aşık mı yoksa değil miyim?
Gerçekten bilmiyorum.
Gece ve gündüz gibi…

En karanlık olduğu anda,
Bir bakıyorum, tan ağardı.
Yanına gelene kadar,
Doğan güneş battı.
Aya da ne kadar güveneyim?
Bir var, bir yok.
Gözlerim hiç kaybolmayacak,
Kutup yıldızını arıyor...

28 Haziran 2017 Çarşamba

Şair

Bıraksan,
Kainatın nasıl oluştuğunu anlatacak,
Kelimeler var heybemde.
Ama bir türlü,
Sana aşkımı anlatamıyorum.

Akreple yelkovan...
Yüzümü senden her dönüşümde,
Sana tekrar aşık oluyorum.
Bir An seninle olabilmek için,
Saatler boyu dönüyorum.

Ya gezegenler,
Ya yıldızlar.
Onlar olmalı en büyük şairler.
Aşkla ancak üç beş kelime dizerken,
O süslü kelimeler kimden beklenir ki?
Kim bilir onlar kime aşık,
Dönüyorlar da dönüyorlar.
Ben bu aşkla ancak,
Yelkovanı döndürüyorum.

21 Mayıs 2017 Pazar

Saat

Ah
Çok mu geç kaldım,
Yoksa çok mu erken?

Saatim bozuk,
Seni tanıdığımdan beri.
Düzelmedi taa o günden.

Seninleyken duruyor zaman,
Sen gidince,
Başlıyor akmaya.
Başlıyorum her şeye sıfırdan.

Unuttuğum zamanı,
Hatırlamaya başlıyorum.
Aklım başıma geldikçe,
Bakıyorum saate.
Hiçbir şey hatırlamıyorum ki,
Yıl neydi,
Gün neydi,
Saat ne?