24 Ağustos 2016 Çarşamba

A'mâk-ı Efkâr I

Meleklere ruh verildi, ten verilmedi. Hayvanlara ten verildi, ruh verilmedi. İnsana hem ten verildi, hem de ruh…

Bütün hikaye buradan başlıyor, var olanla olmayanın çatışması. Kim ki şekle odaklandı, ruhtan uzaklaştı, tene hapsoldu, hayvanlaştı. Kim ki ruha odaklandı, tenden vazgeçti, meczup oldu. Sadece ruh kıymetli olsaydı melekler insandan daha üstün olmaz mıydı? Ruhu bir şekle koymanın amacı olmalıydı.

Dünyanın dört bir yanında insanların evlerinin, arabalarının, üstlerinin vs güzel kokması için kullandıkları kokuları ele alalım, yahut şuan yeryüzünde olan bir gülistanı. Gözümüzü kapatıp o kokuyu içimize çektiğimizde ne kadar uzaklaşıyoruz bulunduğumuz yerden değil mi? Ne anılar canlanıyor zihnimizde, tebessümler, belki de göz yaşları. Ama şuan bu yazıyı okurken neden alamıyoruz o kokuyu? Kimse o gül bahçesi yok diyemez, evimizin köşesindeki ıhlamur ağacı veya. O güzel kokunun dağılıp, azalıp, yok denecek noktaya gelmesi gibi dağılıyor ruhlarımız. Muhtemelen tekrar Masiva’ya döndüğümüzde de dağılacak ruhlarımız özgürce ve yalnız ruhların sahibinin olduğu o uçsuz bucaksız kapta. Kendisini aradan çıkartanların “Enel Hakk” demesi başka ne olabilir ki?

Kokudan bahsedince aklıma ilaç fabrikasında yaptığım staj geldi. Hepimiz küçüklüğümüzde öksürük şurupları içmişizdir, ne güzeldi aroması. Şu an eminim o frambuaz aroması birçoğumuzun aklına geldi, tekrar içiyormuşçasına. Orada şurup üretiminde bir kova getirdiler, aromaymış, sonradan öğrendim. Şöyle beş on litrelik bir kova ama binlerce şişe üretimine yetecek kadar bir içeriğe karıştırılıyor, o derece yoğun. Kovayı açıp dökmeye başladıklarında beynimin yandığını hissettim, nefes almamak gerekiyormuş, cahildim. O denli güzel bir armonın yoğun olduğunda nasıl bir işkenceye dönüştüğünü farkettim. Ruha odaklanıp, onu sadece beyinle algılamaya çalışmak da aynı sonucu doğuruyor olsa gerek.

“Freedom within framework”

Herkes yaratıcılık için özgürlük gerekir diyor ama son yapılan bütün araştırmalarda belli kısıtlar altında yaratıcılık ve fayda maksimum düzeye çıkıyor. Birisi çıkıp sana “İstediğin her imkana sahipsin neler yaparsın?” dese ne kadar kaybolacağının farkında mısın? Bırak aksiyonları, hayallerde kaybolursun adım atmadan. Burası da meleklerden üstün olduğumuz nokta işte, insanın yaratıcıdan aldığı kısmi yaratma becerisi ruh için de geçerli. Framework, şekil, ten ne derseniz deyin, onun sayesinde ruhumuzu yüceltebiliyoruz.

“Şahın bahçesinde ben garip bülbül,
Efkarım artmakta halim pek müşkül”