“Bazı zamanlar vardır ki insanlarla geçirilmesi lazımdır, ama başka zamanlar vardır ki yalnızlık gerektirir...”
Okuduğumda dikkatimi
çekmişti bu cümle, koskoca yazı içinde. Gerçekten çok fırsatım oldu düşünmeye, muhasebeye.
Uzun ve sıcak yaz geceleri, deniz ve yakamoz, yıldızlar ve sessizlik.
Dertler üzer bizi, hiç
gelmesin başımıza isteriz. Bir bakın
çevrenize o yapmacık olarak nitelendirdiğiniz, en ufak bir zorlukta yanınızdan
ayrılanlara. Bakın bakalım kaçıyla dertlerinizi paylaştınız. Kaç dertlerine
ortak oldunuz?
İnsanoğlu doğadan bir
parça. Her ağaç aşılanır meyve öncesi. Amaç daha verimli meyvedir
elbet, kırarız dalı, keseriz. Özünü özüne katacak dalı o yaralı yere basarız. İşte
bu dostluk verir verimli meyveleri. İnsan da aynı, yaralandığı yere basar
dostlarını, onlarla aşılanır, onlarla bir olur. Sonra bakmışsın ki dal bir, kök
bir.
Kimileri ise ilaçtır
bizim için, yaraların geçmesi için. Gecemiz gündüzümüz beraber geçer. Yemekten önce,
yemekten sonra, yatmadan önce, kalkınca… Bağımlılık yapar bu ilaçlar, alışırız.
Her daim yanımızda olsun isteriz, hasta yatağımızın baş ucunda, hemen elimizin
altında. Bir telefon uzağımızdadır bu dostlarımız. Nefes alamadığımızda duymak
isteriz seslerini, bir mesajla sorarız hal hatırlarını.
Tabi her şey gibi bu
da geçer. Gün gelir, yaralar kapanır, eskinin izleri silinir. İşte o zaman
gelir ayrılık vakti. Sesini duymaz oluruz, yüzünü görmez oluruz. Başucumuzdaki komidinden,
dolabın en uç köşesine koyulur ilaçlar. Kaybolan bir şeyleri aramaya
koyulduğumuza gelir elimize belki boş kutular.
Bu gerçeği fark etmem
aldı çok vaktimi,
En muhteşem ilaçları dahi, iyileşince bırakırız…
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder