5 Eylül 2012 Çarşamba

İlaçlar


“Bazı zamanlar vardır ki insanlarla geçirilmesi lazımdır, ama başka zamanlar vardır ki yalnızlık gerektirir...”

Okuduğumda dikkatimi çekmişti bu cümle, koskoca yazı içinde. Gerçekten çok fırsatım oldu düşünmeye, muhasebeye. Uzun ve sıcak yaz geceleri, deniz ve yakamoz, yıldızlar ve sessizlik.

Dertler üzer bizi, hiç gelmesin başımıza isteriz.  Bir bakın çevrenize o yapmacık olarak nitelendirdiğiniz, en ufak bir zorlukta yanınızdan ayrılanlara. Bakın bakalım kaçıyla dertlerinizi paylaştınız. Kaç dertlerine ortak oldunuz?

İnsanoğlu doğadan bir parça. Her ağaç aşılanır meyve öncesi. Amaç daha verimli meyvedir elbet, kırarız dalı, keseriz. Özünü özüne katacak dalı o yaralı yere basarız. İşte bu dostluk verir verimli meyveleri. İnsan da aynı, yaralandığı yere basar dostlarını, onlarla aşılanır, onlarla bir olur. Sonra bakmışsın ki dal bir, kök bir.

Kimileri ise ilaçtır bizim için, yaraların geçmesi için. Gecemiz gündüzümüz beraber geçer. Yemekten önce, yemekten sonra, yatmadan önce, kalkınca… Bağımlılık yapar bu ilaçlar, alışırız. Her daim yanımızda olsun isteriz, hasta yatağımızın baş ucunda, hemen elimizin altında. Bir telefon uzağımızdadır bu dostlarımız. Nefes alamadığımızda duymak isteriz seslerini, bir mesajla sorarız hal hatırlarını.

Tabi her şey gibi bu da geçer. Gün gelir, yaralar kapanır, eskinin izleri silinir. İşte o zaman gelir ayrılık vakti. Sesini duymaz oluruz, yüzünü görmez oluruz. Başucumuzdaki komidinden, dolabın en uç köşesine koyulur ilaçlar. Kaybolan bir şeyleri aramaya koyulduğumuza gelir elimize belki boş kutular.

Bu gerçeği fark etmem aldı çok vaktimi,

En muhteşem ilaçları dahi, iyileşince bırakırız…


Hiç yorum yok:

Yorum Gönder