17 Aralık 2013 Salı

Gece

En çok bu sefer ümitliydim,
Tamamdı işte her şey hazırdı.
Vuslat için daha ne beklemek lazım?
Unutmuşum ama,
Ben istiyorum, ya o?

Hastayım yatıyorum,
Zor geçecek gecelerden
Birini daha bekliyorum…
Kulağımda selamın,
Ne gelir ki elden?
Gönüller bir tabii,
Ama kokun gelmiyor Yemen'den…

Kimisi sarhoş insanların,
Kimisi de uykuda şimdi.
İkisinden de uzağım ya,
Yokluğun yetmez gibi.
Soğuk bir odada,
Dönsek ya delicesine.
Bütün gece dönüp,
Pervane misali.
Gün doğumunda karşılasak
Güneşi.
Hatta döne döne yükselip,
Güneşe atsak kendimizi…

21 Ekim 2013 Pazartesi

Mercan Dede'den mektup

Bazı insanlar olur, kendi ruhunuzu onda görürsünüz. Hep bir sıcaklık, muhabbet beslersiniz ona karşı. Mercan Dede'de benim için böyle insanlardan biriydi ve geçen gece yeni albümünden meçhul şarkısını dinlerken kendisine gayet içten bir mail attım.

İnsanlara onu anlatamayışım ve şehir-dağ dervişliği üzerineydi bu mektup. Açıkçası biraz uzun olduğu için dönüş yapmayabileceğini düşünmüştüm ancak ertesi gün aynı içtenlikte dönüş yaptı. Birçoğumuza yol göstereceğini düşündüğümden aşağıda paylaşıyorum bu mektubu:

***

Sevgili Osman Can

Hiç tanışmadığımız AMA ezelden "tan-ışık" olduğumuz sevgili dostum.

Birbirimizi anlıyoruz, gerisi önemli değil, sen beni anlıyorsun ve bende seni.

Bahsettiğin çelişki hepimizin kabusu, inan hepimiz şizofrenik bir hayati yasamaya zorlanıyoruz, muazzam sert bir sistemin içinde kendimiz olmaya, kendimiz gibi yasamaya ve aslında senin benim gibi kulların inandığı anlamda, sadece ve sadece kendimiz olmak için bu dünyaya geldiğimizi bildiğimiz halde bunun dışında saçma sapan  binlerce isin peşinde koşturmak zorunda kaldığımız için asla kendimiz olamıyor ve bunun acısını yaşıyoruz.

Beni insanlara anlatma çabanın özünde aslında kendini anlatma çaban olduğunu hissediyorum, eğer ki anlattığın beni anlasalar zaten anlatamadığın seni de anlayacaklar :)

Ne güzel söylemiş neyzen Tevfik, beni bugüne kadar tek bir kişi anladı o da yanlış anladı diye :).

Anlama konusunda kimsenin bizi anlaması önemli değil, çok gerekli de değil, tüm enerjimizi kendimizin kendimizi anlamasını sağlamaya yöneltmemiz gerektiğine gönülden inanıyorum.
Bir kere kendini anladığında, dış Dünya bir anda değişiyor, öncelikle diğerlerinin seni neden anlamadıklarını, onların öz geçmişlerinden anlıyorsun, nerden geldiklerini anladığında nereye gittiklerini anlıyorsun, tam o noktada kırgınlık kalmıyor, herkesi olduğu gibi kabul edip, kendi yollarında sağlık sıhhat ve mutluluk üzere yürümelerini dileyip kendi yoluna devam ediyorsun.

Acil, acele ve sert değişimler, sert acıları getirir, senin sert acılarla bas edeceğine eminim, ama sevdiklerinin senin yüzünden çekeceği yumuşak acıların senin kalbini daha da acıtacağını da hissedebiliyorum, o yüzden acele etme, hayata şimdilik böyle devam et ama bunu yaparken içindeki gerçek Osman'ı elinden geldiğince hayatta tut, kalbinde besle , büyüt, yaşam dolu , kırılgan bir çiçeğe bakar gibi bak ona, sevgiyle sula, muhabbetle arada bir konuş, büyümesine izin ver.

Zaman geldiğinde yavaş yavaş kimseyi kırmadan ve incitmeden kabuğun olan Osman'dan, herkesin beklentisi olan Osman'dan yavaş yavaş kurtulur, kalbindeki gerçek Osman'ı yaşama geçirirsin…

Dert etme,
Kaygı duyma,
Asla korkma,

Dert, kaygı ve korku kalbinden silindiğinde, sevgi ve coşku dolar, o coşku sana ruhunun ayak izlerini gösterir, sen de oradan yürürsün,

İçten dostluk ve sevgiyle,

Muhabbet müebbet,
Arkın

18 Ekim 2013 Cuma

Yunus

Hızlıca yazmak istedim bu yazıyı, kısa olacak zaten. Yunus Emre'den bahsedeceğim kısaca, bir insan asırlar önceden bugünü nasıl bu kadar iyi özetleyebilir bilemiyorum. Boşuna adı "Yun-us" olmamıştır elbet…



Birçok şiirinden biri dertli dolap. Yaptığı işten hoşnut olmayan ve sürekli geçmişini hatırlayan bir bostan dolabının hikayesi. Şiirin bir dörtlüğü şöyle:

"Beni bir dağda buldular,
Kolum kanadım kırdılar,
Dolaba layık gördüler,
Onun için inilerim."

Dağlar üniversite, ağaçlar ise öğrenciler/mezunlar olamaz mı? İkinci dizedeki durum da, (sözde!) iş hayatının insanı insan yapan değerleri (aile, anlayış, tevazu, hak…) reddetmesi, bu değerleri gitgide kaybetmemiz olamaz mı peki? Bir çok kişinin "salla başı al maaşı" mottosunu uyguladığı, bir şeyleri bir adım öteye dahi götürmeyi düşünmediği şekilde basit işlere koşulmamız da üçüncü dize desek? Ve en sonda da dertli olup inleyen, sesini çıkaran birileri…

Siz de yardım edin lütfen,
Muhabbetle

27 Eylül 2013 Cuma

Denizaltı

Gemiler var,
Su üstünde gezer.
Zaman zaman içlerine,
Su dolar,
Ve basitçe suyu,
Boşaltırlar…
Ya sürekli derinliklerde dolaşan,

Denizaltılar?

28 Temmuz 2013 Pazar

Yıldızlara Mektup

Tatildeydim bir süredir, bloga hiçbir yazı ekleyemedim. Biraz dinlenme, biraz derine dalma, biraz soluklanma… Gittiği yere fazla anlam yüklememeli insan, biraz sessizlik yeterli. Yolculuk asıl anlamını katıyor bütüne, yoksa bugüne kadar yaptığım yolculukların hiçbirisi akıl ile kalp arasından daha uzak değildi.

***

Ortaçağ'da yaşamış olsaydım, korsanlığın hayalini kurardım muhtemelen, her zaman söylerim bunu. Şimdilerde de en büyük hayalimdi uçak mühendisliği okumak, kendisinden kat kat hafif şeyler yerde kalırken, o devasa kuşları uçmasına şahit olmak. Olmadı tabii, günümüz insanlarının en gözde kabul edebileceği bir alandan mezun oldum, mutlu olmadan.

***

Yıldızın bol olduğu bir yerdeydim tatilde, aslında aynı gökyüzü ama kirlenmemiş nispeten. Bu sebeple bol gözüküyor yıldızlar. Orada düşündüğüm sırada dank etti kafama: denize, yola, havaya falan değil, bas bayağı yıldızlara aşığım! Asırlar önce gemiciler yıldızlara bakıyordu, doğunun batının anlamını yitirdiği vakitlerde onlar konuşuyordu gemicilerle. Düşünsenize ahşap gemiye dalgalar vurdukça gıcırdayan tahtalar, tatlı bir rüzgar, dümdüz ufuk çizgisi ve seninle konuşan yıldızlar. Bundan daha güzel ne olabilir ki? İhtiyacın olan neredeyse her şeyi söylüyor yıldızlar, neredesin, nereye doğru gidiyorsun, hangi ay hangi mevsimdesin, hava nasıl olacak…

Aşık oluğum yollar değil ki, böyle olsa durum, çözüm kolay. Elbet nefret ettiğim bankaların birinde müfettişlik pozisyonuna girmeye zorlarım kendimi, ondan sonra ver elini yollar. Ama asla yıldızların hayaliyle yapacağın işlerin yerini tutmayacak bu durumda. Bir demir kütlenin de uçması önemli değil aslında, önemli olan aşkına yakın durmak, bütün hayali yeryüzünde bir noktaya çakılmak olanlardan uzaklaşıp, bir an dahi olsa lezzeti tatmak.

***

Gri hücreler, 4 yılı devirdi geçtiğimiz 25 Temmuz'da. Bir sene daha geride kaldı yazamadıklarımla, sustuklarımla. Dönüp baktığımda eski yazılara, o anki ruh halim gözümün önüne geliyor, bazılarına baktığımda da bu benim mi diye düşünmüyor değilim. Benim günlük tutma tarzım da böyle işte, böyle anlatıyorum her şeyi açıkça…

24 Haziran 2013 Pazartesi

Denge

Çocukluğumdan bir kare:
Gökten süzülen,
         karları izlerken pencerede.
Fark etmişim ya hayatı!
Kiminin hüznü, kiminin mutluluğu.
         meğer ne basit bir denge…

23 Haziran 2013 Pazar

Yanlış

Yol da, kafa da kalmadı,
Bir yerde yanlış yapıyorum,
Denk değil denklemin iki yanı,
Ne yaptığımı ben de bilmiyorum…

Sürekli çekilmez baş ağrısı,
Çaresizlik dersen diz boyu.
Zehir gibi uykusuz her gece,
Bulamadım bir çözüm yolu…

Çölde mecnunun serabı gibi,
Hep boş umutlar.
Her adım başka bataklık,
Artıyor çözümsüz sorular…

Suskun ne yapsın bu işe,
Hak etmeyen hakkı almış.
Cevap nasıl doğru çıksın,
Hepsinden önce soru yanlış…

20 Haziran 2013 Perşembe

Yıldızlar

Demiştin ya,
Kendini yalnız hissettiğinde,
Yıldızlara bak.
Yıldızsız gecelerdeyim şimdi,
Gemim senden çok uzak…

12 Haziran 2013 Çarşamba

Niyet

Seviniyoruz,
Teknolojiye,
Bilimdeki gelişmelere…
Bir röntgenle,
Devam edebiliyor,
Birkaç yaşam daha.
Derinin, kemiğin içini gösteren,
MR'dan falan daha fazla can kurtarmaz mıydı?
Bir cihaz ki insanların içindeki,
Niyetlerini gösteren?

10 Haziran 2013 Pazartesi

Bunu Ben Yazmadım...

Buraya başka bir kişinin yazısını tamamıyla koyacağımı hiç düşünmemiştim. Ama bu yazıyı okuduktan sonra düşündüm de, onlarca yazıyla anlatamadığımı, bir yazıyla anlatmış üstat. Bakalım ne diyor?


‘Ney’in feryadı ile başlar Mesnevî’sine Mevlânâ; doğduğu topraklardan kopuşunu, hayat dediğimiz bize ayrılan zaman dilimindeki seyahatini, bir diyardan diğerine, bir sevdadan başka sevdalara gidişini anlatır ‘ney’in. En sade ve öz haliyle, insanın, hepimizin öyküsüdür ney’in hikayesi. Her birimizin başlı başına bir dünya olduğunun; her bir gönlün acılar, sevdalar, umutlar, aşklar, dert ve dermanlarla yoğrulmuş seyahatinin ney’e yansıyan sedasıdır.

Doğduğumuz andan itibaren, çoğu zaman taklit görenekler, kuru inançlar, sevgisiz ideolojiler, boş menfaatler ya da köhne gelenekler tarafından haczedilmiş hayatlarımızın özünde, tek bir seyahatin yolcusu olmak gibi kaçınılmaz bir ortaklığı paylaşırız tüm insanlarla. Başı ve sonu olan herşeyin bitmesinin, geçip gitmesinin kaçınılmaz olduğu bir dünyada, nüfus kâğıtlarımızdaki bilgilere ya da cüzdanımızın kalınlığına bakılmaksızın yeri, ismi ve zamanı bilinmeyen bir istasyonda hayat treninden indirileceğimiz gerçekliği ayrım yapmaksızın hepimizin karşısına çıkar.

Kimimiz seyahatinin mektuplarını yazar, kimimiz nakşeder; kimi seyahatler ise sabırla başlayıp sırla mühürlenir; kelimelerin kifayetsiz, namelerin çaresiz kaldığı seyahatler vardır. ‘Ney’inki böylesi bir seyahattir, namesi herhangi bir seyahate değil “seyahat”in kendisine ait bir feryattır; hayatının özünün, henüz isimlerle, sıfatlarla, mal-mülk-varlık-yokluk endişesi ile tozlanıp kirlenmemiş, yeni doğmuş bebeğin heyecanla çarpan yüreği gibi kayıtsız, hesapsız çarpışının ifadesidir. Belki de tüm seyahatler en başta sahip olup elimizden kuş gibi uçan bu saflığı, içtenliği bulmaya dair bir arayıştan ibarettir.

Beşyüz milyar yıldan daha yaşlı bir dünyada, tarihi otuzbeş bin yıla ancak uzanan insanın, yetmiş yıllık hayatı Yunus’un bir göz açıp yummasından dahi kısa bir sürece tekabül eder. Sadece kendimizin sahip olduğu bu “seyahat an’ını” koşturmacalar, telaşeler, endişeler, anlamsız mücadeleler içinde yitiririz çoğu zaman. Binalar, caddeler, betonlar arasında para pul peşinde acımasızca sürüklenen maddi dünya ile, enerjisini tenbih ve tehditten alan, hükümlerini ve menfaatlerini ateş korkusu ile körükleyen “dinler ve ideolojilerin” arasındaki, gönlümüzdeki titrek mumu söndürmeden yaşama çabamızda, Aşk’tan başka hiçbir söz söylemeyen Mevlânâ’nın, Yunus’un yani gerçek âşık’ların sohbeti; cömertliği ve berraklığı ile kimseyi ayırmadan, seçmeden, elemeden, herkesin üzerine aydınlığını salan güneşin kara bulutların arasından çıkıvermesi kabilinden hayatımızı aşk ve sevgiyle aydınlatır. Âşık’ların dili birdir; aşk dilini konuşurlar, anlamak için ne tercüman, ne sözlük gerekir; aşka talip olma isteği, talebin kabul edildiğinin mesajıdır.

Âşık’ın mekânı gönül evidir; camiler, kiliseler, tapınaklar, bütün muhteşemlikleri ve süsleri ile dünyanın tüm dini mabetleri, aç kalmışa karşılıksız uzatılan ekmeği veren gönlün ferahlığı ile tozdan yapılmış resimler gibi uçuşur giderler. Tozların, masalların, mitolojilerin alımlı yollarından ziyade, gönül evimizde bizi hasretle bekleyen sevgilimize kavuşma yolundaki seyahatimizin nameleridir buradaki sesler. Samimi olmak dışında hiçbir iddiası olmayan çalışmalardır. Hasbelkader içerisinde beğenilen bir şey bulunursa, bu şüphesiz gönlünü, sanatını, samimiyetini bu albüme koyan çok değerli müzisyen dostlara, hatalar ve kusurlar ise tamamen bana aittir.

Üflemeye çalıştığımız ney’den onbeş yıldır çıkarttığımız tüm sesler, müzikler, besteler, değerli hocamız Kutbü’n-Ney Niyazi Sayın’ın tek bir rast notasından daha acizdir, güçsüzdür. Tüm bu söylediklerimizi, çaresizliğin ve soğuğun bağrında yalınayak sokak ortasında elindeki tiner şişesi ile uyuyakalan çocuğun tek bir gülümsemesine hiç düşünmeden değişiriz. Name’lerimin, seyahati sırasında sayıklayan bir meczubun samimi, içten, kusurlarla dolu sedaları olarak, hiçbir şekilde ciddiye alınmayarak dinlenmesi umudu ve duası ile...


Mercan Dede, Montreal, Ocak 2001

6 Haziran 2013 Perşembe

İstasyon



Kaç gereksiz yerde durdum,
Senden çok uzakta?
Ne kadar zaman harcadım,
Boş istasyonlarda?

Gökler kadar geniş,
Ve o kadar aydın.
Kaçtığım sen mi, kendim mi?
İsimlerini unuttum durakların.

Dışarıyı izledim günlerce,
Senden sonrası oyalanma.
Öyle duraklar gördüm ki,
Çıkış sadece çıkmaz sokaklara.

Bakmadan edemedim,
Senden bir iz taşır mı?
Dayanılmaz acılarla dolu,
Penceremin manzarası.

Suskun oturup bir köşede,
Hep anonsu dinledim.
Yabancı sesler arasında,
Sadece ismini bekledim…

17 Mayıs 2013 Cuma

Hayaller

Hayaller, hayaller, hayaller… Birçoklarının peşinin çoktan bıraktığı büyülü bir şey. Peki niye bu kadar büyülü, neden bu kadar önem veriyoruz? Bir insan için bu kadar mı kıymetli hayaller? Bana kalırsa bizi hayvanlardan ayıran en önemli özellik düşünmek değil, bu, evet hayal kurmamız. Düşünerek ne halt ediyoruz ki, yaptığımız kaç şey akla mantığa uygun ki? Bir hayal dünyası kurup içinde yaşıyoruz, yaşımız kaç olursa olsun. Küçükken minderden çarşaftan kurduğumuz dünyayı büyüyünce taşıyoruz  beynimize, hayallerden kuruyoruz bu sefer. Ne büyük bir yanılgı…

Ya beklenti dediğimiz şey nedir? Nasıl açıklayabiliriz, hangi beklentiyi bir şablona koyabiliriz, hangisi bir kalıba sığar? Şimdi diyebilirsiniz, insan kendisinde olmayan şeyleri ister. Cebinde parası olmadığı halde, para beklentisi olmayan çok insan tanıyorum. Özlem deseniz, hiç sahip olmadığınız bir şeyi nasıl özlemle bekleyebilirsiniz?

Yine hayaller işin içine giriyor. Hayal dünyamızın gerçek dünyaya iz düşümünü almışız, sonra da ona "beklenti" demişiz. Sıkıntı da burada başlıyor işte, hayal dünyasında ejderhaları, devleri dize getirenler, gerçek hayatta dört duvar arasına kapatılıyor. Bir de hayal dünyamızda uçarken gerçek hayattaki bir direğe, duvara çarpınca film orada kopuyor.


Bilim kurgu filmlerinde falan da bu konu incelenir ya, paralel evrenler çakışır ve kişi kendisinin bir kopyasını görür. Kimi zaman tam istediği yer ve zamandadır, kimi zaman da hiç istemediği bir noktada. Peki asıl sorun karşılaştığı kopyanın bulunduğu yerde mi, yoksa bir kopyanın var olmasında mı!?

5 Mayıs 2013 Pazar

Gölge

Büyüdük, büyüdük der dururuz,
Sonra çocukların yapmayacağı,
Hatalarda boğuluruz…
Yerdeki gölge gibiyiz,
Gah büyük, gah küçük.
Işıklarla düşüyor gölge yere,
Dikkat ettim de.
Ne zaman ışığa uyamadan,
Onu geçsem,
Büyüyor yerdeki gölgem…

20 Nisan 2013 Cumartesi

Limanlar


Yıldızımız barışmadı senle,
Yine bir yanlış liman…

Pusulaya baksaydın ya,
Suç rüzgarda mı her zaman?

16 Nisan 2013 Salı

Kaynaklar...


Geçmişte:
 "Saadet, hayatı olduğu gibi kabul edip, insana yüklediği yüklere razı olup, bunun daha iyi olması için gayret etmektir."

Günümüzde:
 "Mutluluğun formülü çok açık: Bir sen, bir ben, bir de bebek."

Neden bu haldeyiz diye uzun uzun düşünüp, türlü reçetelerle  uğraşmaya gerek yok. Biraz beslendiğimiz kaynağa baksak?

Kâfi'ye selamlar.

5 Nisan 2013 Cuma

Yağmur


Yağ be yağmur,
Yağ şu kirli şehrin üstüne.
Girebilir misin sahi,
Sen de bedenden içeriye?
Dünyanın kiri, pisliği,
İşlemiş içimize.
Dışımızı temiz tutmayı öğretenler,
Aldırmadı içimizin kirlenmesine…

1 Nisan 2013 Pazartesi

Ufak Tefek


Sokaklarda yağmur,
Aklımda binbir düşünce.
Ne olacağız sahi,
Ölüp gidince?

31 Mart 2013 Pazar

Maskeler


İki tip insan dikkatimi çekti hayatta, bir grup insan rollerin, maskelerin peşinde. Kendisiyle pek barışık olmayan tipler bunlar. Sürekli ilgi duydukları işi, kişiyi elde edebilmek uğruna rol yapmaktan geri kalmıyorlar ve tabii kimisi de rolünü çok iyi oynayabiliyor.

İşte tüm sıkıntı da burada başlıyor ya. Rol ve maskelerle amacına ulaşanların önüne iki seçenek çıkıyor. Ya maskeyi atıp normal hayatlarına dönecekler, ya da dar gelen ayakkabı gibi, kıyafet gibi rahatsızlık veren bir şeyleri üzerlerinde tutmaya devam edecekler…

Aşk zannettikleri duyguların yoğun yaşadığı bir dönemde rol yapmaya başlanır, o zamanlardır aslında sevgiliden uzak düşme korkusu kişiyi böyle bir şeye iten. Hoş gerçek aşktan insanı ayrı tutan ne olabilir bilmem ama bu duygular için ister tüm o külfete katlanmayı. Her gün yapay hareketler, yapay duygularla kendisini kandırır. Hedefe ulaştığında kimisi farkeder gerçeği, kimisi hala rüyadadır, aslında kendisi hak etmemiştir onu, karşısındaki tamamen önüne koyulan kişiliği tercih etmiştir.

Günümüzde sahte amaçlar uğruna, güzelliğin gölgesi uğruna yaşamak moda olduğundan maskelerin de sayısı artmış. Ayrılıkların, boşa kürek çekmelerin de bu kadar çok olmasını buna bağlasam çok mu ince düşünmüş olurum?

Bir de maskesizler var, oldukları gibi yaşayan, bilmem anlatmaya gerek var mı?

22 Mart 2013 Cuma

Okunmayacak Yazılar I


İnadına yazmaya karar verdim bu satırları. Aşktan bahsederken herkes okuyor, başka konulara gelince ortalık mezarlığa dönüyor. Blogun diğer yazarının da bir challenge'ı var, "Aşkı, sevgiliyi, kaderi tartışsak ne olur tartışmasak ne olur?" diyor ki haksız da sayılmaz. İnsanlığın ciddi şekilde düşünmeye başladığından bu yana var olan, ortalama zeka seviyesinden yüksek olan her beynin takıldığı, düşündüğü sorular bunlar. Tartışıp durmuşuz hep ve hiç başka da bir sonuca varamadan yuvarlanıp gidiyoruz.

Son zamanlarda elimden geldiğince takip etmeye çalışıyorum gündemi dikkatimi çeken bazı gelişmeler var. Günümüzdeki olayların geçmişle bağını kurmak, geçmişte yaşanılanlarla benzer yönlerini bulmak da bir hobim sayılır. Aklıma Tanzimat Fermanı geldi nedense. Koskoca imparatorluğun kurtuluşu için bel bağladığı, o dönemdeki sorunların çoğunu çözmeyi hedefleyen bir ferman. Zamanında asayişi bozan yeniçeri ve paşaların asıldığı çınarların gölgesinde okunması ise ayı bir olay.



Sözde kendimizi Avrupalı saydık, halkın devlete bağlılığını arttırdık, herkesi eşit kıldık vs vs. Evet tüm bunları bir ferman okutarak yaptık. Avrupalı devletlerin iç işlerimize karışmasını engelledik hem, herkese duyurduk artık ülkede demokratik yaklaşımların benimsendiğini. Büyün ülke zaten fermanın okunduğu Gülhane parkı gibi, güllük gülistanlık olmuştu tabii. Çok sürmedi ama yaklaşık yirmi yıl içinde yine devran eskisine döndü, hatta eskiyi arar olmuşlar diyelim, abartmış olmayız. Ağladıkça ağzına emzik verilmesine alışan çocuk misali, yerine gelmeyen her yeni istekte ağlamanın şiddeti daha da artmıştı. Bu fermanı, Islahat Fermanı takip etti ki, İmparatorluğun ne durumda olduğunu apaçık gözler önüne seriyordu. Sözde yine eşitlik, demokratik hayat nidalarıyla ilan olan ferman sonucunda, gayrimüslim birisine "Sus Hristiyan!" demek suçken, Müslüman birisine ise "Sus Müslüman!" demek hiçbir suç teşkil etmiyordu…

1800'lerin başındaki Osmanlı haritası aslında genel durumu ve gidişatı çok güzel özetliyor. Mesele her fikir farklılığında ayrılmaksa, dünyada iki kişi olsa dahi ayrılırlar…

18 Mart 2013 Pazartesi

Gidiş


Aşk ne zaman çıkar gönülden,
Anlar mısın gittiğini?
Kapıyı çarpma sesi mi duyulur?
Ya geride bıraktıkları…

Kağıtlara dökülmüş duygular,
Ve yastıklara dökülmüş yaşlar.
İşte bunlar tüm mirası.

O büyük yangından sonra,
Hangisi kalabilir ki geri?
Zaten hangisi ister kalmayı?

22 Şubat 2013 Cuma

Gitmelisin

Gitmelisin,
Karşımda durduğun hata.
Ne verebilirim ki sana?
Birkaç güzel sözden başka,
Ya da, aşkımdan daha fazla?

Gitmelisin,
Hava soğuk,
Dışarıda kalma daha.
Desene ama içini yakan bir ateş var.
Sende aşkın ateşi,
Benim içim ise yangın yeri..

Gitmelisin,
Ama önce yardım et.
Sahi, içindeki ateş aşktan mı?
Yoksa meraktan mı yanıyorsun?
Kes benden umudunu,
Olmaz dönemem sana artık.
Kendim için yaptığımı sanma,
Senin için bu da.

Gitmelisin,
Ben kimim, o kim?
O geleceğin senin,
Bense hayallerinim.
O durgunluk,
Bense karmaşa.
O sakinlik,
Bense heyecan.
O varlık,
Bense yokluk.
O yarınlar,
Bense bu "an".
O yapman gereken,
Bense yapmak istediklerin…
Yalnızlığıma şaşmamak gerek,
Kim istedi ki zaten beni?
Durman gereksiz,
Gitmelisin…

11 Ocak 2013 Cuma

Oyun


Eşin var, âşiyanın var, baharın var, ki beklerdin;
Kıyâmetler koparmak neydi, ey bülbül, nedir derdin?

Herkes de bir soru: “Bu aralar neden böylesin?” Geçen yazı biraz derman olur diye düşündüm ama anlaşılan yetmemiş.

FPS oynayanlar bilir, bazen öyle bir köşede sıkışırsınız ki, zaten bilerek tasarlanmış. Çatışmaya falan girersiniz sonra aldığınız darbelerle birlikte sinersiniz bir köşeye. Etraf da kanlı şeyler belirir, oyunun akışı değişir, her yerde bir uyarı. Anlarsın o zaman gücünün azaldığını. Oysa biraz dinlensen gücün tekrar dolacak, sadece biraz zaman…

Ama görevin var, tamamlaman lazım, bekleyemezsin. Kumlar düşmeye devam ediyor, beklediğin her zaman dünyan bir an aydınlanıp, bir an kararıyor…

Çatışmaya girmiyorsun hiç, uzaktan uzaktan kimseye bulaşmadan. Atlayıp zıplamazsın hiç, sinmiş bir şekilde yürürsün. Korkarsın biraz yüksekten düşersem ölür müyüm diye, son check point oldukça uzaktaydı, yazık olacak emeklere.

İşte böyle bu sıralar halim, aynı anda okuduğum üç kitabım var mesela, bir kitaptan çok çabuk bunaldığımı farkedince iki kitabı bir arada okumaya başlamıştım, üçüncüyü araya ne zaman kattım bilmiyorum.

Girmek istemiyorum sinema salonuna, istemiyorum kapalı alanlara sıkışmak. Yağmur olmak vardı şimdi, damla damla kendini akıtmak. Bulut kadar hafif, her şeyi önüne katacak kadar celalli. Duaların kabulü gibi rahmetli, bir gülü yeşertecek kadar bereketli…

Şükür ve sabır…

Bu ikisi olmasaydı, şu an hayatın nerelerinde olacağımı düşünmüyor değilim bazen. Kaç takvim yaprağıyız ki aslında? Hiç üst üste koymayı denediniz mi? 70-80 tanesini dizin bakalım ne çıkacak? Çok takılmamak gerek bazen, sahip olduklarına, hele ki dostların için, şükretmek ve o şükürde sabretmek… 

5 Ocak 2013 Cumartesi

Kendimle konuşmalarım


Derviş Yunus coştu yine,
Aşk bahrine düştü yine…

Herkes az konuşmamdan şikayetçi. Garip… İnsan aynı anda iki kişiyle konuşabilir mi? Zaten insanlar deli etiketi takmaya pek meraklı, bir de kendimle olan konuşmalarımı sesli mi yapayım? Zaten kendimle olan konuşmalarımdan daha fazla konuştuğum sadece birkaç insan vardır.

Siz hiç düşünmez misiniz?

Düşünmek dediğiniz nedir ki? Haa kendinle eğer;

-          “Naber kanka?”
-          “İyidir, senden naber?”

tadına konuşuyorsanız orada bir sıkıntı olabilir bak :). Düşünmek dediğin şey kendinle olan konuşma değil de ne? Hatta meşhur olmuş toplantılarda havanın bir göstergesi “Sesli düşünüyorum arkadaşlar”. Şair burada çok çalışan kafasına vurgu yapıyor…

Derler ya deliliğini başkalarına kabul ettirene dahi denir diye, insanlar tutturmuş bir deli furyası almış başını gidiyor. 10 – 15 dakikalık otobüs yolcuğu sırasında kendini önünde dünyalar diz çöken bir imparator olarak hayal ettikten hemen sonra kaç kişi kendisini bir darağacında hayal eder ki? Hem de sandalyesinin başında maşuku var… Benim diyen beri gelsin, bir de etrafı ben deliyim diye dolaşanlar sarmış.

Bazı evrelerinde hayatımın, dönüyorum kendi içime. Daha önce bahsetmiştim, koza dönemi olarak tanımlıyorum ben bunları. Ne yazık ki yaklaşık üç yıl önce bu durumu hastalık olarak tanımlamıştım, sonra anladım aslında kıymetini.

Derman arardım derdime,
Derdim bana derman imiş…

Yunus derine dalmak gerek derken aslında tam da bu durumu söylemiş ya, insan çevresindeki her şeyin daha da derinine inmek istiyor ancak bütün bir ömrünü geçireceği kendisinin derinliklerine niye inmiyor ya da inmeye çekiniyor. Cevaplardan korktuğumuzu söylemiştim daha önce, cevabın soruya değip değmeyeceği.

İnsanın aradığı şeyi tanımayabilmesi, onu bulduğu anlamına gelebilir mi? Benim gözümde evet, insanoğlu birçok kez arayıştan bahseder ancak neyi arıyorsun soruna net bir cevap veremezler. İşte bu sebepten dolayı sürekli arayıştadırlar ya. Sahip olduğu şeyler aslında aradıklarıdır ancak tanımlayamadıkları için farkında değildirler.

Ben de kendime sordum bu soruyu uzunca geceler boyunca, “Neyin peşindesin Osman?” Buldum elbet, bulunmaz mı?

Belamı arıyorum ben…