hayat etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
hayat etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

9 Ocak 2014 Perşembe

The Leap of Faith


Ne güzel bir deyim başlıktaki yazı, cuk diye oturan bir Türkçe karşılığını bilemiyorum. Sizin aklınıza gelirse yazın lütfen, hiç çekinmeyin.

Bazen uçurumun kenarında dolaşırız ya, hayat aslında uçurumun aşağısındadır. Her şey bizi orada bekler, iyi ve  kötü şeyler, mucizeler, sevinç ve üzüntüler, ölüm döşeğinde tebessümle yatmamızı sağlayacak her şey. Ama korkarız, kalırız uçurumun kenarında. Gezinip dururuz, aşağıya bakarız, oysa ne tatlı anlatılanlar ama birçokları cesaret edemezler atlamaya. Bütün ömürleri uçurumun kenarında geçip gider.

Bir de bazılarının dostları vardır, çağırır uçurumun kenarına ve hiç çekinmeden tutar kolundan atar aşağıya, ait olduğu yere. Kendileri de atlar hemen onların arkasından, son gruptandır çünkü onlar.

Ve son gruptakiler, bilir neler olacağını, kendisini nelerin beklediğini (ya da öyle sanır) ve açar kollarını iki yana, kaderin kucağına bırakır kendisini. İşte tam olarak bu "Leap of Faith"…

***

17 Aralık'tan bu yana yazmadığımı fark ettim, hastaydım yine, yeni yeni ayaklanmaya başladım. Hipomani zaten yeterince çektiriyordu, üstüne boyun düzleşmesi (muhtemelen şimdiye kadar fıtığa dönmüştür) eklendi, kollarımı doğru dürüst kullanamıyorum. Sürekli uyuşma, titreme falan. Yüzmem gerekli ama artık iki adım atınca nefes nefese kalan ben nasıl yüzebilirim ki? Bir de üzerine son hastalık eklendi.

Büyük insanların imtihanı da büyük olur derler (hani her şeyden pay çıkartacağız ya kendimize), o büyük insanlara baktıkça onların tırnağı olamayacak bir yapıdayım. Her iki sonuçtan da korkuyorum açıkçası, ürperiyorum. Farzedelim ki büyük işler yapacak potansiyeldeyim, saçma sapan işler yüzünden vücut bu haldeyse o sorumlulukların altından nasıl kalkılır?

Ama beni asıl ürperten diğer seçenek, düşündükçe tüylerim diken diken oluyor. Biz, sıradan hayat yaşayan insanlar, bu sıkıntıları çekerken bu kadar söyleniyorsak eğer, Allah'ım, o büyük dediğimiz insanların imtihanı nasıldı? Nasıl sıkıntılara düştüler de of demediler? Aklım almıyor…

***

Hastalıklarla gülüp eğlenebiliyorum artık, kansızlıktan dolayı damarı bulamayıp, iğneyi 3-4 defa saplayıp çıkartan hemşireye "Kazı çalışmaları nasıl gidiyor?" diye sordum mesela. Güldüğümü görünce neler düşünmüştür acaba? "Sağ kolum haşat, bu sefer kanı soldan alacaksınız." demişliğim de var mesela, kalktı öbür tarafa geçti kan almak için. Bir seferinde hemşireyi güldürdüm ama, "Bu iğne biraz büyük, korkma" deyince "O kadar iğne saplandı ki artık iğneden korkmuyorum, beni korkutan iğneden sonra bantın çıkartılması (kolumda biraz fazla kıl var da)" dedim, beraber gülüştük öylece. İnsan her şeye alışıyor, hem de her şeye…

***

Her zaman şükrediyorum, hayal gibi gözüken birçok şeye erişebildim, fen lisesi hayaldi, hele ki yatılı okumam. Her ne kadar kötüleyip burun kıvırsam da insanların hayalini kurduğu bir üniversitede, bir bölümde okuyabildim. Kalabalık bir grup önünde konuşabilmek de benim için hayaldi, Taksim'de tek başına yürüyebilmek de. Yüzlerce insanın çalışmak isteyeceği, hayalini kurduğu bir şirkette üç yıla yakın çalıştım ve başarılı olduğumu da düşünüyorum. Sonra hayallerimin, hayal olmaya başladığını farkettim, doğum günümde istifa dilekçemi verdim.

Ve sıra geldi başlığa, inanıyorum bu hayalimi de başarabileceğime. Ahşap bir gemi olacak, aslına uygun yapılmış, üç direkli, yelkenli bir gemi ve adı da "The Leap of Faith" ve sadece kendisini uçurumdan aşağı bırakanlar binebilecek bu gemiye…


 

21 Ekim 2013 Pazartesi

Mercan Dede'den mektup

Bazı insanlar olur, kendi ruhunuzu onda görürsünüz. Hep bir sıcaklık, muhabbet beslersiniz ona karşı. Mercan Dede'de benim için böyle insanlardan biriydi ve geçen gece yeni albümünden meçhul şarkısını dinlerken kendisine gayet içten bir mail attım.

İnsanlara onu anlatamayışım ve şehir-dağ dervişliği üzerineydi bu mektup. Açıkçası biraz uzun olduğu için dönüş yapmayabileceğini düşünmüştüm ancak ertesi gün aynı içtenlikte dönüş yaptı. Birçoğumuza yol göstereceğini düşündüğümden aşağıda paylaşıyorum bu mektubu:

***

Sevgili Osman Can

Hiç tanışmadığımız AMA ezelden "tan-ışık" olduğumuz sevgili dostum.

Birbirimizi anlıyoruz, gerisi önemli değil, sen beni anlıyorsun ve bende seni.

Bahsettiğin çelişki hepimizin kabusu, inan hepimiz şizofrenik bir hayati yasamaya zorlanıyoruz, muazzam sert bir sistemin içinde kendimiz olmaya, kendimiz gibi yasamaya ve aslında senin benim gibi kulların inandığı anlamda, sadece ve sadece kendimiz olmak için bu dünyaya geldiğimizi bildiğimiz halde bunun dışında saçma sapan  binlerce isin peşinde koşturmak zorunda kaldığımız için asla kendimiz olamıyor ve bunun acısını yaşıyoruz.

Beni insanlara anlatma çabanın özünde aslında kendini anlatma çaban olduğunu hissediyorum, eğer ki anlattığın beni anlasalar zaten anlatamadığın seni de anlayacaklar :)

Ne güzel söylemiş neyzen Tevfik, beni bugüne kadar tek bir kişi anladı o da yanlış anladı diye :).

Anlama konusunda kimsenin bizi anlaması önemli değil, çok gerekli de değil, tüm enerjimizi kendimizin kendimizi anlamasını sağlamaya yöneltmemiz gerektiğine gönülden inanıyorum.
Bir kere kendini anladığında, dış Dünya bir anda değişiyor, öncelikle diğerlerinin seni neden anlamadıklarını, onların öz geçmişlerinden anlıyorsun, nerden geldiklerini anladığında nereye gittiklerini anlıyorsun, tam o noktada kırgınlık kalmıyor, herkesi olduğu gibi kabul edip, kendi yollarında sağlık sıhhat ve mutluluk üzere yürümelerini dileyip kendi yoluna devam ediyorsun.

Acil, acele ve sert değişimler, sert acıları getirir, senin sert acılarla bas edeceğine eminim, ama sevdiklerinin senin yüzünden çekeceği yumuşak acıların senin kalbini daha da acıtacağını da hissedebiliyorum, o yüzden acele etme, hayata şimdilik böyle devam et ama bunu yaparken içindeki gerçek Osman'ı elinden geldiğince hayatta tut, kalbinde besle , büyüt, yaşam dolu , kırılgan bir çiçeğe bakar gibi bak ona, sevgiyle sula, muhabbetle arada bir konuş, büyümesine izin ver.

Zaman geldiğinde yavaş yavaş kimseyi kırmadan ve incitmeden kabuğun olan Osman'dan, herkesin beklentisi olan Osman'dan yavaş yavaş kurtulur, kalbindeki gerçek Osman'ı yaşama geçirirsin…

Dert etme,
Kaygı duyma,
Asla korkma,

Dert, kaygı ve korku kalbinden silindiğinde, sevgi ve coşku dolar, o coşku sana ruhunun ayak izlerini gösterir, sen de oradan yürürsün,

İçten dostluk ve sevgiyle,

Muhabbet müebbet,
Arkın

31 Mart 2013 Pazar

Maskeler


İki tip insan dikkatimi çekti hayatta, bir grup insan rollerin, maskelerin peşinde. Kendisiyle pek barışık olmayan tipler bunlar. Sürekli ilgi duydukları işi, kişiyi elde edebilmek uğruna rol yapmaktan geri kalmıyorlar ve tabii kimisi de rolünü çok iyi oynayabiliyor.

İşte tüm sıkıntı da burada başlıyor ya. Rol ve maskelerle amacına ulaşanların önüne iki seçenek çıkıyor. Ya maskeyi atıp normal hayatlarına dönecekler, ya da dar gelen ayakkabı gibi, kıyafet gibi rahatsızlık veren bir şeyleri üzerlerinde tutmaya devam edecekler…

Aşk zannettikleri duyguların yoğun yaşadığı bir dönemde rol yapmaya başlanır, o zamanlardır aslında sevgiliden uzak düşme korkusu kişiyi böyle bir şeye iten. Hoş gerçek aşktan insanı ayrı tutan ne olabilir bilmem ama bu duygular için ister tüm o külfete katlanmayı. Her gün yapay hareketler, yapay duygularla kendisini kandırır. Hedefe ulaştığında kimisi farkeder gerçeği, kimisi hala rüyadadır, aslında kendisi hak etmemiştir onu, karşısındaki tamamen önüne koyulan kişiliği tercih etmiştir.

Günümüzde sahte amaçlar uğruna, güzelliğin gölgesi uğruna yaşamak moda olduğundan maskelerin de sayısı artmış. Ayrılıkların, boşa kürek çekmelerin de bu kadar çok olmasını buna bağlasam çok mu ince düşünmüş olurum?

Bir de maskesizler var, oldukları gibi yaşayan, bilmem anlatmaya gerek var mı?