merak etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
merak etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

5 Ocak 2013 Cumartesi

Kendimle konuşmalarım


Derviş Yunus coştu yine,
Aşk bahrine düştü yine…

Herkes az konuşmamdan şikayetçi. Garip… İnsan aynı anda iki kişiyle konuşabilir mi? Zaten insanlar deli etiketi takmaya pek meraklı, bir de kendimle olan konuşmalarımı sesli mi yapayım? Zaten kendimle olan konuşmalarımdan daha fazla konuştuğum sadece birkaç insan vardır.

Siz hiç düşünmez misiniz?

Düşünmek dediğiniz nedir ki? Haa kendinle eğer;

-          “Naber kanka?”
-          “İyidir, senden naber?”

tadına konuşuyorsanız orada bir sıkıntı olabilir bak :). Düşünmek dediğin şey kendinle olan konuşma değil de ne? Hatta meşhur olmuş toplantılarda havanın bir göstergesi “Sesli düşünüyorum arkadaşlar”. Şair burada çok çalışan kafasına vurgu yapıyor…

Derler ya deliliğini başkalarına kabul ettirene dahi denir diye, insanlar tutturmuş bir deli furyası almış başını gidiyor. 10 – 15 dakikalık otobüs yolcuğu sırasında kendini önünde dünyalar diz çöken bir imparator olarak hayal ettikten hemen sonra kaç kişi kendisini bir darağacında hayal eder ki? Hem de sandalyesinin başında maşuku var… Benim diyen beri gelsin, bir de etrafı ben deliyim diye dolaşanlar sarmış.

Bazı evrelerinde hayatımın, dönüyorum kendi içime. Daha önce bahsetmiştim, koza dönemi olarak tanımlıyorum ben bunları. Ne yazık ki yaklaşık üç yıl önce bu durumu hastalık olarak tanımlamıştım, sonra anladım aslında kıymetini.

Derman arardım derdime,
Derdim bana derman imiş…

Yunus derine dalmak gerek derken aslında tam da bu durumu söylemiş ya, insan çevresindeki her şeyin daha da derinine inmek istiyor ancak bütün bir ömrünü geçireceği kendisinin derinliklerine niye inmiyor ya da inmeye çekiniyor. Cevaplardan korktuğumuzu söylemiştim daha önce, cevabın soruya değip değmeyeceği.

İnsanın aradığı şeyi tanımayabilmesi, onu bulduğu anlamına gelebilir mi? Benim gözümde evet, insanoğlu birçok kez arayıştan bahseder ancak neyi arıyorsun soruna net bir cevap veremezler. İşte bu sebepten dolayı sürekli arayıştadırlar ya. Sahip olduğu şeyler aslında aradıklarıdır ancak tanımlayamadıkları için farkında değildirler.

Ben de kendime sordum bu soruyu uzunca geceler boyunca, “Neyin peşindesin Osman?” Buldum elbet, bulunmaz mı?

Belamı arıyorum ben…

25 Nisan 2012 Çarşamba

Ateş ve Sabır

Şunu fark ettim, uzun uzadıya yazılar yazarak, konuşmalar yaparak, nasihat vererek falan insanların bir şeyleri değiştirmesini sağlamak çok zor. Değişimi sağlayacak düzeydeki insanların beyinlerini böyle şeyler harekete geçirmiyor. Ancak sorular onların beyinlerini canlandırıyor, hayat karşılarına problem çıkarttığında ondan zevk alıyorlar.

Belki de bu sebeple zeki insanların birçoğu hiçbir şey yokken dahi kafalarına bir şey takmayı çok seviyorlar.

***

Beklemekten bahsetmeyi isterim bu yazımda.

İnsanlar neyi beklerler? Kaderlerini? Geleceği? Sonucu?

Bir gerçek var ki hayat bir ateşten ibaret, bizler de o ateşin bir parçası. Her bir parçamız aslında bir kor parçası. Eninde sonunda yanacak ancak yakından baktığında farklı bazıları. Hepsi duruyor gibi, ateş elbet ulaşacak ancak kimisi bekliyor, kimisi sabrediyor.

Ateşe düştüğünde belli oluyor bekleyenler ve sabredenler.

Ateş odunu sardığında közler etrafa saçılmaya başlıyor. Hepsinin acelesi varmış gibi büyük bir hızla ayrılıyorlar. Dikkat ettim de ayrılık zamanında hepsi yıldızlara yükseliyor. Yükseliyorlar, yükseliyorlar… Sonra biraz yavaşlama oluyor, acaba özlem mi duyuyorlar ayrıldıkları yere, yoksa vardıkları yer mi tatmin etmiyor.

Birileri ağır ağır yanıp görevini yerine getirirken, büyük bir hızla kaçanlar yavaş yavaş sönüyor. Ulaşmayı istedikleri yıldızlara attıkları adımlar yavaşlarken, daha niceleri yeni yola çıkıyor. Pişmeyi bekleyenler daha sonra kül olup karışıyorlar toprağa, suya ve bir yolculuk daha başlıyor, tekrar bir ağaca can verip sonra yine pişmek için. Ancak ne gariptir ki o ihanet edenlere de kül olma hakkı veriliyor. Sanki hallerine acıyan birisi varmış gibi…

Merak etmiyor değilim acaba beklemeyi bilip de sabretmeyi bilmeyenler, hep aynı köz parçaları mı?