yol etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
yol etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

13 Eylül 2014 Cumartesi

Yabancı Duygular

Özledim seni,
Ne zamandır konuşmuyorduk.
İyiyim bak,
Ben istedim seni.

Şarabım ısınmış,
Yudumlar ağırlaşıyor.
Durmadan seni düşünmek,
Ağır geliyor.
İstediğinle misin,
Yoksa isteyenle mi?
Uzaklık artık yoruyor.

Yazmayı unutmuşum,
Artık yazmayı da,
İstemiyorum.
Sözler dil için,
Gözler kalp için.
Konuşacaksak eğer,
Ne farkımız kalır diğerlerinden,
Yazdıklarım onlara,
Yazmadıklarımda sen…

28 Temmuz 2013 Pazar

Yıldızlara Mektup

Tatildeydim bir süredir, bloga hiçbir yazı ekleyemedim. Biraz dinlenme, biraz derine dalma, biraz soluklanma… Gittiği yere fazla anlam yüklememeli insan, biraz sessizlik yeterli. Yolculuk asıl anlamını katıyor bütüne, yoksa bugüne kadar yaptığım yolculukların hiçbirisi akıl ile kalp arasından daha uzak değildi.

***

Ortaçağ'da yaşamış olsaydım, korsanlığın hayalini kurardım muhtemelen, her zaman söylerim bunu. Şimdilerde de en büyük hayalimdi uçak mühendisliği okumak, kendisinden kat kat hafif şeyler yerde kalırken, o devasa kuşları uçmasına şahit olmak. Olmadı tabii, günümüz insanlarının en gözde kabul edebileceği bir alandan mezun oldum, mutlu olmadan.

***

Yıldızın bol olduğu bir yerdeydim tatilde, aslında aynı gökyüzü ama kirlenmemiş nispeten. Bu sebeple bol gözüküyor yıldızlar. Orada düşündüğüm sırada dank etti kafama: denize, yola, havaya falan değil, bas bayağı yıldızlara aşığım! Asırlar önce gemiciler yıldızlara bakıyordu, doğunun batının anlamını yitirdiği vakitlerde onlar konuşuyordu gemicilerle. Düşünsenize ahşap gemiye dalgalar vurdukça gıcırdayan tahtalar, tatlı bir rüzgar, dümdüz ufuk çizgisi ve seninle konuşan yıldızlar. Bundan daha güzel ne olabilir ki? İhtiyacın olan neredeyse her şeyi söylüyor yıldızlar, neredesin, nereye doğru gidiyorsun, hangi ay hangi mevsimdesin, hava nasıl olacak…

Aşık oluğum yollar değil ki, böyle olsa durum, çözüm kolay. Elbet nefret ettiğim bankaların birinde müfettişlik pozisyonuna girmeye zorlarım kendimi, ondan sonra ver elini yollar. Ama asla yıldızların hayaliyle yapacağın işlerin yerini tutmayacak bu durumda. Bir demir kütlenin de uçması önemli değil aslında, önemli olan aşkına yakın durmak, bütün hayali yeryüzünde bir noktaya çakılmak olanlardan uzaklaşıp, bir an dahi olsa lezzeti tatmak.

***

Gri hücreler, 4 yılı devirdi geçtiğimiz 25 Temmuz'da. Bir sene daha geride kaldı yazamadıklarımla, sustuklarımla. Dönüp baktığımda eski yazılara, o anki ruh halim gözümün önüne geliyor, bazılarına baktığımda da bu benim mi diye düşünmüyor değilim. Benim günlük tutma tarzım da böyle işte, böyle anlatıyorum her şeyi açıkça…

23 Haziran 2013 Pazar

Yanlış

Yol da, kafa da kalmadı,
Bir yerde yanlış yapıyorum,
Denk değil denklemin iki yanı,
Ne yaptığımı ben de bilmiyorum…

Sürekli çekilmez baş ağrısı,
Çaresizlik dersen diz boyu.
Zehir gibi uykusuz her gece,
Bulamadım bir çözüm yolu…

Çölde mecnunun serabı gibi,
Hep boş umutlar.
Her adım başka bataklık,
Artıyor çözümsüz sorular…

Suskun ne yapsın bu işe,
Hak etmeyen hakkı almış.
Cevap nasıl doğru çıksın,
Hepsinden önce soru yanlış…

29 Eylül 2012 Cumartesi

Anlat

Anlat,
Susma zamanı değil şimdi.
Anlat ki, kurulsun köprüler,
Dök, içini yakan kor ateşi.

Anlat,
Susma zamanı değil şimdi.
Suskunum ben bilirsin,
Bir kelam etmeden,
Günleri gece ederim.
Kalpten geçenler ağıza,
Gelecekse eğer söyle,
Bu nasıl yakınlık,
Bu nasıl halden anlamak?
Hiç dönüp baktın mı gözlerime?
Bakmadığın belli,
Gözlerimi seninkilerden,
Hiç ayırmadım ki…

Anlat,
Susma zamanı değil şimdi.
Ağzından çıkanlarla artsın hiddetin.
Sözlerinle öldür bu kez beni,
Halinle öldürdüğün yetmez gibi…
Sözlerinden taşan hiddet,
Yıksın yeni kurduğumuz,
Tüm köprüleri.
Umuttu o köprüler,
Hayalini bana getiren.
Sadece yön istedim senden,
Ulaşmak için parçana.
Şimdi mucizen,
Kurtarır mı beni?

Anlat,
Susma zamanı değil şimdi.
Anlat ki, pekişsin bütün inancım.
Cennetten geldiğini düşündüğüm seste,
Cehennemi yaşayayım.
Sarhoş eden sesin,
Şimdi yakıyor canımı.
Bir nefes ötesi,
Bu kadar mı farklı?
Ölümün musikisi çalıyor şimdi,
Bir tanıdık ezgi kulaklarımda.
Anlat nasıl dayanayım,
Sessizliğe, karanlığa…

15 Eylül 2012 Cumartesi

Kader


Paralel evrenlerin peşindeyiz, sanki bu evrenin yeterince farkına varmışız da, her köşe bucağını biliyoruz ya. Hileli oyunmuşçasına doymadan yaşıyoruz. Kafamızda sürekli yeni dünyalar, paralel evrenler…

Her gece yatağa girdiğimizde, her kendimizle baş başa kalışımızda adım atıyoruz bu topraklara, belki de bize yasak olan yerlere. Gün içinde ya da biraz önce verdiğimiz kararların tam terslerini düşünüyoruz. Evet evet, biz de gülümseseydik dünya başka bir yöne gidebilirdi, yahut yanımızda dilenen çocuğa yardım etmesek belki çocuk dilencilerin önüne geçebilirdik.

Bu söylemlerimiz hep tesadüfen karşılaştığımız ani durumlar için mi geçerlidir. Oysa beklediğimiz “an”a doğru ilerlerken ne kadar da hesap yapmıştık. O bize muhtemelen şu cevapları verecek, hep suçlu benimdir zaten, vuracağım bunu yüzüne ve öldürücü darbeyi indireceğim… Hiç mi her ihtimali düşündüğünü varsayarak bir yüzleşmeye çıkmadın? Vereceğin her cevap hazırdır ama ne olur? Onun ağzından dökülen ilk kelimelerle şok olursun, planladıklarından hangilerini söyleyebilirsin ki?

Kendine gel!

Kader dediğin şey ne kadar devasa olduğunun farkında mısın? Sallamak istediğin her an, “amaaan kader” deyip çekiyoruz kendimizi aradan. Peki madem “kader işte”, neden bu çırpınış? Aciz bir şekilde acizliğini izlemek ne kadar keyif verir ki?

9 Mayıs 2012 Çarşamba

Ve Bulmak...

İnsan bulduğunu ne zaman farkeder?

Uzunca zaman oldu herhalde sarhoş olmayalı, zırhımı çıkarıp atmışım bir köşeye. Kılıcıma bakıyorum, bir zamanlar onunla savaşan ben miydim diye hayretler içindeyim. Kelimeler ile o kadar sarmaş dolaş olmuşum ki, zor geliyor, cümle kurmak. Kurduğum her cümle, bir kelimelerden ayrılık gibi. Nice dizeler geçiyor dilimden, salıveriyorum onları da.

Bir tambur, bir keman, bir ney. Kesilmesin istiyorum ezgiler, tam keyif noktasına vardığında bitiyor hepsi. Saatler süren, günler süren, seni senden alan bir ezgi…

Aşık-ı biçarelerin gönlünü neyler,
Daire semâ-i tutarak ney neye söyler,
Ne der?

Düşünmeyi o kadar çok istiyorum ki… Ama düşünemeyecek kadar yoruyorum kendimi. Yemen gerektiği için yemek yiyorsun, gülmen gerektiği gülüyorsun, nefes almak bile bir gereklilik olmuş gibi. Tek istisnai durum gözyaşında, ağlaman gerektiği halde ve ağlamak istediğin halde, bir damla dahi düşmüyor. Ve tüm bu yorgunluğa rağmen yoldan geri kalmamak…

Varmak için yürüdüm, yürüdükçe yoruldum ve yoruldukça koştum…

Duraklar düşünmek olmuş, başkalarının durduğu yerde düşünüyorum artık. Kainat ile söyleşiyordum bazen, ona mektup yazmayı çoktan bıraktım. Güneş ile ay vardı, bazı sohbetlerde ise yıldızlar. Neler gösteriyor bize güneş, yıldızlar eksik bu konuda ama bir de ay. Ay ve güneş, iki zıt zamanda aydınlatıyor ve nasıl bir güzellik ki bir birlerini tamamlıyor. İkisi birden var olduğunda ise dünyayı karartıyor.

Şimdi soruyorum kendime güneşin nerede, nerede ayın? Bu soruyu bilmem ama gerçekten en başta sorduğum sorunun cevabına çok var ihtiyacım…