4 Ağustos 2010 Çarşamba

Işıklı Spor Ayakkabı

    Ablam evlendi, hatta evleneli bir buçuk aydan fazla oldu. Zaman ne hızlı geçiyor, bitmez dediğim stajım bile üç güne kadar bitiyor. Evlendiğinden beri yazmak istediğim bir şeyler vardı. Herhalde artık zamanı geldi.
   Ablamın evleneceğini kime söylesem genelde "Vay, ablan da evleniyor, yalnız kalıyorsun artık, yazık" demeye başlamıştı. Tamam, ablam belki annem ve babama oranla daha iyi anlaştığım, zevklerimizin daha uyuştuğu biri olabilir ama evlenince bizden ayrılacak diye hüngür hüngür ağlamayı hiç düşünmedim. Ayrılıp da Fas'a yerleşecek sanki orası da ayrı mevzu.(Fas'a gitmeyi hep istemişimdir.Yerleşse de fena olmazdı.) Gittiği yer üç vesait uzaklıkta. Okula gitmek bile bazen daha uzun sürüyor. Zaten düğüne gününe kadar pek bir üzüntüm yoktu. Belki o gün içim biraz burkulmuş olabilir hepsi ondan ibaret. Yalnız bir hafta sonra bir ara içime bayağı oturmuştu, ev sessizleşince falan. En büyük zorluğu o oldu. O da taş çatlasın iki gün sürdü. Sanki elli yıl beraber yaşayacağız. Eninde sonunda olacak bir iş bu elbette. Buna benzer durumlarda böyle nostaljik takılıp, ne güzel günlerdi, vay be modundaki insanlara hep tavımdır. Gören de aşmış bir hayatın vardı sanacak. Şimdi bir evim daha oldu valla. İsteyince orada kalıyorum.
   Geçmişteki olaylara takılıp hep öyle olsaydı demek bana hiç mantıklı gelmedi, umarım da gelmez. Öyle bir an geldiği zaman zaten bir sıkıntı var demektir. Yaşıtım pek çok insan keşke çocuk olsaydık, şöyle oynardık, şöyle yapardık falan diyor. Keşke o haline dönseler de görsem; ertesi gün şimdiki haline dönmek için neler vermez, o zaman görüşürüz. Çocukluk dediğin enteresan bir hal. Hatta biraz da aptalca. Işıklı bir spor ayakkabı giymenin başka bir açıklaması olamaz. Bundan zevk alınan bir hale dönmeyi istemek için de travma geçirmek lazım herhalde. Işıklı spor ayakkabı daha ne olsun! Bütün gün amaçsız bir şekilde sağa sola koşturmak falan, kalsın. Çocukluğun tek iyi yanı tatlı bir halde olmak. O da en fazla dört yaşına kadar sürüyor. Zaten dört yaşına kadar da tatlı olduğunun farkında olmuyorsun. Bir tanıdığın için dersin keşke ufak olsa da sevsem gene, o kadar. Küçüklüğüme dair bazı şeyleri (Ah o çizgi filmler) özlüyor olabilirim ama kesinlikle küçüklüğümü özlemiyorum ondan eminim. Belki lise hayatımı özlüyorumdur o da yatılılıktan ileri gelir. Onun için de bayılmıyorum. Belki o günlere dönsem şimdi o kadar zevkli gelmez. Şöyle bir hafta tatil kıvamında geri dönsem fena olmaz. Ak sakallı abaza yaparız bolca.
   Şimdiye kadar geçmişine özlem duymamış olmak çok da önemli değil. Umarım otuz yıl sonra da geçmişe özlem duymuyor olurum. Bu dünyaya çivi çakmadık, elbet öleceğiz. Yalnız çocukken acizliğinin farkında olmuyorsun, yaşlanınca belki o acizliğin farkında olmak insana zor geliyordur. Umarım o zorluğu yaşamam, kimse de yaşamaz. 
   Son olarak çocukluğa dair Cem Yılmaz'ın şu çıkarımını da koyayım tam olsun: "´Geri vites´ kavramım yoktu. Şoför, kolunu koltuğa atıp arkaya doğru bakınca araba otomatikman geri geri gidiyor zannederdim."  Şuradan tamamına bakın. Büyük ihtimalle benzerleri sizde de vardı. Sonra bir daha küçüklüğe dönmek isteyip istemediğinizi gözden geçirin. Hala ısrarlıysanız, ağır olacak ama inşallah hayatınız boyunca ışıklı spor ayakkabı giyersiniz.

3 Ağustos 2010 Salı

Kendimden

Öncelikle şunu belirteyim, bu yazıma “Body of Lies” adlı filmi izledikten sonra başlıyorum. Güzel bir film yapmışlar. Ne ultra demokratik ABD’yi övdükleri ne de “aman Allah’ım yoksa Doğu’yu mu övüyorlar??” diyebileceğimiz bir film. İki tarafın da çirkefliğini sermişler izleyicinin önüne.

Başlıktan da anlaşılacağı üzere kendimden bahsedeceğim bu yazımda. Yazımı kafamda oluşturmadan başladığım için yazmaya, yazının ilerleyen bölümlerinde nasıl tepkiler koyarım bilemiyorum, ancak birazcık sinirliyim filmden dolayı. Umarım yapmak istediğim itirafları da yapabilirim. Hazır aklımdayken bir itirafla başlayayım: Kuralcıyım. Bildiğimiz tarzda değil bu kuralcılık, yoksa kuralcı olmak iyi bir şey. Prensipler falan düzgün bir hayat için oldukça önemli. Bahsettiğim şey, şu an süper güç diyebileceğimiz ülkelerin çoğunun yapmaya çalıştığı bir şey. Kuralları koyayım ve DİĞERLERİ uysun buna. Dünya geçmişte bu kurallar karşı gelmek için çok çırpındı ve yer yer başarılı da oldu. Ancak insanlar kurallara karşı gelmeyi kuralsızlık olarak algıladığından başkaldırını olduğu her yer de anarşi oldu. İnsanlar Atatürk’ün başarısını anlayamıyorlar çünkü O kurallara baş kaldırdıktan sonra kendi kurallarını koydu ve ona göre davrandı. Bana dönersek, belki de kaybetmelerimin en büyük sebebi bu: eğer bir oyun oynuyorsak kuralları ben koyarım. Şüphesiz ki bana kattıkları oldu, ama şu an ne aradığımı sorsanız belki dilim söylemez ama kalbim onun yüzünden kaybettiklerimi geçirecektir içinden.

İnsanların genelde hemfikir olduğu bir durum: yüzüm ters, hem de fazlasıyla. İnsanlarla konuşurken olabildiğince güler yüzlü olmaya çalışıyorum, bu sizi yanıltmasın. Eğer rastladıysanız kendi halimle olduğum zamanları düşünün. Sebebine gelince, biraz tarihte yolculuk yapalım. 1099 yazında olmaz denen olmuş taa orta Avrupa’dan şövalyeler, askerler kilometrelerce yol kat edip Kudüs önlerine ulaşmışlardı. O zamanlar kutsal Kudüs Fatımilerin elinde bulunmaktaydı. Fatımiler, Kudüs önlerine gelen Hıristiyanlara acıyarak baktılar. Kilolarca zırhın içinde, çöl sıcağıyla kavrulmuş şövalyeler, susuzluktan bitap düşmüş nice asker. Kısacası perişan haldeydiler. Sadece kuru bir kalabalık, Kudüs’ü alabilmek için önce surları geçmek lazımdı ancak bu askerler yürüyemiyordu bile. Ama Hıristiyanlar iman* etmişlerdi, alacaklardı. Sırf bunu gerçekleştirmek için, yürüyemeyecek halde denilen askerler, kilometrelerce uzaktan ağaçlar kesip kuşatma silahları yaptılar ve sonunda beklenen oldu, Kudüs yüz yıl sürecek Hıristiyan hakimiyetine girdi. Gelelim ikinci hikayeye: Arap çöllerinde yaşayan bir adam var, adı Selahattin Eyyubi. Diğer Araplar gibi o da bedevi hayatı yaşıyor ve aynı zamanda güçlü bir devletin yöneticisi. Kendisine gülmeyi yasaklamış. “Kudüs’te Müslümanlar acı çekerken ben gülemem” demiş ve Kudüs’ü fethedene kadar gülmemiş… ( * iman etmek terimin fazlasıyla kullanırım. Dini olarak düşünmeyin sadece, çünkü iman inanmanın birkaç adım ötesi, inandığın şeyler uğruna ölümü bile göze alabilmek. Bu derece kuvvetli olduğundan din için de kullanıldığını düşünmekteyim.)

Kendimi bir roman kahramanı olarak kime yakın görüyorsun diye sorsalar cevap veremem çünkü iki kişiden ortak yönler barındırıyorum: Madlen Baba ile Martin Eden. Aslında doğruyu söylemek gerekirse Martin Eden’a benziyorum (fiziki olarak değil), Madlen Baba gibi de olmaya çalışıyorum. Kimse demesin şimdi onlar sadece roman, falan. Martin Eden zaten bir otobiyografinin kahramanı, Madlen Baba ise 1800lerin Fransa’sında gerçekten var olabilecek bir kişi olduğu için o kitap bir klasik. Madlen baba bilinir belki ama Martin Eden’ın pek bilindiğini zannetmem. Şimdi de burada anlatarak kafa şişirmek istemiyorum (zaten yeterince yaptım). Öğrenmek isteyenlere seve seve anlatırım.

Şimdilik burada noktalayayım yazıyı. Denizden birkaç damla onu tanımlamaya elbette yetmez ama ne yapalım, zaten insanlık denizi için birkaç damla dahi olmayı beceremeyen biri için birkaç damla yeter…