24 Ocak 2014 Cuma

Gün Doğumu

Her şey film şeridi gibi,
Önümüzde akıyor,
Ama çevremizde kimse,
Film gibi hayat yaşamıyor.
Günlük koşuşturmalar diyoruz ya,
Artık o da yalan olmuş.
Yetmiyor koşma hızı,
Yetiştiklerimiz yetmiyor,
Hayat hep yetişemediklerimizde
Kim sokuyor Allah aşkına
Bu fikirleri beynimize?

Sözlerle dopinglenmiş beyinler,
Ne zaman farkedecek,
İnsanoğlunun yorulduğunu?
Sahi ne zaman farkettim yorulduğumu?

Gece gün karışmış birbirine,
Gün doğumu çoktan yalan olmuş.
İnsanlar gün batımının peşinde.
Gece hayatı var mesela,
Gece yaşamaya çalışanlar.
Sorsan herkes gün doğumuna aşıktır
Neden önemi yok gün batımını
Oysa bir birinin yansımasıdır…
Neden hep gün doğumunu
Bir dağ evinde hayal ederiz de
Gün batımını meze etmeyiz,
Hayallerimize?

Böyle kıymetliyse eğer,
Neden sabahları uzanmayız pencereye?
Tabii yaa koca koca apartmanlar arasında,
Güneşin doğumunun ne işi var?
Hepimiz için bir mit gün doğumu,
O masallarda kalmadı mı?
Gün batımı dediğinse sadece saat ayracı,
Kıymetsiz, her gün görüyoruz ya zaten.
Plazaların camlarından yansıyan,
Birkaç ışık damlası...

9 Ocak 2014 Perşembe

The Leap of Faith


Ne güzel bir deyim başlıktaki yazı, cuk diye oturan bir Türkçe karşılığını bilemiyorum. Sizin aklınıza gelirse yazın lütfen, hiç çekinmeyin.

Bazen uçurumun kenarında dolaşırız ya, hayat aslında uçurumun aşağısındadır. Her şey bizi orada bekler, iyi ve  kötü şeyler, mucizeler, sevinç ve üzüntüler, ölüm döşeğinde tebessümle yatmamızı sağlayacak her şey. Ama korkarız, kalırız uçurumun kenarında. Gezinip dururuz, aşağıya bakarız, oysa ne tatlı anlatılanlar ama birçokları cesaret edemezler atlamaya. Bütün ömürleri uçurumun kenarında geçip gider.

Bir de bazılarının dostları vardır, çağırır uçurumun kenarına ve hiç çekinmeden tutar kolundan atar aşağıya, ait olduğu yere. Kendileri de atlar hemen onların arkasından, son gruptandır çünkü onlar.

Ve son gruptakiler, bilir neler olacağını, kendisini nelerin beklediğini (ya da öyle sanır) ve açar kollarını iki yana, kaderin kucağına bırakır kendisini. İşte tam olarak bu "Leap of Faith"…

***

17 Aralık'tan bu yana yazmadığımı fark ettim, hastaydım yine, yeni yeni ayaklanmaya başladım. Hipomani zaten yeterince çektiriyordu, üstüne boyun düzleşmesi (muhtemelen şimdiye kadar fıtığa dönmüştür) eklendi, kollarımı doğru dürüst kullanamıyorum. Sürekli uyuşma, titreme falan. Yüzmem gerekli ama artık iki adım atınca nefes nefese kalan ben nasıl yüzebilirim ki? Bir de üzerine son hastalık eklendi.

Büyük insanların imtihanı da büyük olur derler (hani her şeyden pay çıkartacağız ya kendimize), o büyük insanlara baktıkça onların tırnağı olamayacak bir yapıdayım. Her iki sonuçtan da korkuyorum açıkçası, ürperiyorum. Farzedelim ki büyük işler yapacak potansiyeldeyim, saçma sapan işler yüzünden vücut bu haldeyse o sorumlulukların altından nasıl kalkılır?

Ama beni asıl ürperten diğer seçenek, düşündükçe tüylerim diken diken oluyor. Biz, sıradan hayat yaşayan insanlar, bu sıkıntıları çekerken bu kadar söyleniyorsak eğer, Allah'ım, o büyük dediğimiz insanların imtihanı nasıldı? Nasıl sıkıntılara düştüler de of demediler? Aklım almıyor…

***

Hastalıklarla gülüp eğlenebiliyorum artık, kansızlıktan dolayı damarı bulamayıp, iğneyi 3-4 defa saplayıp çıkartan hemşireye "Kazı çalışmaları nasıl gidiyor?" diye sordum mesela. Güldüğümü görünce neler düşünmüştür acaba? "Sağ kolum haşat, bu sefer kanı soldan alacaksınız." demişliğim de var mesela, kalktı öbür tarafa geçti kan almak için. Bir seferinde hemşireyi güldürdüm ama, "Bu iğne biraz büyük, korkma" deyince "O kadar iğne saplandı ki artık iğneden korkmuyorum, beni korkutan iğneden sonra bantın çıkartılması (kolumda biraz fazla kıl var da)" dedim, beraber gülüştük öylece. İnsan her şeye alışıyor, hem de her şeye…

***

Her zaman şükrediyorum, hayal gibi gözüken birçok şeye erişebildim, fen lisesi hayaldi, hele ki yatılı okumam. Her ne kadar kötüleyip burun kıvırsam da insanların hayalini kurduğu bir üniversitede, bir bölümde okuyabildim. Kalabalık bir grup önünde konuşabilmek de benim için hayaldi, Taksim'de tek başına yürüyebilmek de. Yüzlerce insanın çalışmak isteyeceği, hayalini kurduğu bir şirkette üç yıla yakın çalıştım ve başarılı olduğumu da düşünüyorum. Sonra hayallerimin, hayal olmaya başladığını farkettim, doğum günümde istifa dilekçemi verdim.

Ve sıra geldi başlığa, inanıyorum bu hayalimi de başarabileceğime. Ahşap bir gemi olacak, aslına uygun yapılmış, üç direkli, yelkenli bir gemi ve adı da "The Leap of Faith" ve sadece kendisini uçurumdan aşağı bırakanlar binebilecek bu gemiye…