O günden sonra yazılacak birşey kalmadı.
“Şiirler günlüğümdü benim,
Her gün yazmıyorum diye, günlük diyemem mi?
Sahi gün neydi?
Aklımızın zor alacağı büyüklükteki,
Bir taşın dönüşü.
Hem de kendi etrafında!
Kendinden kendine.
Gece yarımsın.
Herkes uykudayken, baş başa kaldığım.
Gecenin 12’si.
Senden ayrılıp, sana döndüğüm,
Benim günüm sensin.
Herkesin kullandığı saati ne yapayım?
O saat seni göstermedikçe.
Ömrümden geçene nasıl gün derim,
Sana dönmedikçe?”
Zaten günde bir defa yazılırdı...
