Hızlıca yazmak
istedim bu yazıyı, kısa olacak zaten. Yunus Emre'den bahsedeceğim kısaca, bir
insan asırlar önceden bugünü nasıl bu kadar iyi özetleyebilir bilemiyorum.
Boşuna adı "Yun-us" olmamıştır elbet…
Birçok şiirinden
biri dertli dolap. Yaptığı işten hoşnut olmayan ve sürekli geçmişini hatırlayan
bir bostan dolabının hikayesi. Şiirin bir dörtlüğü şöyle:
"Beni bir
dağda buldular,
Kolum kanadım
kırdılar,
Dolaba layık
gördüler,
Onun için
inilerim."
Dağlar
üniversite, ağaçlar ise öğrenciler/mezunlar olamaz mı? İkinci dizedeki durum
da, (sözde!) iş hayatının insanı insan yapan değerleri (aile, anlayış, tevazu,
hak…) reddetmesi, bu değerleri gitgide kaybetmemiz olamaz mı peki? Bir çok
kişinin "salla başı al maaşı" mottosunu uyguladığı, bir şeyleri bir
adım öteye dahi götürmeyi düşünmediği şekilde basit işlere koşulmamız da üçüncü
dize desek? Ve en sonda da dertli olup inleyen, sesini çıkaran birileri…
Siz de yardım
edin lütfen,
Muhabbetle
