Çok önemli gibi,
Uykusuz her gecede yazdıklarım.
Neyi anlatır kelimeler,
Satırlar neye yeter, bilemem.
Birkaç sayfa bitti,
Bu satırları yazana dek.
Defterden mi eksildi,
Hayatımdan mı, bilemem.
Yazıp yazıp karaladıklarım,
Üstünü çizip attıklarım,
İçinde sen olmadıktan sonra,
Neye yararlar, bilemem.
Yolculuktan beklentim yok,
Kimse kolay da demedi.
Yarama tuz bastım ama,
Leyla’dan geçtim mi, bilemem.
beklenti etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
beklenti etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
8 Şubat 2018 Perşembe
27 Kasım 2017 Pazartesi
Dönüş
Ben ezelden senin olanı,
Acımadan senden ayırdım.
Şimdi olmayan yüzümü sana dönüp,
Senin olanı, tekrar sana sunarım.
Kendimi bildim bileli,
Sensiz çok zaman geçirdim.
Ama benden daha iyi bilirsin,
Sensiz bir “an” dahi istemedim.
Öyle şeyler yaptım ki senin için,
Utancından yere batıyor, görenler.
Güle döneceğini bildikten sonra,
Yere batmanın ne önemi var?
Acımadan senden ayırdım.
Şimdi olmayan yüzümü sana dönüp,
Senin olanı, tekrar sana sunarım.
Kendimi bildim bileli,
Sensiz çok zaman geçirdim.
Ama benden daha iyi bilirsin,
Sensiz bir “an” dahi istemedim.
Öyle şeyler yaptım ki senin için,
Utancından yere batıyor, görenler.
Güle döneceğini bildikten sonra,
Yere batmanın ne önemi var?
27 Eylül 2017 Çarşamba
Düğüm
Gece çöktü üstümüze,
Ateş, fener,
İşe yaramıyor.
Gözlerine bakıyorum,
Aşk var mı yok mu,
Anlamıyorum.
Olmayan iğneyi,
Samanlıkta arıyorum.
Aramakla geçti vakit,
Birazdan zamanın dolacak.
Tanyeri ağardı,
Güneş doğmaya yakın.
İmkanım olsa mesela,
İp atardım güneşe,
Durdururdum şafakta.
Ah ne güzel bir araf!
Ortada bir düğüm,
Bir parça sen,
Bir parça ben.
Çöz çözebilirsen.
Ya vur kılıcı,
İskender gibi.
Savur ikimizi de bir yana.
Ya da ayırmaya çalışıp,
Çek iki ucu da.
Çek ki düğüm,
Daha da sıkışsın.
Ne sen,
Ne ben kalsın...
Ateş, fener,
İşe yaramıyor.
Gözlerine bakıyorum,
Aşk var mı yok mu,
Anlamıyorum.
Olmayan iğneyi,
Samanlıkta arıyorum.
Aramakla geçti vakit,
Birazdan zamanın dolacak.
Tanyeri ağardı,
Güneş doğmaya yakın.
İmkanım olsa mesela,
İp atardım güneşe,
Durdururdum şafakta.
Ah ne güzel bir araf!
Ortada bir düğüm,
Bir parça sen,
Bir parça ben.
Çöz çözebilirsen.
Ya vur kılıcı,
İskender gibi.
Savur ikimizi de bir yana.
Ya da ayırmaya çalışıp,
Çek iki ucu da.
Çek ki düğüm,
Daha da sıkışsın.
Ne sen,
Ne ben kalsın...
8 Ağustos 2014 Cuma
Geç kalan bir yazı
Başlıktan da anlaşılacağı gibi yazıyı daha erken yazmayı planlıyordum, ancak yol yorgunluğu bayram tatili vs girince gecikti. Hedefim 25 Temmuz’da yayınlamaktı yazıyı, blog 5. yılını devirdi o gün. Gri hücreleri farklı çalıştırmaya çalıştığımız 5 koca yıl. Şimdi dikkat ediyorum da blogun açılış yıl dönümü benim için doğum günü gibi bir şey olmuş. Genelde bu yazıları hazırlarken geçen yılı gözden geçiriyorum, muhakemeyi yapıyorum.
Normal değerlere göre baktığımızda çok parlak değildi geçen yıl, hem benim için hem blog için. Blogu takip edenler bilir, bir hastalığa yakalandım, tam da geçen yıl bugünlerde hastalığımın ilk belirtileri gözükmeye başlamıştı, 1 seneyi devirdik onunla da. Anlam arayışım daha arttı bu dönemde, maalesef bunu bloga çok yansıtamadım ama. Hele teşhisin koyulamadığı ilk 3 ay en zorlandığım ve derine daldığım dönem oldu.
Bu şekilde geçmişe dönünce geçen sene bu vakitlerdeki hayallerim gözüm önüne geldi. Halen Microsoft’ta çalışıyordum, çok farklı planlarım, düşüncelerim vardı. Sanki farklı biriymişim gibi geliyor. Akıntının farkında olmadan, hep bir limana ulaşma planları yapıyoruz. Yelkenlere ve dümene gereğinden fazla güveniyoruz gibi.
Ama amacım kötü bir şeyler yazmak değil, çok şükür iyiye gidiyorum. Aylar sonra bir kızdan hoşlandım :) Şimdi kim bu sorularıyla gelmeyin ama, o konu mankeni sadece. Hep yazamamaktan, derine dalamamaktan şikayetçiydim bu süreçte ama demek ki vücutta iyiye giden bir şeyler var ki denge normale dönüyor. Dilerim bundan sonra derine dalma kısmı da normale döner. Sanırım her şey kalbe güzel şeyleri koymakla alakalı...
23 Haziran 2013 Pazar
Yanlış
Yol da, kafa da
kalmadı,
Bir yerde yanlış
yapıyorum,
Denk değil
denklemin iki yanı,
Ne yaptığımı ben
de bilmiyorum…
Sürekli çekilmez
baş ağrısı,
Çaresizlik dersen
diz boyu.
Zehir gibi
uykusuz her gece,
Bulamadım bir
çözüm yolu…
Çölde mecnunun
serabı gibi,
Hep boş umutlar.
Her adım başka
bataklık,
Artıyor çözümsüz
sorular…
Suskun ne yapsın
bu işe,
Hak etmeyen hakkı
almış.
Cevap nasıl doğru
çıksın,
Hepsinden önce
soru yanlış…
17 Mayıs 2013 Cuma
Hayaller
Hayaller,
hayaller, hayaller… Birçoklarının peşinin çoktan bıraktığı büyülü bir şey. Peki
niye bu kadar büyülü, neden bu kadar önem veriyoruz? Bir insan için bu kadar mı
kıymetli hayaller? Bana kalırsa bizi hayvanlardan ayıran en önemli özellik
düşünmek değil, bu, evet hayal kurmamız. Düşünerek ne halt ediyoruz ki,
yaptığımız kaç şey akla mantığa uygun ki? Bir hayal dünyası kurup içinde
yaşıyoruz, yaşımız kaç olursa olsun. Küçükken minderden çarşaftan kurduğumuz
dünyayı büyüyünce taşıyoruz beynimize,
hayallerden kuruyoruz bu sefer. Ne büyük bir yanılgı…
Ya beklenti
dediğimiz şey nedir? Nasıl açıklayabiliriz, hangi beklentiyi bir şablona
koyabiliriz, hangisi bir kalıba sığar? Şimdi diyebilirsiniz, insan kendisinde
olmayan şeyleri ister. Cebinde parası olmadığı halde, para beklentisi olmayan
çok insan tanıyorum. Özlem deseniz, hiç sahip olmadığınız bir şeyi nasıl
özlemle bekleyebilirsiniz?
Yine hayaller işin
içine giriyor. Hayal dünyamızın gerçek dünyaya iz düşümünü almışız, sonra da
ona "beklenti" demişiz. Sıkıntı da burada başlıyor işte, hayal
dünyasında ejderhaları, devleri dize getirenler, gerçek hayatta dört duvar
arasına kapatılıyor. Bir de hayal dünyamızda uçarken gerçek hayattaki bir
direğe, duvara çarpınca film orada kopuyor.
Bilim kurgu
filmlerinde falan da bu konu incelenir ya, paralel evrenler çakışır ve kişi
kendisinin bir kopyasını görür. Kimi zaman tam istediği yer ve zamandadır, kimi
zaman da hiç istemediği bir noktada. Peki asıl sorun karşılaştığı kopyanın
bulunduğu yerde mi, yoksa bir kopyanın var olmasında mı!?
Etiketler:
beklenti,
gerçekler,
hayal,
hayal gücü,
osman,
paralel evren
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)