Derviş Yunus coştu
yine,
Aşk bahrine düştü
yine…
Herkes az konuşmamdan
şikayetçi. Garip… İnsan aynı anda iki kişiyle konuşabilir mi? Zaten insanlar
deli etiketi takmaya pek meraklı, bir de kendimle olan konuşmalarımı sesli mi
yapayım? Zaten kendimle olan konuşmalarımdan daha fazla konuştuğum sadece
birkaç insan vardır.
Siz hiç düşünmez
misiniz?
Düşünmek dediğiniz
nedir ki? Haa kendinle eğer;
-
“Naber
kanka?”
-
“İyidir,
senden naber?”
tadına konuşuyorsanız
orada bir sıkıntı olabilir bak :). Düşünmek dediğin şey kendinle olan konuşma
değil de ne? Hatta meşhur olmuş toplantılarda havanın bir göstergesi “Sesli
düşünüyorum arkadaşlar”. Şair burada çok çalışan kafasına vurgu yapıyor…
Derler ya deliliğini
başkalarına kabul ettirene dahi denir diye, insanlar tutturmuş bir deli furyası
almış başını gidiyor. 10 – 15 dakikalık otobüs yolcuğu sırasında kendini önünde
dünyalar diz çöken bir imparator olarak hayal ettikten hemen sonra kaç kişi
kendisini bir darağacında hayal eder ki? Hem de sandalyesinin başında maşuku
var… Benim diyen beri gelsin, bir de etrafı ben deliyim diye dolaşanlar sarmış.
Bazı evrelerinde
hayatımın, dönüyorum kendi içime. Daha önce bahsetmiştim, koza dönemi olarak
tanımlıyorum ben bunları. Ne yazık ki yaklaşık üç yıl önce bu durumu hastalık
olarak tanımlamıştım, sonra anladım aslında kıymetini.
Derman arardım
derdime,
Derdim bana derman
imiş…
Yunus derine dalmak
gerek derken aslında tam da bu durumu söylemiş ya, insan çevresindeki her şeyin
daha da derinine inmek istiyor ancak bütün bir ömrünü geçireceği kendisinin
derinliklerine niye inmiyor ya da inmeye çekiniyor. Cevaplardan korktuğumuzu
söylemiştim daha önce, cevabın soruya değip değmeyeceği.
İnsanın aradığı şeyi
tanımayabilmesi, onu bulduğu anlamına gelebilir mi? Benim gözümde evet,
insanoğlu birçok kez arayıştan bahseder ancak neyi arıyorsun soruna net bir
cevap veremezler. İşte bu sebepten dolayı sürekli arayıştadırlar ya. Sahip
olduğu şeyler aslında aradıklarıdır ancak tanımlayamadıkları için farkında
değildirler.
Ben de kendime sordum
bu soruyu uzunca geceler boyunca, “Neyin peşindesin Osman?” Buldum elbet, bulunmaz
mı?
Belamı arıyorum ben…
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder