11 Ocak 2013 Cuma

Oyun


Eşin var, âşiyanın var, baharın var, ki beklerdin;
Kıyâmetler koparmak neydi, ey bülbül, nedir derdin?

Herkes de bir soru: “Bu aralar neden böylesin?” Geçen yazı biraz derman olur diye düşündüm ama anlaşılan yetmemiş.

FPS oynayanlar bilir, bazen öyle bir köşede sıkışırsınız ki, zaten bilerek tasarlanmış. Çatışmaya falan girersiniz sonra aldığınız darbelerle birlikte sinersiniz bir köşeye. Etraf da kanlı şeyler belirir, oyunun akışı değişir, her yerde bir uyarı. Anlarsın o zaman gücünün azaldığını. Oysa biraz dinlensen gücün tekrar dolacak, sadece biraz zaman…

Ama görevin var, tamamlaman lazım, bekleyemezsin. Kumlar düşmeye devam ediyor, beklediğin her zaman dünyan bir an aydınlanıp, bir an kararıyor…

Çatışmaya girmiyorsun hiç, uzaktan uzaktan kimseye bulaşmadan. Atlayıp zıplamazsın hiç, sinmiş bir şekilde yürürsün. Korkarsın biraz yüksekten düşersem ölür müyüm diye, son check point oldukça uzaktaydı, yazık olacak emeklere.

İşte böyle bu sıralar halim, aynı anda okuduğum üç kitabım var mesela, bir kitaptan çok çabuk bunaldığımı farkedince iki kitabı bir arada okumaya başlamıştım, üçüncüyü araya ne zaman kattım bilmiyorum.

Girmek istemiyorum sinema salonuna, istemiyorum kapalı alanlara sıkışmak. Yağmur olmak vardı şimdi, damla damla kendini akıtmak. Bulut kadar hafif, her şeyi önüne katacak kadar celalli. Duaların kabulü gibi rahmetli, bir gülü yeşertecek kadar bereketli…

Şükür ve sabır…

Bu ikisi olmasaydı, şu an hayatın nerelerinde olacağımı düşünmüyor değilim bazen. Kaç takvim yaprağıyız ki aslında? Hiç üst üste koymayı denediniz mi? 70-80 tanesini dizin bakalım ne çıkacak? Çok takılmamak gerek bazen, sahip olduklarına, hele ki dostların için, şükretmek ve o şükürde sabretmek… 

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder