10 Kasım 2012 Cumartesi

Yanlış Zaman


Yanlış zamanda doğmuşum…
İnsanlar amaçsız,
Amaç varsa da yanlış.
Neyin uğruna tükeniyor ömürler?
İnsanın umurunda olanlar neler?
En son ne zaman,
Kimler dökmüş,
Başkası için gözyaşı?

Yanlış zamanda doğmuşum…
Kaç kişi heyecanla uyanıyor ki,
Yeni doğan güne?
Boşuna mı sanıyorsunuz,
Öğlene kadar uyumayı?
Ya da basit bir,
Alışkanlık mı sadece?
Ertesi gün için,
Heyecanı olan,
Bekler mi öğlen olmasını?
Güneş doğana kadar,
Dokuz doğurmaz mı?

Yanlış zamanda doğmuşum…
Etrafta anlayamadığım insanlar,
Hem de ne kadar çoklar.
“İnsanlık” dediğimde,
Yüzüme bakıyorlar.
O kadar mı anlaşılmaz söylediklerim,
O kadar mı uzak insanlara?
Hak dediğin çoktan ölmüş,
Şimdi Hakk’ı öldürme çabasında.

Yanlış zamanda doğmuşum…
Aşığım diye ortalıkta gezenlere,
Sor bakalım kaçı aşktan haberdar?
Mecnun bugün yaşasa,
Bulur muydu Leylasını?
Kaç kişi gülmeden izlerdi,
Ferhat’ın dağı delişini?
Ya inanmak?
Yunus aşkın pazarını arar mıydı,
Yana yakıla?
Gönülden inanır mıydı bu pazara?
Bugün yine söylese o sözleri,
Aşıklar ölmez der miydi rahatça?

Karınca bizden hesap sorar diyen,
Krallara taç giydiren Süleyman,
Değil miydi Atatürk’ün komutanı,
Sözümde duramadım diye,
İntihar eden?
Soruyorum kendime ne değişti,
Ne girdi de aramıza,
Bu ecdadın nesli gitti?
Geçmiş mahkum mu,
Tozlu sayfalarda kaybolmaya?
Bugünü de arayan kalır mı diye
Durmadan kendime soruyorum.
Hepsinin çıktığı yol aynı,
Yanlış zamanda doğmuşum…

5 Kasım 2012 Pazartesi

Of


Of deme…

Gereksiz çünkü, kendine isyanın of demek. Şeytanı dinlemek, içindeki kötülüğe yenilmek, işin özünü kaçırmak demek, of demek…

YGA’daki bir anımı anlatacağım bu yazımda,

YGA’da yoğun bir tempoyla çalışmak gerekebiliyor bazen. Yapacak şeyler çok olabiliyor, kolay değil bu denli büyük projeleri hızlıca hayata geçirmek. Bu emeklerin en kıymetlisi de YGA Zirvesi hazırlıklarında veriliyor bence. Hepimiz için başlangıç, yeni bir tanışma orası. Bir gönüle girebilmek umuduyla yüzlerce gönüllünün, aylarca süren içten emeğiyle hazırlanıyor tamamen.

2010 Kasım’ında YGA’yı içselleştirmeye başlamıştım ben de, bir şeylerin ucundan tutuyor, elimden geldiğince destek olmaya çalışıyordum işlere. Ve yorgunluğa dayanamayıp, 27 Kasım gününde YGA’daki işler için of demiştim, çok iyi hatırlıyorum. Zirve öncesi hazırlıklar için günlerce 3 – 4 saatlik uykuyla geçirmiştim günleri, yüzlerce kişiyle telefonda görüşmüş, taşıdığım eşyaları sayamamıştım bile. Zirve günü ayrı bir telaş, hep koşturmayla geçmiş, muhteşem bir kapanışın ardından da arkadaşlar akşam yemeğine geçmişti.

İnsan bedenen mi yorgun olduğunda yenik düşer nefsine yoksa zihnen mi bilemiyorum.

Kapanışın ardından herkes akşam yemeğini yiyeceğimiz yere doğru gitmek için otobüslere binip ayrılmışlardı. Karşılama görevinde olduğum için en erken gelen gruptaydım ve akşam da herkes gittiğinde salonda kalan eşyaları toplayan, afişleri söken grupta yer almıştım. İşte o an isyan etmiştim kendime, söyleniyordum durmadan. Bunun için mi buradaydım, bu muydu adalet, bu muydu doğru davranış?

Tabii bu kendi kendime söylenmemin, biraz sonra yiyeceğim tokat tarafından kesileceğini hiç düşünmemiştim. Bütün eşyaları kapının önüne yığıp kolilerin üzerine oturduğumda yanımdakilere baktım. Bir yanımda hiç çekinmeden kardeşim diyeceğim Ömer, ki kendisi şimdi Oku Düşün Paylaş projesinin Türkiye Lideri, diğer yanımda da hiç çekinmeden abim diyeceğim, YGA Eş Başkanı, Gökhan abi. Hatta Ömer ile ilk olarak o gün tanışmıştım :)

O akşam Gökhan abi çok geç kalmamamız adına taksiye bindirip yemek yiyeceğimiz yere yollamıştı ve kendisi orada kalmıştı son yükleme için. Bizden çok sonra geldi yanımıza…

Şimdi daha iyi anlıyorum of demenin gereksizliğini. Of dediğim her an başımı kaldırıp çevreme bakıyorum, yok mu aynı durumda olan? Ve çok daha iyi anlıyorum YGA’nın yetiştirmeye çalıştığı liderleri, elleri hızlı terimini, egosu küçük-kalbi büyük demenin ne olduğunu…

29 Eylül 2012 Cumartesi

Anlat

Anlat,
Susma zamanı değil şimdi.
Anlat ki, kurulsun köprüler,
Dök, içini yakan kor ateşi.

Anlat,
Susma zamanı değil şimdi.
Suskunum ben bilirsin,
Bir kelam etmeden,
Günleri gece ederim.
Kalpten geçenler ağıza,
Gelecekse eğer söyle,
Bu nasıl yakınlık,
Bu nasıl halden anlamak?
Hiç dönüp baktın mı gözlerime?
Bakmadığın belli,
Gözlerimi seninkilerden,
Hiç ayırmadım ki…

Anlat,
Susma zamanı değil şimdi.
Ağzından çıkanlarla artsın hiddetin.
Sözlerinle öldür bu kez beni,
Halinle öldürdüğün yetmez gibi…
Sözlerinden taşan hiddet,
Yıksın yeni kurduğumuz,
Tüm köprüleri.
Umuttu o köprüler,
Hayalini bana getiren.
Sadece yön istedim senden,
Ulaşmak için parçana.
Şimdi mucizen,
Kurtarır mı beni?

Anlat,
Susma zamanı değil şimdi.
Anlat ki, pekişsin bütün inancım.
Cennetten geldiğini düşündüğüm seste,
Cehennemi yaşayayım.
Sarhoş eden sesin,
Şimdi yakıyor canımı.
Bir nefes ötesi,
Bu kadar mı farklı?
Ölümün musikisi çalıyor şimdi,
Bir tanıdık ezgi kulaklarımda.
Anlat nasıl dayanayım,
Sessizliğe, karanlığa…

18 Eylül 2012 Salı

Yabancı Olmak I



Yabancı olmak,
Her şeye…
En başta kendine,
Dostuna, çevrene…
Yabancı olduğunda,
Duygular değişir mi?
Daha farklı söyleyebilir miyim,
Seni sevdiğimi?
Yine kurduğum cümlelerin sonuna,
Ünlem işareti gerekir mi?

Bir gitar dünya,
Herkes farklı tel.
Ritimler farklı,
Makamlar yabancı.
Farklı vuruşlardan mürekkep,
Ezgiler farklı.
Bu kadar mı zor,
Yabancı olmak?
Bu küçük şehre,
İstanbul’a yabancı kaldık da,
Koskoca bir gönle,
Yabancı kalmak mı zor?

İnan hiç bilmiyorum,
Nasıl yabancı kalacağım sana?
Gözden ırak olan,
Gönülden de ıraktı.
Sense her yerde karşıma çıktın,
Hem de defalarca…
Gitmiyor gözümün önünden,
Yüzündeki şaşkın ifade.
İşte bu yüzden vazgeçtim ya,
İnsanları şaşırtmaktan.
Kaçmaya çalıştığım şaşkın yüzün,
Beni yabancı olmaya zorlayan…

15 Eylül 2012 Cumartesi

Kader


Paralel evrenlerin peşindeyiz, sanki bu evrenin yeterince farkına varmışız da, her köşe bucağını biliyoruz ya. Hileli oyunmuşçasına doymadan yaşıyoruz. Kafamızda sürekli yeni dünyalar, paralel evrenler…

Her gece yatağa girdiğimizde, her kendimizle baş başa kalışımızda adım atıyoruz bu topraklara, belki de bize yasak olan yerlere. Gün içinde ya da biraz önce verdiğimiz kararların tam terslerini düşünüyoruz. Evet evet, biz de gülümseseydik dünya başka bir yöne gidebilirdi, yahut yanımızda dilenen çocuğa yardım etmesek belki çocuk dilencilerin önüne geçebilirdik.

Bu söylemlerimiz hep tesadüfen karşılaştığımız ani durumlar için mi geçerlidir. Oysa beklediğimiz “an”a doğru ilerlerken ne kadar da hesap yapmıştık. O bize muhtemelen şu cevapları verecek, hep suçlu benimdir zaten, vuracağım bunu yüzüne ve öldürücü darbeyi indireceğim… Hiç mi her ihtimali düşündüğünü varsayarak bir yüzleşmeye çıkmadın? Vereceğin her cevap hazırdır ama ne olur? Onun ağzından dökülen ilk kelimelerle şok olursun, planladıklarından hangilerini söyleyebilirsin ki?

Kendine gel!

Kader dediğin şey ne kadar devasa olduğunun farkında mısın? Sallamak istediğin her an, “amaaan kader” deyip çekiyoruz kendimizi aradan. Peki madem “kader işte”, neden bu çırpınış? Aciz bir şekilde acizliğini izlemek ne kadar keyif verir ki?

10 Eylül 2012 Pazartesi

İşaret


Kim bilir kaç şarkıyı,
Meze ettim kadehlerime?
Saati unuttum artık,
Önemi de yok zaten…
Herkes soruyor derdin ne?
Acıyı mı yarıştıracağız?
Ateş düştüğü yeri yakıyor.
Herkesin derdi kendine.

Eskiden ağlardım ne güzel.
En zor zamanımda,
Yardıma koşarlardı hep.
O kadar büyüktür ki etkisi,
Birkaç damla dahi yeter,
Bütün derde, tasaya.
Aklım hepsine sebep,
Bütün bu olaylara.
Kaç kere gönlüm razı geldi de,
Aklım durdu karşıda…

Boşa dememiş,
Aşkımdan değil,
Aklımdan usandım diye üstat.
Acizim ezelden,
Çaresiz kaldım ortada şimdi.
Yunus Emre misali,
Aşkın pazarında canıma,
Bir alıcı bulamadım da.
Aklımı satıyorum,
Dünya pazarında…

Her yerim zincirli,
Ulaşamıyorum sana.
Senin için kırmak zinciri,
Söyle günah mı?
Yardımına muhtacım,
Deryalarda boğuluyorum.
Kerametin cahillerin olsun,
İşareti göster bana…

Herkes seninle konuşur da,
Aciz aşık bekler kapında.
Başkalarının ağzına değil de,
Baksana bir gönlüne.
Kaçı arzular senin kadar beni?
Kaçı gönlünde sana bir saray,
Açmış ki?

Gündüzümü karartıp,
Gecemi aydınlatan.
Sayamadığım kadar yıldız,
Yandı derdimden.
Aciz dediğime bakma sakın,
Gönlümde acizliğim.
Bilsem sen de özlemle bekliyorsun,
Sabahı yanında ederim…

5 Eylül 2012 Çarşamba

İlaçlar


“Bazı zamanlar vardır ki insanlarla geçirilmesi lazımdır, ama başka zamanlar vardır ki yalnızlık gerektirir...”

Okuduğumda dikkatimi çekmişti bu cümle, koskoca yazı içinde. Gerçekten çok fırsatım oldu düşünmeye, muhasebeye. Uzun ve sıcak yaz geceleri, deniz ve yakamoz, yıldızlar ve sessizlik.

Dertler üzer bizi, hiç gelmesin başımıza isteriz.  Bir bakın çevrenize o yapmacık olarak nitelendirdiğiniz, en ufak bir zorlukta yanınızdan ayrılanlara. Bakın bakalım kaçıyla dertlerinizi paylaştınız. Kaç dertlerine ortak oldunuz?

İnsanoğlu doğadan bir parça. Her ağaç aşılanır meyve öncesi. Amaç daha verimli meyvedir elbet, kırarız dalı, keseriz. Özünü özüne katacak dalı o yaralı yere basarız. İşte bu dostluk verir verimli meyveleri. İnsan da aynı, yaralandığı yere basar dostlarını, onlarla aşılanır, onlarla bir olur. Sonra bakmışsın ki dal bir, kök bir.

Kimileri ise ilaçtır bizim için, yaraların geçmesi için. Gecemiz gündüzümüz beraber geçer. Yemekten önce, yemekten sonra, yatmadan önce, kalkınca… Bağımlılık yapar bu ilaçlar, alışırız. Her daim yanımızda olsun isteriz, hasta yatağımızın baş ucunda, hemen elimizin altında. Bir telefon uzağımızdadır bu dostlarımız. Nefes alamadığımızda duymak isteriz seslerini, bir mesajla sorarız hal hatırlarını.

Tabi her şey gibi bu da geçer. Gün gelir, yaralar kapanır, eskinin izleri silinir. İşte o zaman gelir ayrılık vakti. Sesini duymaz oluruz, yüzünü görmez oluruz. Başucumuzdaki komidinden, dolabın en uç köşesine koyulur ilaçlar. Kaybolan bir şeyleri aramaya koyulduğumuza gelir elimize belki boş kutular.

Bu gerçeği fark etmem aldı çok vaktimi,

En muhteşem ilaçları dahi, iyileşince bırakırız…