24 Aralık 2012 Pazartesi

Diyemem


Puslu bir hava var dışarıda,
Gözlerim nemli.
Belki de gözümdeki nemler,
Gizliyor gerçekleri.
Ölümden farkı ne diye sorsana,
Boş boş dolaşıyorum sokaklarda.
Gönlünde kaybolmuşum ben,
İstanbul yeter mi bana?

Bir kış günü,
Soğuk Sultanahmet Meydanı.
Gelenler geçenler,
Döndürüyor dünyayı.
Adların gizlenmiş havaya,
Selamlıyorum onları.
Yanağımda bir ılık yaş,
Süzülüyor sana doğru.
Yer değil bastığım,
Senin tenin, senin canın.
Sığmaz ete kemiğe,
Bedeni dünyadır aşığın…

Gel diyemem sana,
Sevdiğimi söyleyemem.
Bulutlar ardında kaldı güneş,
Gölgesini dahi gösteremem.
Gözünden kaçırırım gözümü,
Acımı gör istemem.
Aşkın ateşten gömlek olur da,
Yanıyorum diyemem…

12 Aralık 2012 Çarşamba

Dağlar


Kar mı o,
Güvendiğin dağdakiler?
Mor menekşeli,
Rengarenk dağlar,
Ne güzeldi değil mi?

Az mı konuşup, dertleşmiştim
Oysaki?
Sırtımı verip yüceliğine,
Nicelerle cenk etmiştim…

Dağ sandıklarım,
Bir bulut olmuş şimdi.
İzliyorum nemli gözlerle,
Üzerimden geçerken,
Selamlıyorlar beni…

Onlar da mutsuz,
Onlar da hüzünlü…

8 Aralık 2012 Cumartesi

Gözlük


Bu yaşıma kadar,
Günü güne katmışım.
Farkında olmadan hiç,
Bir gözlükle yaşamışım…

Arayıp durdum doğruyu,
Eğri gerçekler ardında.
Hiçbir şeyi sorgulamadım,
Bakmadım bir aynaya…

Sarhoşum dedim dedim,
Ondandır bu baş ağrısı.
Yakın sanıp uzandıkça,
Avcum hep boş kaldı…

Ulaşmak için sana,
Nice yüzlere baktım.
Belki karşımdaydın ama,
Bilmeden seni yok saydım…

Suskun çıkarttı gözlüğü,
Şimdi gerçek hasıl oldu.
Affet geleyim yanına,
Kapatma doğru yolu…

10 Kasım 2012 Cumartesi

Yanlış Zaman


Yanlış zamanda doğmuşum…
İnsanlar amaçsız,
Amaç varsa da yanlış.
Neyin uğruna tükeniyor ömürler?
İnsanın umurunda olanlar neler?
En son ne zaman,
Kimler dökmüş,
Başkası için gözyaşı?

Yanlış zamanda doğmuşum…
Kaç kişi heyecanla uyanıyor ki,
Yeni doğan güne?
Boşuna mı sanıyorsunuz,
Öğlene kadar uyumayı?
Ya da basit bir,
Alışkanlık mı sadece?
Ertesi gün için,
Heyecanı olan,
Bekler mi öğlen olmasını?
Güneş doğana kadar,
Dokuz doğurmaz mı?

Yanlış zamanda doğmuşum…
Etrafta anlayamadığım insanlar,
Hem de ne kadar çoklar.
“İnsanlık” dediğimde,
Yüzüme bakıyorlar.
O kadar mı anlaşılmaz söylediklerim,
O kadar mı uzak insanlara?
Hak dediğin çoktan ölmüş,
Şimdi Hakk’ı öldürme çabasında.

Yanlış zamanda doğmuşum…
Aşığım diye ortalıkta gezenlere,
Sor bakalım kaçı aşktan haberdar?
Mecnun bugün yaşasa,
Bulur muydu Leylasını?
Kaç kişi gülmeden izlerdi,
Ferhat’ın dağı delişini?
Ya inanmak?
Yunus aşkın pazarını arar mıydı,
Yana yakıla?
Gönülden inanır mıydı bu pazara?
Bugün yine söylese o sözleri,
Aşıklar ölmez der miydi rahatça?

Karınca bizden hesap sorar diyen,
Krallara taç giydiren Süleyman,
Değil miydi Atatürk’ün komutanı,
Sözümde duramadım diye,
İntihar eden?
Soruyorum kendime ne değişti,
Ne girdi de aramıza,
Bu ecdadın nesli gitti?
Geçmiş mahkum mu,
Tozlu sayfalarda kaybolmaya?
Bugünü de arayan kalır mı diye
Durmadan kendime soruyorum.
Hepsinin çıktığı yol aynı,
Yanlış zamanda doğmuşum…

5 Kasım 2012 Pazartesi

Of


Of deme…

Gereksiz çünkü, kendine isyanın of demek. Şeytanı dinlemek, içindeki kötülüğe yenilmek, işin özünü kaçırmak demek, of demek…

YGA’daki bir anımı anlatacağım bu yazımda,

YGA’da yoğun bir tempoyla çalışmak gerekebiliyor bazen. Yapacak şeyler çok olabiliyor, kolay değil bu denli büyük projeleri hızlıca hayata geçirmek. Bu emeklerin en kıymetlisi de YGA Zirvesi hazırlıklarında veriliyor bence. Hepimiz için başlangıç, yeni bir tanışma orası. Bir gönüle girebilmek umuduyla yüzlerce gönüllünün, aylarca süren içten emeğiyle hazırlanıyor tamamen.

2010 Kasım’ında YGA’yı içselleştirmeye başlamıştım ben de, bir şeylerin ucundan tutuyor, elimden geldiğince destek olmaya çalışıyordum işlere. Ve yorgunluğa dayanamayıp, 27 Kasım gününde YGA’daki işler için of demiştim, çok iyi hatırlıyorum. Zirve öncesi hazırlıklar için günlerce 3 – 4 saatlik uykuyla geçirmiştim günleri, yüzlerce kişiyle telefonda görüşmüş, taşıdığım eşyaları sayamamıştım bile. Zirve günü ayrı bir telaş, hep koşturmayla geçmiş, muhteşem bir kapanışın ardından da arkadaşlar akşam yemeğine geçmişti.

İnsan bedenen mi yorgun olduğunda yenik düşer nefsine yoksa zihnen mi bilemiyorum.

Kapanışın ardından herkes akşam yemeğini yiyeceğimiz yere doğru gitmek için otobüslere binip ayrılmışlardı. Karşılama görevinde olduğum için en erken gelen gruptaydım ve akşam da herkes gittiğinde salonda kalan eşyaları toplayan, afişleri söken grupta yer almıştım. İşte o an isyan etmiştim kendime, söyleniyordum durmadan. Bunun için mi buradaydım, bu muydu adalet, bu muydu doğru davranış?

Tabii bu kendi kendime söylenmemin, biraz sonra yiyeceğim tokat tarafından kesileceğini hiç düşünmemiştim. Bütün eşyaları kapının önüne yığıp kolilerin üzerine oturduğumda yanımdakilere baktım. Bir yanımda hiç çekinmeden kardeşim diyeceğim Ömer, ki kendisi şimdi Oku Düşün Paylaş projesinin Türkiye Lideri, diğer yanımda da hiç çekinmeden abim diyeceğim, YGA Eş Başkanı, Gökhan abi. Hatta Ömer ile ilk olarak o gün tanışmıştım :)

O akşam Gökhan abi çok geç kalmamamız adına taksiye bindirip yemek yiyeceğimiz yere yollamıştı ve kendisi orada kalmıştı son yükleme için. Bizden çok sonra geldi yanımıza…

Şimdi daha iyi anlıyorum of demenin gereksizliğini. Of dediğim her an başımı kaldırıp çevreme bakıyorum, yok mu aynı durumda olan? Ve çok daha iyi anlıyorum YGA’nın yetiştirmeye çalıştığı liderleri, elleri hızlı terimini, egosu küçük-kalbi büyük demenin ne olduğunu…

29 Eylül 2012 Cumartesi

Anlat

Anlat,
Susma zamanı değil şimdi.
Anlat ki, kurulsun köprüler,
Dök, içini yakan kor ateşi.

Anlat,
Susma zamanı değil şimdi.
Suskunum ben bilirsin,
Bir kelam etmeden,
Günleri gece ederim.
Kalpten geçenler ağıza,
Gelecekse eğer söyle,
Bu nasıl yakınlık,
Bu nasıl halden anlamak?
Hiç dönüp baktın mı gözlerime?
Bakmadığın belli,
Gözlerimi seninkilerden,
Hiç ayırmadım ki…

Anlat,
Susma zamanı değil şimdi.
Ağzından çıkanlarla artsın hiddetin.
Sözlerinle öldür bu kez beni,
Halinle öldürdüğün yetmez gibi…
Sözlerinden taşan hiddet,
Yıksın yeni kurduğumuz,
Tüm köprüleri.
Umuttu o köprüler,
Hayalini bana getiren.
Sadece yön istedim senden,
Ulaşmak için parçana.
Şimdi mucizen,
Kurtarır mı beni?

Anlat,
Susma zamanı değil şimdi.
Anlat ki, pekişsin bütün inancım.
Cennetten geldiğini düşündüğüm seste,
Cehennemi yaşayayım.
Sarhoş eden sesin,
Şimdi yakıyor canımı.
Bir nefes ötesi,
Bu kadar mı farklı?
Ölümün musikisi çalıyor şimdi,
Bir tanıdık ezgi kulaklarımda.
Anlat nasıl dayanayım,
Sessizliğe, karanlığa…

18 Eylül 2012 Salı

Yabancı Olmak I



Yabancı olmak,
Her şeye…
En başta kendine,
Dostuna, çevrene…
Yabancı olduğunda,
Duygular değişir mi?
Daha farklı söyleyebilir miyim,
Seni sevdiğimi?
Yine kurduğum cümlelerin sonuna,
Ünlem işareti gerekir mi?

Bir gitar dünya,
Herkes farklı tel.
Ritimler farklı,
Makamlar yabancı.
Farklı vuruşlardan mürekkep,
Ezgiler farklı.
Bu kadar mı zor,
Yabancı olmak?
Bu küçük şehre,
İstanbul’a yabancı kaldık da,
Koskoca bir gönle,
Yabancı kalmak mı zor?

İnan hiç bilmiyorum,
Nasıl yabancı kalacağım sana?
Gözden ırak olan,
Gönülden de ıraktı.
Sense her yerde karşıma çıktın,
Hem de defalarca…
Gitmiyor gözümün önünden,
Yüzündeki şaşkın ifade.
İşte bu yüzden vazgeçtim ya,
İnsanları şaşırtmaktan.
Kaçmaya çalıştığım şaşkın yüzün,
Beni yabancı olmaya zorlayan…