Bazı insanlar
olur, kendi ruhunuzu onda görürsünüz. Hep bir sıcaklık, muhabbet beslersiniz
ona karşı. Mercan Dede'de benim için böyle insanlardan biriydi ve geçen gece
yeni albümünden meçhul şarkısını dinlerken kendisine gayet içten bir mail
attım.
İnsanlara onu
anlatamayışım ve şehir-dağ dervişliği üzerineydi bu mektup. Açıkçası biraz uzun
olduğu için dönüş yapmayabileceğini düşünmüştüm ancak ertesi gün aynı
içtenlikte dönüş yaptı. Birçoğumuza yol göstereceğini düşündüğümden aşağıda
paylaşıyorum bu mektubu:
***
Sevgili Osman Can
Hiç
tanışmadığımız AMA ezelden "tan-ışık" olduğumuz sevgili dostum.
Birbirimizi
anlıyoruz, gerisi önemli değil, sen beni anlıyorsun ve bende seni.
Bahsettiğin
çelişki hepimizin kabusu, inan hepimiz şizofrenik bir hayati yasamaya
zorlanıyoruz, muazzam sert bir sistemin içinde kendimiz olmaya, kendimiz gibi
yasamaya ve aslında senin benim gibi kulların inandığı anlamda, sadece ve
sadece kendimiz olmak için bu dünyaya geldiğimizi bildiğimiz halde bunun
dışında saçma sapan binlerce isin
peşinde koşturmak zorunda kaldığımız için asla kendimiz olamıyor ve bunun
acısını yaşıyoruz.
Beni insanlara
anlatma çabanın özünde aslında kendini anlatma çaban olduğunu hissediyorum,
eğer ki anlattığın beni anlasalar zaten anlatamadığın seni de anlayacaklar :)
Ne güzel söylemiş
neyzen Tevfik, beni bugüne kadar tek bir kişi anladı o da yanlış anladı diye
:).
Anlama konusunda
kimsenin bizi anlaması önemli değil, çok gerekli de değil, tüm enerjimizi
kendimizin kendimizi anlamasını sağlamaya yöneltmemiz gerektiğine gönülden
inanıyorum.
Bir kere kendini
anladığında, dış Dünya bir anda değişiyor, öncelikle diğerlerinin seni neden
anlamadıklarını, onların öz geçmişlerinden anlıyorsun, nerden geldiklerini
anladığında nereye gittiklerini anlıyorsun, tam o noktada kırgınlık kalmıyor,
herkesi olduğu gibi kabul edip, kendi yollarında sağlık sıhhat ve mutluluk
üzere yürümelerini dileyip kendi yoluna devam ediyorsun.
Acil, acele ve
sert değişimler, sert acıları getirir, senin sert acılarla bas edeceğine
eminim, ama sevdiklerinin senin yüzünden çekeceği yumuşak acıların senin
kalbini daha da acıtacağını da hissedebiliyorum, o yüzden acele etme, hayata
şimdilik böyle devam et ama bunu yaparken içindeki gerçek Osman'ı elinden
geldiğince hayatta tut, kalbinde besle , büyüt, yaşam dolu , kırılgan bir
çiçeğe bakar gibi bak ona, sevgiyle sula, muhabbetle arada bir konuş,
büyümesine izin ver.
Zaman geldiğinde
yavaş yavaş kimseyi kırmadan ve incitmeden kabuğun olan Osman'dan, herkesin
beklentisi olan Osman'dan yavaş yavaş kurtulur, kalbindeki gerçek Osman'ı
yaşama geçirirsin…
Dert etme,
Kaygı duyma,
Asla korkma,
Dert, kaygı ve
korku kalbinden silindiğinde, sevgi ve coşku dolar, o coşku sana ruhunun ayak
izlerini gösterir, sen de oradan yürürsün,
İçten dostluk ve
sevgiyle,
Muhabbet müebbet,
Arkın
İyiki yazmışsın o maili ve iyiki paylaşmışsın bu mektubu bizimle Osman'cım. Nicedir içimizde biriktirdiğimiz noktalara değilmiş Mercan Dede. Nede güzel akıl vermiş. Çok iyi geldi bana...
YanıtlaSil