‘Ney’in
feryadı ile başlar Mesnevî’sine Mevlânâ; doğduğu
topraklardan kopuşunu, hayat dediğimiz bize ayrılan zaman dilimindeki
seyahatini, bir diyardan diğerine, bir sevdadan başka sevdalara gidişini
anlatır ‘ney’in. En sade ve öz
haliyle, insanın, hepimizin öyküsüdür ney’in hikayesi. Her birimizin başlı
başına bir dünya olduğunun; her bir gönlün acılar, sevdalar, umutlar, aşklar,
dert ve dermanlarla yoğrulmuş seyahatinin ney’e yansıyan sedasıdır.
Doğduğumuz
andan itibaren, çoğu zaman taklit görenekler, kuru
inançlar, sevgisiz ideolojiler, boş menfaatler ya da köhne gelenekler
tarafından haczedilmiş hayatlarımızın özünde, tek bir seyahatin yolcusu olmak
gibi kaçınılmaz bir ortaklığı paylaşırız tüm insanlarla. Başı ve sonu olan
herşeyin bitmesinin, geçip gitmesinin kaçınılmaz olduğu bir dünyada, nüfus
kâğıtlarımızdaki bilgilere ya da cüzdanımızın kalınlığına bakılmaksızın yeri,
ismi ve zamanı bilinmeyen bir istasyonda hayat treninden indirileceğimiz
gerçekliği ayrım yapmaksızın hepimizin karşısına çıkar.
Kimimiz
seyahatinin mektuplarını yazar, kimimiz nakşeder; kimi seyahatler ise sabırla
başlayıp sırla mühürlenir; kelimelerin kifayetsiz, namelerin çaresiz kaldığı
seyahatler vardır. ‘Ney’inki böylesi bir seyahattir, namesi herhangi bir
seyahate değil “seyahat”in kendisine ait bir feryattır; hayatının özünün, henüz
isimlerle, sıfatlarla, mal-mülk-varlık-yokluk endişesi ile tozlanıp
kirlenmemiş, yeni doğmuş bebeğin heyecanla çarpan yüreği gibi kayıtsız,
hesapsız çarpışının ifadesidir. Belki de tüm seyahatler en başta sahip olup
elimizden kuş gibi uçan bu saflığı, içtenliği bulmaya dair bir arayıştan
ibarettir.
Beşyüz
milyar yıldan daha yaşlı bir dünyada, tarihi otuzbeş bin yıla ancak uzanan
insanın, yetmiş yıllık hayatı Yunus’un bir göz açıp yummasından dahi kısa bir
sürece tekabül eder. Sadece kendimizin sahip olduğu bu “seyahat an’ını”
koşturmacalar, telaşeler, endişeler, anlamsız mücadeleler içinde yitiririz çoğu
zaman. Binalar, caddeler, betonlar arasında para pul peşinde acımasızca
sürüklenen maddi dünya ile, enerjisini tenbih ve tehditten alan, hükümlerini ve
menfaatlerini ateş korkusu ile körükleyen “dinler ve ideolojilerin” arasındaki,
gönlümüzdeki titrek mumu söndürmeden yaşama çabamızda, Aşk’tan başka hiçbir söz
söylemeyen Mevlânâ’nın, Yunus’un yani gerçek âşık’ların sohbeti; cömertliği ve
berraklığı ile kimseyi ayırmadan, seçmeden, elemeden, herkesin üzerine
aydınlığını salan güneşin kara bulutların arasından çıkıvermesi kabilinden
hayatımızı aşk ve sevgiyle aydınlatır. Âşık’ların dili birdir; aşk dilini
konuşurlar, anlamak için ne tercüman, ne sözlük gerekir; aşka talip olma
isteği, talebin kabul edildiğinin mesajıdır.
Âşık’ın
mekânı gönül evidir; camiler, kiliseler, tapınaklar, bütün muhteşemlikleri ve
süsleri ile dünyanın tüm dini mabetleri, aç kalmışa karşılıksız uzatılan ekmeği
veren gönlün ferahlığı ile tozdan yapılmış resimler gibi uçuşur giderler.
Tozların, masalların, mitolojilerin alımlı yollarından ziyade, gönül evimizde
bizi hasretle bekleyen sevgilimize kavuşma yolundaki seyahatimizin nameleridir
buradaki sesler. Samimi olmak dışında hiçbir iddiası olmayan çalışmalardır.
Hasbelkader içerisinde beğenilen bir şey bulunursa, bu şüphesiz gönlünü,
sanatını, samimiyetini bu albüme koyan çok değerli müzisyen dostlara, hatalar
ve kusurlar ise tamamen bana aittir.
Üflemeye
çalıştığımız ney’den onbeş yıldır çıkarttığımız tüm sesler, müzikler, besteler,
değerli hocamız Kutbü’n-Ney Niyazi Sayın’ın tek bir rast notasından daha
acizdir, güçsüzdür. Tüm bu söylediklerimizi, çaresizliğin ve soğuğun bağrında
yalınayak sokak ortasında elindeki tiner şişesi ile uyuyakalan çocuğun tek bir
gülümsemesine hiç düşünmeden değişiriz. Name’lerimin, seyahati sırasında
sayıklayan bir meczubun samimi, içten, kusurlarla dolu sedaları olarak, hiçbir
şekilde ciddiye alınmayarak dinlenmesi umudu ve duası ile...
Mercan Dede,
Montreal, Ocak 2001
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder