18 Temmuz 2012 Çarşamba

Yapaylaşmak

Düşünüyorum da , günlerdir nefes almamı engelleyen şey ne?

İnsanların yanında neden dökmeyiz göz yaşlarımızı. Hadi tanıyan insanları anlarım, onlar güçsüz zanneder. Avutalım daha kendimizi böyle . Ya bizi hiç tanımayan insanların yanında niye çekiniriz? Yine güçsüzlük mü? Yoksa bize acıyacaklarından mı endişe duyarız?

Ya da tüm bunların dışında göz yaşına mı çok değer veririz? Altın değerinde midir göz yaşı, başkalarının sahip olmasını bırak, onlara göstermeyiz dahi…

Hala düşünüyorum, nefes almamı engelleyen şey ne?

Oysa ki dünyanın en muhteşem şehrinin en muhteşem yerlerindeydim şu günlerde. Hava, oksijen, deniz, manzara… uzar da gider önümde duranlar. Bu kadar güzel yerlede geçen bunca zaman. Nankörlük de yapmıyorum, bütün bunlar için şükrettim. Ama gel gör ki yetmiyor. Tatmin olma meselesi değil, ben ki uğruna kaçtım bu şehirden. Anlamsız, ruhsuz..

Yetmiyor yaşatmaya, özü olmayan şeyler ne katar insanın özüne? Yapaylaşan şeyler yüzünden çekmiyor muyuz bunca çileyi? Yapay aromalar, yapay lezzetler… Zevklerimiz dahi yapay şeyler üzerine kurulu. Gerçeklik tüm çıplaklığıyla önümüzdeyken, yapayın gerçekliğe yaklaşmasıyla eğlenmiyor muyuz? Bu kadar yapay şeyle beslenen bünyelerin herşeyin özü aşkı sevgiyi özüne katmasını nasıl bekleyebiliriz ki?

En muhteşem balı yapmak için arılar, milyonlarca çiçeğe konuyor. Şimdilerde ise arıları odalara doldurup şekerli suyla bal üretenler cirit atıyor. Kendimizi, benliğimizi kafeslere koyup etrafımızda bulunan her şeyden en çok çıkarı elde etmenin peşinde koşanların aşkı, sevgisi seri üretim baldan ne kadar farklı?

Herşeyin bu kadar muhteşem işlediğini görmesem, yanlış zamanda doğduğumu düşünebilirdim. Bazen kendimle konuşurken düşünüyorum gerçekten, yanlış zamandayım diye. Ya kendimi güncellemeyi atladım ya da gerçekten eskiye aitim. Karasızım bütün nefes alamayışımı buna bağlamaya.

Yıllar sonra ilk defa dün gece nöbet geçireceğimi zannetim. Zihnimde öyle bir savaş var ki… Ve galibiyeti getiren hamleyi ilaçlara ve alkole olan güvenim yapıyor. Düşmanı nasıl yeneceğimi biliyorum…

Düşmanı bu kadar yanıma getiren ne peki? Çözüm mü her defasında yıkmak her şeyi? Sorular uçuşuyor yine her zamanki gibi. Cevapları bulamadım, arıyorum ancak hala. Insan bulunca kaybeder mi? Sanmam. Sorular boğuyor beni, belki de bulacağım cevaplar. Sessizlik lazım ve biraz şarap. Bu dünya düzleminde çözemiyoruz gerçekten de buranın problemini. Ayağın yerden kesilmesi gerek biraz…

Şaşıyorum kendime bir kaç cümle bana bu kadar şey yazdırıyor. Düşündürdüklerini söylesem bir de…

2 yorum:

  1. İstersen dünyanın en güzel şehrinde, kuş tüyü yastıklarda uyu, eğer huzur verebilseydi adı aşk olur muydu? Dağı delen huzur mu arıyordu, çöllere düşen dünyanın en güzel şehrinde miydi, yaralarından düşen kurtları tekrar yaranın üstüne koyan Eyüp'ün aklında ne vardı?
    Kalp sıkıntısının tek sebebi samimi bir şekilde teslim olmamak, hayrıhi ve şerrihi min Allah-i Teala diyememek. Ölmekten, olumsuzdan o kadar korkuyoruz ki sonsuza kadar yaşayacağımızı düşünüp anı kaçırıyoruz. Gavur Carpe Diem diyor, Peygamber hiç ölmeyecekmiş gibi dünyaya çalışın...
    Biraz daha teslimiyet lazım...

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Haklısın, hem de çok...

      Dün gece bir dost ile sohbette ona bu durumu anlattım tam da. Çırpındıkça daha batıyoruz, ben de kendimi akışa bıraktım. Haa elbet nehrin tek kolu yok, önümüzde yol çok. Ara sıra sağa sola kaçırmaya çalışırız kendimizi, hem kayalara, ağaçlara çarpmayalım, hem de kollar arasında seçim yapalım. Ama beraber aktığı nehre karşı gelmek, ahmaklık olur.

      Çok şükür ki, eskiye göre daha dikkatliyim, anı yaşamaya daha dikkat ediyorum. Daha farkındayım demek, daha iyi oturur burası için, öyle düşünüyorum.

      Peki bu kadar dolaşan Yunus, içindeki ateşi mi arıyordu yoksa ateşi dindirecek suyu mu? Bence burada iki şişe yok...

      Sil