8 Temmuz 2012 Pazar

Kendimden IV

Bir şeyler yazsam okur musunuz?

***

Birikmiş şeyler var nicedir, ama nereden nasıl başlasam hiçbir fikrim yok. Hani gergin bir ipin nereden kopacağını bilmezsiniz ya, ya da bir bardağı azıcık kıramazsınız çatlar gider. Öyle işte ama O yok bu gece, sarhoşluk da dışarıda kaldı.

***

Eski yazdıklarıma baktım da “Anlamıyorum” isimli bir yazı karalamışım, hatta devamı gelecek demişim bir de. Kendime güldüm vallahi, anlamadıklarımı yazmaya kalkmışım. Şu birkaç hafta içinde yaşadıklarıma bakıyorum da, hangisi anladım diye. Acizlik bu kadar vuruyor insanın yüzüne…

***

Türkçe dersinde olumlular ve olumsuzlar üzerine konuşuyorduk, bilirsiniz “mert – namert”, “hoş – nahoş” falan. Aklıma gülmek geldi. Her şeyi zıddıyla anlayabiliyoruz ancak, varlık – yokluk misali. Gülmenin zıddı neydi? Asık, somurtan bir surat mı, yoksa gülmeyen bir surat mı?

Gülmek kolaydır, en azından birkaç kası oynatman gerekir. Yüz gülümseme pozisyonuna geçtiğinde nedendir bilmem bir rahatlama yayılıyor içime. Şartlandırmışızdır kendimizi belki de. Sormadan geçemedim ama kendime üzüntünü nasıl belli edebilirsin? Zannedersem bana oluyor bu sadece, dünya çökse üzerime dalgınlaşıyorum, gülmenin zıddı bu mu? Hadi ağlasan ya, döksen ya gözünden birkaç damla, yok işte olmayınca olmuyor. Ne tokatlar yedim de gözümden yaş akmadı, artık tebessüm dahi etmeye başladım. Dayak arsızı oldum sanırım.

***

Aranızda delilik ile rahatlayan var mı? Benim için geçerli bu, nefes alma dönemlerim diyebilirim. Mesela tornavida, çekiç, konserve açacağı, pense ve gitar arasında pek sağlıklı bir ilişki kurulamayacaktır. Uzunca zamandır aklımdaydı ve evdeki çalamadığım gitarın perdelerini söktüm. Şimdi bakıyorum da ne iyi etmişim. Sol elimin parmak uçları su toplamış vaziyette, hatta bu satırları yazarken zorlanıyorum da biraz, canım yanıyor. Ama hepimizin zaman zaman nefes almaya ihtiyacı var değil mi?

***

Bugün deniz kenarında fazlaca vakit geçirdim. Yatların bağlı olduğu yere geldiğimde ise yine her zamanki gibi oyuncak denizine düşen çocuklar gibi hissettim kendimi. Ortaçağ’da yaşamış olsaydım büyük ihtimalle denizci olurdum, bir ihtimal ise akıncı olabilirdim. Hepimiz yüzmüyor muyuz aslında hayat denizinde, kimileri batmıyor mu? Hiç mi gemiye su aldıran insanlar yok, ya da hiç mi savrulmuyoruz rüzgarda? 



Gözümde özgürlüğün sembolü tekneler, bilhassa yelkenliler. Kısmetin olan rüzgarı alırsın, dışarıya bağın yok. Deniz zaten cömertliğin sembolü, o kadar nimetinden faydalanıyoruz ki, haddi hesabı yok. Bir küçük yelkenli, açılacaksın uzaklara. Dalgaların ve tahta gıcırtılarının sesi, martılar gelmez buralara. Huzurun sesi diyebilirim tam olarak, gündelik koşuşturmadan uzak. Acele etmeye gerek var mıdır ki?

***

Bugünlük bu kadar olsun, yine daldan dala nerelere atladık. Kendimden bir şeyler paylaşmaya çalıştım, ancak yazarak, malum konuşmayı pek sevmem…

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder