9 Temmuz 2012 Pazartesi

Şems

Ay ile sohbete başladım biraz,
Cam önünde otururken.
Ona sordum seni,
Halini hatrını…

“İyidir hoştur” dedi,
“Keyfi yerindedir.”
Asıldı birazcık ayın cemali,
Anladım ki kıskanmış seni.

İçinde bir ateş varmış,
Yakarmış çevrendekileri.
Çoğu şikayetçiymiş bundan.
Harlıymış içindeki ateş.

Dedim ki aya “Dön bak şu dünyaya,
Her yere gece çökmüş,
Ama sen aydınlıksın.
Nedendir bu aydınlığın?
Yakından bakıp tanı derler
Ki herkes yakından baktı
Bak bakalım hele gökteki güneşe
Ateşten başka neyi var?

Yaklaşsan birazcık yakar seni beni,
Yakar bütün dünyayı.
Biz ateşiyle sebeplendik,
Onunla söner tüm canlar.
Gündüzümüz onunla aydınlandı,
Ne güzel ki bu can onu tanıdı.
Olmayaydı onun nuru,
Senin taştan kumdan ne farkın var?

Mevlana’nın dediği gibi,
“Gülün dikene katlanması,
Onu güzel kokulu yaptı”
E söyle o zaman,
Güneşin yanması onu yalnız kılmadı mı?
Ancak aşktan bihaberler,
Cahiller onu yalnız sandı.
Baharla birlikte gönlüme doğdu,
Beni aşkla tanıştıran Şems oldu.

Cahiller korkar ateşten,
Ya da taparlar ona.
Var sen ateşini kusur gör,
Onun aşkı yeter bana.”

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder