Müzik hep vardı,
İnsan onu keşfetti.
Hayvanlar dahi eşlik etmiş,
Bak nasıl bir öz şu musiki.
Can elden gitmiş,
Bülbül şakıyor amansız.
Yaz gecelerine ayrı bir,
Hüzün katıyor ağustos böceği.
Sultanahmet’teki güvercinler,
Şenlendiriyor meydanı.
Tuvaldeki bir hoş renk,
Boğazdaki martı sesleri.
Seslerden bahseder herkes,
Onlarla anlatır kendini, derdini.
Musiki aşka giden yoldur elbet,
Ama bilmelisin ki,
Tüm sesler sustuğunda,
Başlar asıl musiki.
Zordur susarak anlatmak derdini,
Bulmak gerek dinleyeni.
Dil söyler bir şeyler,
Bilemezsin hangisi içten.
Suskunluk manayla gelir,
Var mı kontrol eden sessizliği?
Anlamaz pek çoğu bu dilden.
Suret çaresiz kalır.
Sessizdi hitabım aslında,
Sadece gözlerim ve gözleri.
Suskunlukta aşkı anlamayana,
Kelimeler ne anlatsın ki?
Ne fırtınalar kopuyor aslında,
Ama toprak kadar sessiz.
Nicesinin hikayeleri gömüldüğünden,
Mezarlık bu kadar sessiz.
Hepimizi savuruyor fırtına,
Kaçımız farkındayız ki?
Fırtınadan kalanlar aslında,
Kulağa hoş gelen kelime dizeleri…
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder