22 Şubat 2013 Cuma

Gitmelisin

Gitmelisin,
Karşımda durduğun hata.
Ne verebilirim ki sana?
Birkaç güzel sözden başka,
Ya da, aşkımdan daha fazla?

Gitmelisin,
Hava soğuk,
Dışarıda kalma daha.
Desene ama içini yakan bir ateş var.
Sende aşkın ateşi,
Benim içim ise yangın yeri..

Gitmelisin,
Ama önce yardım et.
Sahi, içindeki ateş aşktan mı?
Yoksa meraktan mı yanıyorsun?
Kes benden umudunu,
Olmaz dönemem sana artık.
Kendim için yaptığımı sanma,
Senin için bu da.

Gitmelisin,
Ben kimim, o kim?
O geleceğin senin,
Bense hayallerinim.
O durgunluk,
Bense karmaşa.
O sakinlik,
Bense heyecan.
O varlık,
Bense yokluk.
O yarınlar,
Bense bu "an".
O yapman gereken,
Bense yapmak istediklerin…
Yalnızlığıma şaşmamak gerek,
Kim istedi ki zaten beni?
Durman gereksiz,
Gitmelisin…

11 Ocak 2013 Cuma

Oyun


Eşin var, âşiyanın var, baharın var, ki beklerdin;
Kıyâmetler koparmak neydi, ey bülbül, nedir derdin?

Herkes de bir soru: “Bu aralar neden böylesin?” Geçen yazı biraz derman olur diye düşündüm ama anlaşılan yetmemiş.

FPS oynayanlar bilir, bazen öyle bir köşede sıkışırsınız ki, zaten bilerek tasarlanmış. Çatışmaya falan girersiniz sonra aldığınız darbelerle birlikte sinersiniz bir köşeye. Etraf da kanlı şeyler belirir, oyunun akışı değişir, her yerde bir uyarı. Anlarsın o zaman gücünün azaldığını. Oysa biraz dinlensen gücün tekrar dolacak, sadece biraz zaman…

Ama görevin var, tamamlaman lazım, bekleyemezsin. Kumlar düşmeye devam ediyor, beklediğin her zaman dünyan bir an aydınlanıp, bir an kararıyor…

Çatışmaya girmiyorsun hiç, uzaktan uzaktan kimseye bulaşmadan. Atlayıp zıplamazsın hiç, sinmiş bir şekilde yürürsün. Korkarsın biraz yüksekten düşersem ölür müyüm diye, son check point oldukça uzaktaydı, yazık olacak emeklere.

İşte böyle bu sıralar halim, aynı anda okuduğum üç kitabım var mesela, bir kitaptan çok çabuk bunaldığımı farkedince iki kitabı bir arada okumaya başlamıştım, üçüncüyü araya ne zaman kattım bilmiyorum.

Girmek istemiyorum sinema salonuna, istemiyorum kapalı alanlara sıkışmak. Yağmur olmak vardı şimdi, damla damla kendini akıtmak. Bulut kadar hafif, her şeyi önüne katacak kadar celalli. Duaların kabulü gibi rahmetli, bir gülü yeşertecek kadar bereketli…

Şükür ve sabır…

Bu ikisi olmasaydı, şu an hayatın nerelerinde olacağımı düşünmüyor değilim bazen. Kaç takvim yaprağıyız ki aslında? Hiç üst üste koymayı denediniz mi? 70-80 tanesini dizin bakalım ne çıkacak? Çok takılmamak gerek bazen, sahip olduklarına, hele ki dostların için, şükretmek ve o şükürde sabretmek… 

5 Ocak 2013 Cumartesi

Kendimle konuşmalarım


Derviş Yunus coştu yine,
Aşk bahrine düştü yine…

Herkes az konuşmamdan şikayetçi. Garip… İnsan aynı anda iki kişiyle konuşabilir mi? Zaten insanlar deli etiketi takmaya pek meraklı, bir de kendimle olan konuşmalarımı sesli mi yapayım? Zaten kendimle olan konuşmalarımdan daha fazla konuştuğum sadece birkaç insan vardır.

Siz hiç düşünmez misiniz?

Düşünmek dediğiniz nedir ki? Haa kendinle eğer;

-          “Naber kanka?”
-          “İyidir, senden naber?”

tadına konuşuyorsanız orada bir sıkıntı olabilir bak :). Düşünmek dediğin şey kendinle olan konuşma değil de ne? Hatta meşhur olmuş toplantılarda havanın bir göstergesi “Sesli düşünüyorum arkadaşlar”. Şair burada çok çalışan kafasına vurgu yapıyor…

Derler ya deliliğini başkalarına kabul ettirene dahi denir diye, insanlar tutturmuş bir deli furyası almış başını gidiyor. 10 – 15 dakikalık otobüs yolcuğu sırasında kendini önünde dünyalar diz çöken bir imparator olarak hayal ettikten hemen sonra kaç kişi kendisini bir darağacında hayal eder ki? Hem de sandalyesinin başında maşuku var… Benim diyen beri gelsin, bir de etrafı ben deliyim diye dolaşanlar sarmış.

Bazı evrelerinde hayatımın, dönüyorum kendi içime. Daha önce bahsetmiştim, koza dönemi olarak tanımlıyorum ben bunları. Ne yazık ki yaklaşık üç yıl önce bu durumu hastalık olarak tanımlamıştım, sonra anladım aslında kıymetini.

Derman arardım derdime,
Derdim bana derman imiş…

Yunus derine dalmak gerek derken aslında tam da bu durumu söylemiş ya, insan çevresindeki her şeyin daha da derinine inmek istiyor ancak bütün bir ömrünü geçireceği kendisinin derinliklerine niye inmiyor ya da inmeye çekiniyor. Cevaplardan korktuğumuzu söylemiştim daha önce, cevabın soruya değip değmeyeceği.

İnsanın aradığı şeyi tanımayabilmesi, onu bulduğu anlamına gelebilir mi? Benim gözümde evet, insanoğlu birçok kez arayıştan bahseder ancak neyi arıyorsun soruna net bir cevap veremezler. İşte bu sebepten dolayı sürekli arayıştadırlar ya. Sahip olduğu şeyler aslında aradıklarıdır ancak tanımlayamadıkları için farkında değildirler.

Ben de kendime sordum bu soruyu uzunca geceler boyunca, “Neyin peşindesin Osman?” Buldum elbet, bulunmaz mı?

Belamı arıyorum ben…

29 Aralık 2012 Cumartesi

Medet


İstanbul’da dolaşıyorum,
Yalnız, sessiz sokaklarda.
Hislerim kendimde değil,
Aklım bir karış havada.

Boşluğa attığım her adım,
Alıyor beni benden.
Kendimin farkında değilim,
Yürüyorum düşünmeden…

Kalan giden umrumda değil,
Sözlerin manası yok artık.
Uzak yakın bilmiyorum,
Var mı kalan sözüne sadık?

Yabancı olduğum saatler,
Yabancı olduğum yerlerde.
Gözlerim kararıyor,
Söyle yıldızlar nerede?

Kuzey yıldızını bilirdim,
Her daim bana gülerdi.
Söyle bana ne yaptın?
O ateş nereye gitti?

Uzat bana ellerini,
Sevgine ihtiyacım var.
Kıblem şaştı aşkından,
Gönlüm sussa yanar…

27 Aralık 2012 Perşembe

Sensiz Geceler

Bir bahar akşamı,
Oturmuşum camın önüne.
Ay ışığı vuruyor camıma.
Dışarıda bir serinlik.
Hem taze bahar kokusu,
Hem de biraz hüzün.

Sohbete başlıyoruz ay ile,
Konu dönüp dolaşıp sana geliyor.
Senin o güzel hayaline,
Birkaç damla gözyaşı eşlik ediyor.
Sokağımda senin sessizliğin,
Bilmem ki hala seni mi bekliyor.
Kendimde tam değilim,
Aşkından yudumluyorum.
Azar azar…
Bu sefer şarap yok,
Sadece aşkın var.

Yıldızlar çekilmiş aramızdan,
Ay duruyor karşımda sadece.
Sanki durmuş zaman.
Hem güzel nameler geliyor kulağıma,
Hem de dökülüyor dudaklarımdan.
Ay ışığının vurduğu bulutlar,
Gizem katıyor geceye.
Bin bir gece masalları gibi,
Sanki yar gelecek Şam’dan, Beyrut’tan.

Hayalinin oyununda,
Kapanıyor bir bir perdeler.
Ne bir şey geldi elden,
Ne de gerçekleşen güzel hayaller.
Ay artık göz kırpıyor bana,
Bu ayrılık ölümden beter.
Bütün gün yanacak bu gönül,
Yarın akşama yine bekler…

24 Aralık 2012 Pazartesi

Diyemem


Puslu bir hava var dışarıda,
Gözlerim nemli.
Belki de gözümdeki nemler,
Gizliyor gerçekleri.
Ölümden farkı ne diye sorsana,
Boş boş dolaşıyorum sokaklarda.
Gönlünde kaybolmuşum ben,
İstanbul yeter mi bana?

Bir kış günü,
Soğuk Sultanahmet Meydanı.
Gelenler geçenler,
Döndürüyor dünyayı.
Adların gizlenmiş havaya,
Selamlıyorum onları.
Yanağımda bir ılık yaş,
Süzülüyor sana doğru.
Yer değil bastığım,
Senin tenin, senin canın.
Sığmaz ete kemiğe,
Bedeni dünyadır aşığın…

Gel diyemem sana,
Sevdiğimi söyleyemem.
Bulutlar ardında kaldı güneş,
Gölgesini dahi gösteremem.
Gözünden kaçırırım gözümü,
Acımı gör istemem.
Aşkın ateşten gömlek olur da,
Yanıyorum diyemem…

12 Aralık 2012 Çarşamba

Dağlar


Kar mı o,
Güvendiğin dağdakiler?
Mor menekşeli,
Rengarenk dağlar,
Ne güzeldi değil mi?

Az mı konuşup, dertleşmiştim
Oysaki?
Sırtımı verip yüceliğine,
Nicelerle cenk etmiştim…

Dağ sandıklarım,
Bir bulut olmuş şimdi.
İzliyorum nemli gözlerle,
Üzerimden geçerken,
Selamlıyorlar beni…

Onlar da mutsuz,
Onlar da hüzünlü…