15 Eylül 2012 Cumartesi

Kader


Paralel evrenlerin peşindeyiz, sanki bu evrenin yeterince farkına varmışız da, her köşe bucağını biliyoruz ya. Hileli oyunmuşçasına doymadan yaşıyoruz. Kafamızda sürekli yeni dünyalar, paralel evrenler…

Her gece yatağa girdiğimizde, her kendimizle baş başa kalışımızda adım atıyoruz bu topraklara, belki de bize yasak olan yerlere. Gün içinde ya da biraz önce verdiğimiz kararların tam terslerini düşünüyoruz. Evet evet, biz de gülümseseydik dünya başka bir yöne gidebilirdi, yahut yanımızda dilenen çocuğa yardım etmesek belki çocuk dilencilerin önüne geçebilirdik.

Bu söylemlerimiz hep tesadüfen karşılaştığımız ani durumlar için mi geçerlidir. Oysa beklediğimiz “an”a doğru ilerlerken ne kadar da hesap yapmıştık. O bize muhtemelen şu cevapları verecek, hep suçlu benimdir zaten, vuracağım bunu yüzüne ve öldürücü darbeyi indireceğim… Hiç mi her ihtimali düşündüğünü varsayarak bir yüzleşmeye çıkmadın? Vereceğin her cevap hazırdır ama ne olur? Onun ağzından dökülen ilk kelimelerle şok olursun, planladıklarından hangilerini söyleyebilirsin ki?

Kendine gel!

Kader dediğin şey ne kadar devasa olduğunun farkında mısın? Sallamak istediğin her an, “amaaan kader” deyip çekiyoruz kendimizi aradan. Peki madem “kader işte”, neden bu çırpınış? Aciz bir şekilde acizliğini izlemek ne kadar keyif verir ki?

10 Eylül 2012 Pazartesi

İşaret


Kim bilir kaç şarkıyı,
Meze ettim kadehlerime?
Saati unuttum artık,
Önemi de yok zaten…
Herkes soruyor derdin ne?
Acıyı mı yarıştıracağız?
Ateş düştüğü yeri yakıyor.
Herkesin derdi kendine.

Eskiden ağlardım ne güzel.
En zor zamanımda,
Yardıma koşarlardı hep.
O kadar büyüktür ki etkisi,
Birkaç damla dahi yeter,
Bütün derde, tasaya.
Aklım hepsine sebep,
Bütün bu olaylara.
Kaç kere gönlüm razı geldi de,
Aklım durdu karşıda…

Boşa dememiş,
Aşkımdan değil,
Aklımdan usandım diye üstat.
Acizim ezelden,
Çaresiz kaldım ortada şimdi.
Yunus Emre misali,
Aşkın pazarında canıma,
Bir alıcı bulamadım da.
Aklımı satıyorum,
Dünya pazarında…

Her yerim zincirli,
Ulaşamıyorum sana.
Senin için kırmak zinciri,
Söyle günah mı?
Yardımına muhtacım,
Deryalarda boğuluyorum.
Kerametin cahillerin olsun,
İşareti göster bana…

Herkes seninle konuşur da,
Aciz aşık bekler kapında.
Başkalarının ağzına değil de,
Baksana bir gönlüne.
Kaçı arzular senin kadar beni?
Kaçı gönlünde sana bir saray,
Açmış ki?

Gündüzümü karartıp,
Gecemi aydınlatan.
Sayamadığım kadar yıldız,
Yandı derdimden.
Aciz dediğime bakma sakın,
Gönlümde acizliğim.
Bilsem sen de özlemle bekliyorsun,
Sabahı yanında ederim…

5 Eylül 2012 Çarşamba

İlaçlar


“Bazı zamanlar vardır ki insanlarla geçirilmesi lazımdır, ama başka zamanlar vardır ki yalnızlık gerektirir...”

Okuduğumda dikkatimi çekmişti bu cümle, koskoca yazı içinde. Gerçekten çok fırsatım oldu düşünmeye, muhasebeye. Uzun ve sıcak yaz geceleri, deniz ve yakamoz, yıldızlar ve sessizlik.

Dertler üzer bizi, hiç gelmesin başımıza isteriz.  Bir bakın çevrenize o yapmacık olarak nitelendirdiğiniz, en ufak bir zorlukta yanınızdan ayrılanlara. Bakın bakalım kaçıyla dertlerinizi paylaştınız. Kaç dertlerine ortak oldunuz?

İnsanoğlu doğadan bir parça. Her ağaç aşılanır meyve öncesi. Amaç daha verimli meyvedir elbet, kırarız dalı, keseriz. Özünü özüne katacak dalı o yaralı yere basarız. İşte bu dostluk verir verimli meyveleri. İnsan da aynı, yaralandığı yere basar dostlarını, onlarla aşılanır, onlarla bir olur. Sonra bakmışsın ki dal bir, kök bir.

Kimileri ise ilaçtır bizim için, yaraların geçmesi için. Gecemiz gündüzümüz beraber geçer. Yemekten önce, yemekten sonra, yatmadan önce, kalkınca… Bağımlılık yapar bu ilaçlar, alışırız. Her daim yanımızda olsun isteriz, hasta yatağımızın baş ucunda, hemen elimizin altında. Bir telefon uzağımızdadır bu dostlarımız. Nefes alamadığımızda duymak isteriz seslerini, bir mesajla sorarız hal hatırlarını.

Tabi her şey gibi bu da geçer. Gün gelir, yaralar kapanır, eskinin izleri silinir. İşte o zaman gelir ayrılık vakti. Sesini duymaz oluruz, yüzünü görmez oluruz. Başucumuzdaki komidinden, dolabın en uç köşesine koyulur ilaçlar. Kaybolan bir şeyleri aramaya koyulduğumuza gelir elimize belki boş kutular.

Bu gerçeği fark etmem aldı çok vaktimi,

En muhteşem ilaçları dahi, iyileşince bırakırız…


19 Ağustos 2012 Pazar

İstanbul

İstanbul,
Bıraktım seni…
Sesim gelmeyecek sana,
Uzaklarda yürüyeceğim şimdi.
Her köşen bir anım,
Dağılmışım koca şehre.
Aramak gerek parçalarımı,
Yap-boz misali.
Ah ne saatler işliyor,
Zaman nehirden farksız.
Her sabah seni izlerim de,
Yüzümde sabah rüzgarının esintisi.
Her şeyim sendeyken,
Ayrılık kolay mı?
Haberin olsun diye söylerim:
İstanbul,
Bıraktım seni…

Güneş aynı doğacak senin için.
Ne farkeder ki olup, olmamam?
Kim bilir niceleri gelip geçti benim gibi?
Vapurları selamlayan martılar aynı,
Kız kulesine çarpan dalgalar da…
Güneş yine doğudan doğar da,
Sen onu sor bir de bana.
Nice çileyle doldururum geceyi,
İstanbul,
Bıraktım seni…

Gece aynı çökecek üzerine.
Taksim meydanda,
Cümbüş çalan amca.
Yine vuracak cümbüşün tellerine.
Hayatını satanlar,
Aynı yolları adımlayacak yine.
Atıldığım zindanlar farklı,
Üzerine güneş doğmayacak.
Bir gönül hasret çekerken,
Kaç gönül düşleyecek yari?
Hayali canımı yakardı da,
İstanbul,
Bıraktım seni…

Suskun durur bir köşede,
Mırıldandığı eski bir ezgi.
Kendisiyle konuşup durur da,
Kendine anlatamaz derdini.
Kubbede kalan bir hoş seda,
Ondan kalan sözleri.
Sorular arasında kalır,
Sen mi terkettin onu,
Yoksa o mu terketti seni?
Cevabı düşünmeye yok hali.
İstanbul,
Bıraktım seni…

12 Ağustos 2012 Pazar

Kareler

Bir akşamı daha gece ettik,
Elimden bırakamadığım,
Zihnimden atamadığım anılarla birlikte.
Hayat film şeridi gibi geçer derler,
Gözümüzün önünden, ölürken.
Bende mi bir gariplik var,
Yoksa her gece mi ölüyorum?

Tüm yaşanmışlıkların üzerine,
Ekleniyor yeni kareler.
Her yeni kare,
Başıma yeni bela açıyor.
Çok düşündüm geleceği,
Gelecek sorulardan ibaret.
Oysa verdiğim cevaplar çekiyor,
Şu belalı kareleri…

Ne kadar monotonlaşmışlar,
İstatistik artık birçoğu.
Renkli fotoğraflar siyah beyaz olmuş,
Oymuş onlara veren rengini.
O olmayınca yansıtmıyor duyguları,
Sayıların bir anlamı yok daha.

Sahi sözdeki büyü ne?
Nefesime karışmışsın herhalde,
Sözler yitirmiyor o duyguyu.
Her seferinde bir lezzet,
Her seferinde farklı bir tat.
Her söyleyen farklı işitiyor,
Her dinleyenin gönlünde farklı duygu…

8 Ağustos 2012 Çarşamba

Yürüyorum

Sıcak bir yaz günü,
Ve ben üşüyorum.
Yollardayım nicedir,
Hava karanlık, yol uzun.
Dilimde bir türkü yok,
Sensizliği izliyorum,
Karanlık sokaklarda.
Attığım her adım mı
Yaklaştırıyor beni menzile,
Yoksa her adımda mı
Uzaklaşıyorum senden?
Sorular uçuşuyor kafamda,
Ben cevapları bilmiyorum.
Sıcak bir yaz günü,
Ve ben üşüyorum...

Kapanıyor ışıklar bir biri ardına,
Ve yeni ışıklar yanıyor,
Her yeni adımda.
Aklımda sen,
Gönlümde sen,
Gözümde sen...
Her ağzımı açışımda,
Dilimden düsen sen.
Işıklarla kaybolup,
Işıklarla doğan sen.
Soruyorum sesli,
Daha kaç ışık kapanacak?
Yolun bitti mi ki?
Diye cevaplıyor yanımdan geçen kedi.
Ellerim titriyor durduramıyorum.
Sıcak bir yaz günü,
Ve ben üşüyorum...

Geçtiğim yollar tükendi,
Ya da aynı yolu adımlıyorum.
Gönlüme sen düştüğünden beri,
Durmadan yürüyorum.
Soğuk içime işliyor,
Tenimde hissediyorum.
Geceler bana zindan olmuş,
Azadımı bekliyorum.
Başkası beni anlamaz,
Ben seni arıyorum.
Sıcak bir yaz günü,
Ve ben üşüyorum...

5 Ağustos 2012 Pazar

Özledim

Ey gecesi olmayan gündüzümün sahibi,
Ayrı düştük, uzak kaldık birbirimize.
Yüzüm yok yüzüne bakmaya,
Aslında pek sözüm de yok,
Sessizliğini özledim.
Oturup yanı başına,
Dalıp gidip uzaklara,
Konuşmadan yıldızlara,
Bakmayı özledim.

Nankörlük ettim mi bilmem,
Düşürmedim hiç sevgini yerlere.
Bir söz kadar basit işte, özledim.
Her daim ateşe attım kendimi ama
Tutmadım hiç yüzümü,
İsiyle etrafı kirleten ateşe…

Engel ne aramızdaki?
Nedir her daim boğazıma düğüm olan,
Yanındayken dilimi kilitleyen?
Nedir her daim gözümü kurutan,
Aramıza çizgiler çeken?
Görünmez eller değil bu,
Her şey alelade.

Sabır çaresizlikten mi?
Ben ki hala sabrediyorum.
Yoksa, sabır umuttan mı?
Sadece o günü bekliyorum…
Suskun durduğuma bakma sakın,
Ağzımı açsam isyan ederim,
Eğer bir güzellik varsa senin eserin,
İsyan etmemi de isteyen sensin...