Paralel evrenlerin
peşindeyiz, sanki bu evrenin yeterince farkına varmışız da, her köşe bucağını
biliyoruz ya. Hileli oyunmuşçasına doymadan yaşıyoruz. Kafamızda sürekli yeni
dünyalar, paralel evrenler…
Her gece yatağa
girdiğimizde, her kendimizle baş başa kalışımızda adım atıyoruz bu topraklara,
belki de bize yasak olan yerlere. Gün içinde ya da biraz önce verdiğimiz
kararların tam terslerini düşünüyoruz. Evet evet, biz de gülümseseydik dünya
başka bir yöne gidebilirdi, yahut yanımızda dilenen çocuğa yardım etmesek belki
çocuk dilencilerin önüne geçebilirdik.
Bu söylemlerimiz hep
tesadüfen karşılaştığımız ani durumlar için mi geçerlidir. Oysa beklediğimiz
“an”a doğru ilerlerken ne kadar da hesap yapmıştık. O bize muhtemelen şu
cevapları verecek, hep suçlu benimdir zaten, vuracağım bunu yüzüne ve öldürücü
darbeyi indireceğim… Hiç mi her ihtimali düşündüğünü varsayarak bir yüzleşmeye
çıkmadın? Vereceğin her cevap hazırdır ama ne olur? Onun ağzından dökülen ilk
kelimelerle şok olursun, planladıklarından hangilerini söyleyebilirsin ki?
Kendine gel!
Kader dediğin şey ne
kadar devasa olduğunun farkında mısın? Sallamak istediğin her an, “amaaan
kader” deyip çekiyoruz kendimizi aradan. Peki madem “kader işte”, neden bu
çırpınış? Aciz bir şekilde acizliğini izlemek ne kadar keyif verir ki?