Düşünüyorum da , günlerdir nefes almamı engelleyen şey
ne?
İnsanların yanında neden dökmeyiz göz yaşlarımızı. Hadi
tanıyan insanları anlarım, onlar güçsüz zanneder. Avutalım daha kendimizi böyle
. Ya bizi hiç tanımayan insanların yanında niye çekiniriz? Yine güçsüzlük mü?
Yoksa bize acıyacaklarından mı endişe duyarız?
Ya da tüm bunların dışında göz yaşına mı çok değer
veririz? Altın değerinde midir göz yaşı, başkalarının sahip olmasını bırak,
onlara göstermeyiz dahi…
Hala düşünüyorum, nefes almamı engelleyen şey ne?
Oysa ki dünyanın en muhteşem şehrinin en muhteşem
yerlerindeydim şu günlerde. Hava, oksijen, deniz, manzara… uzar da gider önümde
duranlar. Bu kadar güzel yerlede geçen bunca zaman. Nankörlük de yapmıyorum,
bütün bunlar için şükrettim. Ama gel gör ki yetmiyor. Tatmin olma meselesi
değil, ben ki uğruna kaçtım bu şehirden. Anlamsız, ruhsuz..
Yetmiyor yaşatmaya, özü olmayan şeyler ne katar insanın
özüne? Yapaylaşan şeyler yüzünden çekmiyor muyuz bunca çileyi? Yapay aromalar,
yapay lezzetler… Zevklerimiz dahi yapay şeyler üzerine kurulu. Gerçeklik tüm
çıplaklığıyla önümüzdeyken, yapayın gerçekliğe yaklaşmasıyla eğlenmiyor muyuz?
Bu kadar yapay şeyle beslenen bünyelerin herşeyin özü aşkı sevgiyi özüne
katmasını nasıl bekleyebiliriz ki?
En muhteşem balı yapmak için arılar, milyonlarca çiçeğe
konuyor. Şimdilerde ise arıları odalara doldurup şekerli suyla bal üretenler
cirit atıyor. Kendimizi, benliğimizi kafeslere koyup etrafımızda bulunan her
şeyden en çok çıkarı elde etmenin peşinde koşanların aşkı, sevgisi seri üretim
baldan ne kadar farklı?
Herşeyin bu kadar muhteşem işlediğini görmesem, yanlış
zamanda doğduğumu düşünebilirdim. Bazen kendimle konuşurken düşünüyorum
gerçekten, yanlış zamandayım diye. Ya kendimi güncellemeyi atladım ya da
gerçekten eskiye aitim. Karasızım bütün nefes alamayışımı buna bağlamaya.
Yıllar sonra ilk defa dün gece nöbet geçireceğimi zannetim.
Zihnimde öyle bir savaş var ki… Ve galibiyeti getiren hamleyi ilaçlara ve
alkole olan güvenim yapıyor. Düşmanı nasıl yeneceğimi biliyorum…
Düşmanı bu kadar yanıma getiren ne peki? Çözüm mü her
defasında yıkmak her şeyi? Sorular uçuşuyor yine her zamanki gibi. Cevapları
bulamadım, arıyorum ancak hala. Insan bulunca kaybeder mi? Sanmam. Sorular boğuyor
beni, belki de bulacağım cevaplar. Sessizlik lazım ve biraz şarap. Bu dünya
düzleminde çözemiyoruz gerçekten de buranın problemini. Ayağın yerden kesilmesi
gerek biraz…
Şaşıyorum kendime bir kaç cümle bana bu kadar şey
yazdırıyor. Düşündürdüklerini söylesem bir de…
