Yalnız bıraktım bugün,
Sana sakladığım sözleri.
Koymadım seni onların arasına,
Dizildi hepsi sıra sıra.
İyi güzel hoş da,
Anlam hiç gelmedi ki yanlarına.
Eksik kaldılar,
Boyunları bükük.
Ne kemandan dökülen nameler,
Eşlik etti onlara,
Ne de Ney’in,
Özlem dolu nefesi.
Bir dizesi bile birisinin,
Gönlüne giremedi…
Yalnız bıraktım bugün,
Senin için yeşerttiğim bahçeleri.
İnanır mısın?
Önce güneş göstermedi yüzünü,
Bulutların arkasından çıkmadı.
Sonra bir gonca gül dahi,
Yapraklarını açmadı.
Kelebekler söz birliği etmiş sanki.
Çocukça arasında dolaştığın,
Çiçeklerin üstünde,
Bir tanesi bile uçmadı.
Kokunu bana getiren,
Nefesini andıran,
Meltem bugün esmedi…
Yalnız bıraktım bugün,
Sana adadığım aşkımı.
Daha sonra baktığımda,
Tanıyamadım sensizliği.
Bu muydu bahçemi altüst eden?
Sensizlik miydi her seferinde,
Dilime düğümler atan?
Uğruna yıldızlar sönen aşk,
Bir an bile teklemedi.
Aşkı sensizlikle mi,
Terbiye edecektim?
Hissetmedi yalnızlığını.
Çünkü aşk hep yalnızdı…
18 Temmuz 2012 Çarşamba
17 Temmuz 2012 Salı
Güzel Demiş Üstad
Müzik hep vardı,
İnsan onu keşfetti.
Hayvanlar dahi eşlik etmiş,
Bak nasıl bir öz şu musiki.
Can elden gitmiş,
Bülbül şakıyor amansız.
Yaz gecelerine ayrı bir,
Hüzün katıyor ağustos böceği.
Sultanahmet’teki güvercinler,
Şenlendiriyor meydanı.
Tuvaldeki bir hoş renk,
Boğazdaki martı sesleri.
Seslerden bahseder herkes,
Onlarla anlatır kendini, derdini.
Musiki aşka giden yoldur elbet,
Ama bilmelisin ki,
Tüm sesler sustuğunda,
Başlar asıl musiki.
Zordur susarak anlatmak derdini,
Bulmak gerek dinleyeni.
Dil söyler bir şeyler,
Bilemezsin hangisi içten.
Suskunluk manayla gelir,
Var mı kontrol eden sessizliği?
Anlamaz pek çoğu bu dilden.
Suret çaresiz kalır.
Sessizdi hitabım aslında,
Sadece gözlerim ve gözleri.
Suskunlukta aşkı anlamayana,
Kelimeler ne anlatsın ki?
Ne fırtınalar kopuyor aslında,
Ama toprak kadar sessiz.
Nicesinin hikayeleri gömüldüğünden,
Mezarlık bu kadar sessiz.
Hepimizi savuruyor fırtına,
Kaçımız farkındayız ki?
Fırtınadan kalanlar aslında,
Kulağa hoş gelen kelime dizeleri…
İnsan onu keşfetti.
Hayvanlar dahi eşlik etmiş,
Bak nasıl bir öz şu musiki.
Can elden gitmiş,
Bülbül şakıyor amansız.
Yaz gecelerine ayrı bir,
Hüzün katıyor ağustos böceği.
Sultanahmet’teki güvercinler,
Şenlendiriyor meydanı.
Tuvaldeki bir hoş renk,
Boğazdaki martı sesleri.
Seslerden bahseder herkes,
Onlarla anlatır kendini, derdini.
Musiki aşka giden yoldur elbet,
Ama bilmelisin ki,
Tüm sesler sustuğunda,
Başlar asıl musiki.
Zordur susarak anlatmak derdini,
Bulmak gerek dinleyeni.
Dil söyler bir şeyler,
Bilemezsin hangisi içten.
Suskunluk manayla gelir,
Var mı kontrol eden sessizliği?
Anlamaz pek çoğu bu dilden.
Suret çaresiz kalır.
Sessizdi hitabım aslında,
Sadece gözlerim ve gözleri.
Suskunlukta aşkı anlamayana,
Kelimeler ne anlatsın ki?
Ne fırtınalar kopuyor aslında,
Ama toprak kadar sessiz.
Nicesinin hikayeleri gömüldüğünden,
Mezarlık bu kadar sessiz.
Hepimizi savuruyor fırtına,
Kaçımız farkındayız ki?
Fırtınadan kalanlar aslında,
Kulağa hoş gelen kelime dizeleri…
13 Temmuz 2012 Cuma
Sen III
Madde aldı benden beni,
Sesin sarhoşluğumu arttırır.
Tarif edemem suretini,
Dilim ağzımda dolaşır…
Yar diyemem,
Sakınırım dilimden.
Kaldırımlarda kaldı parçam,
Toplayamam yollardan…
Yıllardır boş yollarda,
Seni arayıp durmuşum.
Gönlünde ateş yanmayanların kapısında,
Medet ummuşum…
Sarhoşluk nispeten beden yorgunluğu
Akla zincir mi vurur yoksa çözer mi?
Elin kelepçe oldu boğazımda,
Oynatamam dilimi…
Kapana kısılmış hissetmez misin?
Hiç darda kalmazlar mı?
Adınla özgürlüğümü buldum,
Uçmak ne güzel şey değil mi?
Sal beni özgürlüğüme,
Bahçelerinde uçsam ya
Yanında buldum huzuru,
Önüme engeller koyma…
Saatler devam eder,
Kendilerince zamanı vurmaya,
Yanındayken içtim meyi,
Sonsuzluğa varmaya…
Hayat dediğin ne uzun ki?
Attığımız birkaç adım.
Sana yakın duracaksam,
Yola düşmeye hazırım…
Ezgiler suskun kaldı,
Anlatamadı derdimi.
Uzakta dolaşan oldu da,
Kaçı tanıdı ki seni?
Suskun bozdu sessizliği,
Sana olan yolum bitmedi ki,
Anlattıklarım yarım kalır,
Kimse seni bilmedi ki…
9 Temmuz 2012 Pazartesi
Şems
Ay ile sohbete başladım biraz,
Cam önünde otururken.
Ona sordum seni,
Halini hatrını…
“İyidir hoştur” dedi,
“Keyfi yerindedir.”
Asıldı birazcık ayın cemali,
Anladım ki kıskanmış seni.
İçinde bir ateş varmış,
Yakarmış çevrendekileri.
Çoğu şikayetçiymiş bundan.
Harlıymış içindeki ateş.
Dedim ki aya “Dön bak şu dünyaya,
Her yere gece çökmüş,
Ama sen aydınlıksın.
Nedendir bu aydınlığın?
Yakından bakıp tanı derler
Ki herkes yakından baktı
Bak bakalım hele gökteki güneşe
Ateşten başka neyi var?
Yaklaşsan birazcık yakar seni beni,
Yakar bütün dünyayı.
Biz ateşiyle sebeplendik,
Onunla söner tüm canlar.
Gündüzümüz onunla aydınlandı,
Ne güzel ki bu can onu tanıdı.
Olmayaydı onun nuru,
Senin taştan kumdan ne farkın var?
Mevlana’nın dediği gibi,
“Gülün dikene katlanması,
Onu güzel kokulu yaptı”
E söyle o zaman,
Güneşin yanması onu yalnız kılmadı mı?
Ancak aşktan bihaberler,
Cahiller onu yalnız sandı.
Baharla birlikte gönlüme doğdu,
Beni aşkla tanıştıran Şems oldu.
Cahiller korkar ateşten,
Ya da taparlar ona.
Var sen ateşini kusur gör,
Onun aşkı yeter bana.”
Cam önünde otururken.
Ona sordum seni,
Halini hatrını…
“İyidir hoştur” dedi,
“Keyfi yerindedir.”
Asıldı birazcık ayın cemali,
Anladım ki kıskanmış seni.
İçinde bir ateş varmış,
Yakarmış çevrendekileri.
Çoğu şikayetçiymiş bundan.
Harlıymış içindeki ateş.
Dedim ki aya “Dön bak şu dünyaya,
Her yere gece çökmüş,
Ama sen aydınlıksın.
Nedendir bu aydınlığın?
Yakından bakıp tanı derler
Ki herkes yakından baktı
Bak bakalım hele gökteki güneşe
Ateşten başka neyi var?
Yaklaşsan birazcık yakar seni beni,
Yakar bütün dünyayı.
Biz ateşiyle sebeplendik,
Onunla söner tüm canlar.
Gündüzümüz onunla aydınlandı,
Ne güzel ki bu can onu tanıdı.
Olmayaydı onun nuru,
Senin taştan kumdan ne farkın var?
Mevlana’nın dediği gibi,
“Gülün dikene katlanması,
Onu güzel kokulu yaptı”
E söyle o zaman,
Güneşin yanması onu yalnız kılmadı mı?
Ancak aşktan bihaberler,
Cahiller onu yalnız sandı.
Baharla birlikte gönlüme doğdu,
Beni aşkla tanıştıran Şems oldu.
Cahiller korkar ateşten,
Ya da taparlar ona.
Var sen ateşini kusur gör,
Onun aşkı yeter bana.”
8 Temmuz 2012 Pazar
Kendimden IV
Bir şeyler yazsam okur musunuz?
***
Birikmiş şeyler var nicedir, ama nereden nasıl başlasam hiçbir
fikrim yok. Hani gergin bir ipin nereden kopacağını bilmezsiniz ya, ya da bir
bardağı azıcık kıramazsınız çatlar gider. Öyle işte ama O yok bu gece,
sarhoşluk da dışarıda kaldı.
***
Eski yazdıklarıma baktım da “Anlamıyorum” isimli bir yazı
karalamışım, hatta devamı gelecek demişim bir de. Kendime güldüm vallahi,
anlamadıklarımı yazmaya kalkmışım. Şu birkaç hafta içinde yaşadıklarıma
bakıyorum da, hangisi anladım diye. Acizlik bu kadar vuruyor insanın yüzüne…
***
Türkçe dersinde olumlular ve olumsuzlar üzerine
konuşuyorduk, bilirsiniz “mert – namert”, “hoş – nahoş” falan. Aklıma gülmek
geldi. Her şeyi zıddıyla anlayabiliyoruz ancak, varlık – yokluk misali. Gülmenin
zıddı neydi? Asık, somurtan bir surat mı, yoksa gülmeyen bir surat mı?
Gülmek kolaydır, en azından birkaç kası oynatman gerekir.
Yüz gülümseme pozisyonuna geçtiğinde nedendir bilmem bir rahatlama yayılıyor
içime. Şartlandırmışızdır kendimizi belki de. Sormadan geçemedim ama kendime üzüntünü
nasıl belli edebilirsin? Zannedersem bana oluyor bu sadece, dünya çökse üzerime
dalgınlaşıyorum, gülmenin zıddı bu mu? Hadi ağlasan ya, döksen ya gözünden
birkaç damla, yok işte olmayınca olmuyor. Ne tokatlar yedim de gözümden yaş
akmadı, artık tebessüm dahi etmeye başladım. Dayak arsızı oldum sanırım.
***
Aranızda delilik ile rahatlayan var mı? Benim için
geçerli bu, nefes alma dönemlerim diyebilirim. Mesela tornavida, çekiç,
konserve açacağı, pense ve gitar arasında pek sağlıklı bir ilişki
kurulamayacaktır. Uzunca zamandır aklımdaydı ve evdeki çalamadığım gitarın
perdelerini söktüm. Şimdi bakıyorum da ne iyi etmişim. Sol elimin parmak uçları
su toplamış vaziyette, hatta bu satırları yazarken zorlanıyorum da biraz, canım
yanıyor. Ama hepimizin zaman zaman nefes almaya ihtiyacı var değil mi?
***
Bugün deniz kenarında fazlaca vakit geçirdim. Yatların bağlı
olduğu yere geldiğimde ise yine her zamanki gibi oyuncak denizine düşen
çocuklar gibi hissettim kendimi. Ortaçağ’da yaşamış olsaydım büyük ihtimalle
denizci olurdum, bir ihtimal ise akıncı olabilirdim. Hepimiz yüzmüyor muyuz
aslında hayat denizinde, kimileri batmıyor mu? Hiç mi gemiye su aldıran
insanlar yok, ya da hiç mi savrulmuyoruz rüzgarda?
Gözümde özgürlüğün sembolü tekneler, bilhassa yelkenliler.
Kısmetin olan rüzgarı alırsın, dışarıya bağın yok. Deniz zaten cömertliğin
sembolü, o kadar nimetinden faydalanıyoruz ki, haddi hesabı yok. Bir küçük
yelkenli, açılacaksın uzaklara. Dalgaların ve tahta gıcırtılarının sesi,
martılar gelmez buralara. Huzurun sesi diyebilirim tam olarak, gündelik
koşuşturmadan uzak. Acele etmeye gerek var mıdır ki?
***
Bugünlük bu kadar olsun, yine daldan dala nerelere
atladık. Kendimden bir şeyler paylaşmaya çalıştım, ancak yazarak, malum
konuşmayı pek sevmem…
3 Temmuz 2012 Salı
Önemin ne?
Sana yazmayacağım bu mektubu,
Biliyorum, yazsam dahi okumayacaksın,
Önemin ne?
Yabancı eller kadar uzakken,
Ve her damla boğazımda düğüm olurken,
Kader deyip bahsettiğim,
O an,
Görmeyi gerçekten ister miydim?
Her anımda seni görmeyi arzularken,
Sustu o an tüm musiki ve ezgiler.
Geceler boyu uykusuz,
Özlemle otururken,
Her nefes alış verişim,
Ciğerimi yakarken,
Yüzümden düşenler,
Parçalara ayrılırken,
Ayın ışığı,
Penceremde dolanırken,
Sensiz koparttığım takvim yapraklarını,
Ateşe verirken,
Yazdığım nice satırı,
Gözümü kırpmadan silerken,
Yunus’un, Mevlana’nın,
Sözlerini sayıklarken,
Kendimi,
Hayallerle avuturken,
Seninle birlikte daldığımız,
Manzarayı izlerken,
Sormadan edemedim kendime,
Önemin ne?
26 Haziran 2012 Salı
Vazgeçtim
Yaşlı gözler sana döndü,
Tutmuyor elim ayağım.
Ezgiler susmuş nicedir,
Senden yüzümü çevirmek,
Öylece bırakmak istemedim,
Vazgeçtim…
Canım eksik kaldı,
Sesler düştü dudağımdan.
Bir ah işitilir etrafımda,
Yaşadığımı görürler baktıklarında.
Söylesem neler söylerdim,
İçimde neler neler birikti.
Seni kırmak istemedim,
Vazgeçtim…
Merak ettin mi hiç beni?
Düşündün mü halimi?
Nice köprüler geçtim de,
Beni tutan ince bir ipti.
Nasıl bulurum söyle,
Senden daha narinini?
Tutup koparmak istemedim,
Vazgeçtim…
Hayatım ellerin arasında,
Sözüne bakarım.
Yokluğun yakar beni,
Kapında yatarım.
Varlığım değersiz mi
Üzmez mi yokluğum?
Üzülmeni istemedim,
Vazgeçtim…
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)
