10 Haziran 2012 Pazar

O 'An'

Koskoca kader dediğimiz şey, ‘an’ın içinde kaybolmuş.

***

Günlük koşuşturmanın içine o kadar dalıyoruz ki kaybettiğimiz anı bulup çıkartamıyoruz. Daha önceden yazma düşüncem vardı an konusunda, tam da Ankara ziyareti güzel bir vesile oldu. Pişmeden yemeği sofraya koymak pek hoş olmaz.

***

Bir şeyin gerçekleşmesi gerekiyorsa o an, bütün evren onun gerçekleşmesi için hareket eder, her şey bu denli büyük bir hareketin sonucu…

Oysa ne kadar çok endişe duyuyoruz olanlardan. Hepimizin içinde sürekli bir kaygı ve geçmişe dönük pişmanlıklar. ‘Acaba o cevabı verse miydim?’, ‘Acaba o formülü yazsa mıydım?’, ‘Acaba elini tutsa mıydım?’, ‘Acaba …?’, ‘Acaba …?’ ve daha nice acabalar. Hep söylerim okyanusta bir damlayız, okyanusun dalgası bizi ürkütür mü? Dalgalanır mıyım diye düşündüğümüz sırada nice dalgalar yarattığımız farkında mıyız?

Hayatta mucize arayanlara acıyorum artık, çünkü mucize arayanlar bir ‘an’ dahi yaşamamış olanlardır.

Çevremizde gerçekleşenlerin olması için bütün evren hareket ediyor diyorum, bütün arz ve sema bu an için işliyor, düşünebiliyor musun? Hayatında bundan daha büyük bir mucizeye şahit oldun mu hiç? İşte bu sebeple mucize arayanlara acırım.

Tabii bu kadar yazıyorum ancak kendime de sormadan geçemiyorum, hiç mi takılıp kalmıyorum ben de? Uzun yola çıkmak çok faydalı oldu, en azından uykusuz geçen bir gece. Evrenin o devasa hareketine daha yakından şahit olma fırsatı yakaladım.

O akşamdan bu yana ne zaman olanlar ve olacaklar ile ilgili bir endişeye kapılsam, gökyüzüne bakarım, güneşe, aya, yıldızlara. Milyarlarca kilometre uzakta, belki de yıllar önce sönmüş yıldızlara bakarken insan yaşıyor anı. Sönmüş olmasına rağmen görüyorsun onu, ne kadar aldatıcı öyle değil mi? Belki şimdi gördüklerin de yanıltıyordur seni.

Bu sebeple görüntüye olanlara takılmamak gerek, neyin iyi neyin kötü olduğuna karar verecek yetide değiliz maalesef. Dinlemek lazım sesleri, ‘an’ın ezgilerini…

1 Haziran 2012 Cuma

Sessizlik

Eğer ki düşseydi,
İçimdeki ateş şu karşımdaki denize.
Ne mavi deniz kalırdı,
Ne manzara.
Ne martılar kalırdı onunla,
Ne de güzel dalgalar…
Söner miydi peki?
Söner miydi diye soruyorum kendime.
Ne biraz harı sönerdi,
Ne de bir şey eksilirdi aşkımdan…

Bu güneş aydınlatıyor yedi ciheti
Madem o kadar güçlü,
Neden aydınlatmadı beni?
Ay bile ondan nasiplenmiş
Parlıyor karşımda.
Bense oturmuşum,
Karanlığın tam ortasında.

Güneş o kadar parlakmış…
Söyle o zaman ne yapmam lazım?
Ben neyi eksik yaptım da,
Aşkın kadar aydınlatmadı beni.

23 Mayıs 2012 Çarşamba

Aynalı Baba

İki sene önce demiştim, aynalı babayı arıyorum diye...


İki sene geçmiş hemen hemen üzerinden. İki sen önce bugünlerde kesmiştim ilaçları, her doktora gidişimde büyük bir ümit vardı içimde. Bu sefer bitecek herşey diyordum ki, daha da yükselen dozları açıklayan reçetelerle dönüyordum. Hani şu filmlerde klişeleşmiş sahneler vardır ya, aynı onlardaki gibi.

“Bu mu yaşamayı istediğin hayat?”  diye sormaya başladım kendime, gariptir ki aslında ilk kaybettiğim yetim sorgulamak olmuştu, düşünmek…

Ve YGA’daki ilk dönemimin sonlarına doğru geliyordum. Umutsuzluğun hüküm sürdüğü kendi dünyamda tohum ekmeye çalışanları görüyordum, bıkmadan usanmadan. Dışarıda hep başkalarının, hiç de artısı olmayan başkalarına özenmesini gördükçe, burada da “ÖZ”üne özenen insanların varlığıyla tanıştım.

Ve tanıştığım bir başkası daha oldu: Aynalı baba.

Bir kitabın kahramanıydı, değişik halleri vardı. Ancak tüm bu hallerin yanında kendine has bir derinliği vardı. O zaman seslenmiştim beni kitapla ve dolaylı olarak onunla tanıştıran, bloğun diğer yazarı Er’e aynalı babayı arıyorum diye. Normale dönmemi sağlayan birkaç etkenden birisidir, kendisi. Kısa sayılabilecek bir romanda birkaç cümlede yer bulabilmiştir, ancak o cümleler o kadar kıymetliydi ki ben de benzeri sözler duyabileceğim birini aramaya başlamıştım (bak yine geldik aramaya).

Kendini ancak bir başka insanın aynasında tam olarak görebilirsin.
–Şems

Şimdi farkına varıyorum, aslında aynalı babayı bulmuşum da hiç farkında değilmişim. 23 yıldır çevremde dolaşıp durmuş, ne zaman yüzüne bakarım diye. Kıyafetindeki her bir ayna, belki de bir insanı temsil ediyormuş, derinliği ise onu yazanın, onu arayanın derinliğinden…

Hani o hep şikayet ettiğimiz, arasında kendimizi kaybettiğimizi sandığımız insan kalabalığı var ya, hepsi kendimizi bulmamız için bir ayna olmuş da haberimiz yok. Neye ses üfleyenler de orada, bir sözüyle kırk gün düşündüren de. Düştüğünde koluna giren de orada, yorulduğunda sırtını sıvazlayan da. İçindeki kötüler, kötülükler korkutmamalı insanı. Hayatın garip bir cilvesi belki ama,

aynanın arkası ne kadar çok kararırsa o kadar iyi bir ayna olur.

 

Tabii ayna olmaya niyeti varsa...

İki sene önce bugünlerde başımı yastığa huzur ile koymaya başladım. Aynalı baba diye kendimi arıyormuşum da haberim yokmuş. İnsanın bir amacının olması ve bu amacında kendisini aradan çıkartması ne büyük huzurmuş…

22 Mayıs 2012 Salı

Sensizim

Oturdum yine cam kenarına,
Bu akşam da sensizim.
Tasvirler yetersiz kalıyor artık,
Yağmur damlaları karıştı gözyaşıma.
Gözlerim dolu dolu,
Yollar çok uzun artık.
Geçti mi bahar? Diye soruyorum,
Aşkın ateşine güneş diye bakıyorum.
İsyanım var bu sessizliğe
Ama ne çare?
Yüreğim de bana sesleniyor:
Çabaladın mı ulaşmak için yâre?

Önümde duruyor mey
Ve yine uzağım bedenimden.
Uzaklarda çalıyor bir ney,
O da veryansın ediyor özlemden.
Ey ulaşılmaz olan bu mu reva?
Canım yandı kül oldu,
Daha kaç can gerek uğruna.
Sus mu diyor gözlerin,
Yoksa kızgın mı bana?
Aşkın hançeri mi elindeki,
Yoksa gül mü uzatıyor bana?
Gelmez mi hala sıram,
Bekliyorum bu kadardır ama.

Sanır ki bu mecnun,
Geceler olmuş seni anmaya.
Düşün ki ne hallerdeyim,
Her gece düşüyorum bu acıya.
Ey güllerin sahibi,
Gel etme ne olur.
Yüzlerce gülzar harab oldu,
Evet desen ne olur?

Herkes varlıkta arar seni,
Oysa yokluğunda buldum seni.
Gözlerin ki gülden saçılan ışık,
Nuru aydınlatmaya yetti beni.
Tenin ki hiç dokunamam,
Temasımda yaktı tenimi.
Ey yar, ey yar, ey ey…
Bu çığlık sana.
Döküldü en güzel sözlerim
Ne yazık ki yokluğunda.
Koptu gönlümden,
Taa derinlerden.

Tutmaz oldu ellerim,
Görmez oldu gözler.
Yokluğunda kesildi nefesim
Ve bu akşam da sensizim…

15 Mayıs 2012 Salı

Soğuk Geceler

Yine gece çökmüş,
Şehrin kalabalığının üstüne.
Biraz puslu ve
Hava soğuk mu soğuk.
Uzaktaki ışıklar titriyor sanki.
Ben de bugün ilk kez üşüyorum
Bu şehrin sokaklarında.
Hava soğuk mu soğuk.

Ne bülbülle gül var
Aklımda şimdi,
Ne de yârini özlemle arayan ney.
Yapraklar titriyor ağaçlarda,
Önümde dönüyor her şey.
Şimdi her şey bir neyzen
Ve hepsi bir semazen.

Neylerden çıkan nameler
Tüm geceyi dolduruyor.
Söyle bu musiki karşısında
Gönül titremeden nasıl duruyor.
Semazenler çoktan sarhoş olmuş
Birazdan ayaklar da kesilir yerden.
Bense hala bekliyorum
Neden sarhoş olduğumu bilmeden.

Ellerim ceplerimde
Ve yine yalnız sokaklarda yürüyorum.
Islık çala çala
Yalnızlığı selamlıyorum.
Birazcık hüzün
Ve birazcık titreme.
Gönlüm ısıtmıyor bedenimi,
Hava soğuk mu soğuk.

13 Mayıs 2012 Pazar

Nicedir

Sarhoşlukla geliyor
Suretin ve aşkın…
Yalvardım sana çok,
Kaldır engelleri aradan
Acizim ben,
Yetmiyor gücüm
Yazarım buraya satırlar
Anlarlar mı bilmiyorum…

Suretin gördüm bugün,
Bir gülümseyip gitti.
Sen mi koydun karşıma onu,
Yoksa kendisi mi geldi?
Aşıkların halinden,
Yalnız sen anlarsın,
Pişirmek için mi,
Harlı ateşe atarsın?

Kendimi bulmak için,
Çıktım bu sefere.
Buldum bu güzelliği,
Gül bahçelerinde.
Bulduklarım var elbet,
Birkaç tane.
Uykularım zehir oldu,
Hayalin beklentisiyle…

Yunus’a baktım,
Mevlana’ya, Fuzuli’ye…
Can mı daha önde,
Yoksa canan mı?
Can, canan karışmış,
Hepsinde birbirine.
Ne candan geçerim derler,
Ne canandan.
Bir yol var mıdır gidecek,
Can olmadan yâre?

Güller,
Ve gül yüzlüler.
Can,
Ve canan…

Canandan geçmişim,
Can demez oldum nicedir.
Yüzüm asılmış,
Suskunum nicedir.
Dil mi söylemeli,
Her şeyi, her zaman?
Halden anlayanım yok,
Yalnızım nicedir…

Gözlerim ağrıyor,
Tutmaktan gözyaşımı.
Pınarı tutan sensin
Aç ne olur kapını.
Normalde yazamam,
Harfler karışır.
Özlerim güzelliğini,
Görmedim nicedir…

Her şey bulanık,
Her şey karışık.
Yuvarlanıp gidiyor,
Yaptığım her şey.
Sıcaklığın yok yanımda,
Nerede ellerin?
Hissedemem sıcaklığını,
Hasretim nicedir…

9 Mayıs 2012 Çarşamba

Ve Bulmak...

İnsan bulduğunu ne zaman farkeder?

Uzunca zaman oldu herhalde sarhoş olmayalı, zırhımı çıkarıp atmışım bir köşeye. Kılıcıma bakıyorum, bir zamanlar onunla savaşan ben miydim diye hayretler içindeyim. Kelimeler ile o kadar sarmaş dolaş olmuşum ki, zor geliyor, cümle kurmak. Kurduğum her cümle, bir kelimelerden ayrılık gibi. Nice dizeler geçiyor dilimden, salıveriyorum onları da.

Bir tambur, bir keman, bir ney. Kesilmesin istiyorum ezgiler, tam keyif noktasına vardığında bitiyor hepsi. Saatler süren, günler süren, seni senden alan bir ezgi…

Aşık-ı biçarelerin gönlünü neyler,
Daire semâ-i tutarak ney neye söyler,
Ne der?

Düşünmeyi o kadar çok istiyorum ki… Ama düşünemeyecek kadar yoruyorum kendimi. Yemen gerektiği için yemek yiyorsun, gülmen gerektiği gülüyorsun, nefes almak bile bir gereklilik olmuş gibi. Tek istisnai durum gözyaşında, ağlaman gerektiği halde ve ağlamak istediğin halde, bir damla dahi düşmüyor. Ve tüm bu yorgunluğa rağmen yoldan geri kalmamak…

Varmak için yürüdüm, yürüdükçe yoruldum ve yoruldukça koştum…

Duraklar düşünmek olmuş, başkalarının durduğu yerde düşünüyorum artık. Kainat ile söyleşiyordum bazen, ona mektup yazmayı çoktan bıraktım. Güneş ile ay vardı, bazı sohbetlerde ise yıldızlar. Neler gösteriyor bize güneş, yıldızlar eksik bu konuda ama bir de ay. Ay ve güneş, iki zıt zamanda aydınlatıyor ve nasıl bir güzellik ki bir birlerini tamamlıyor. İkisi birden var olduğunda ise dünyayı karartıyor.

Şimdi soruyorum kendime güneşin nerede, nerede ayın? Bu soruyu bilmem ama gerçekten en başta sorduğum sorunun cevabına çok var ihtiyacım…