23 Mayıs 2012 Çarşamba

Aynalı Baba

İki sene önce demiştim, aynalı babayı arıyorum diye...


İki sene geçmiş hemen hemen üzerinden. İki sen önce bugünlerde kesmiştim ilaçları, her doktora gidişimde büyük bir ümit vardı içimde. Bu sefer bitecek herşey diyordum ki, daha da yükselen dozları açıklayan reçetelerle dönüyordum. Hani şu filmlerde klişeleşmiş sahneler vardır ya, aynı onlardaki gibi.

“Bu mu yaşamayı istediğin hayat?”  diye sormaya başladım kendime, gariptir ki aslında ilk kaybettiğim yetim sorgulamak olmuştu, düşünmek…

Ve YGA’daki ilk dönemimin sonlarına doğru geliyordum. Umutsuzluğun hüküm sürdüğü kendi dünyamda tohum ekmeye çalışanları görüyordum, bıkmadan usanmadan. Dışarıda hep başkalarının, hiç de artısı olmayan başkalarına özenmesini gördükçe, burada da “ÖZ”üne özenen insanların varlığıyla tanıştım.

Ve tanıştığım bir başkası daha oldu: Aynalı baba.

Bir kitabın kahramanıydı, değişik halleri vardı. Ancak tüm bu hallerin yanında kendine has bir derinliği vardı. O zaman seslenmiştim beni kitapla ve dolaylı olarak onunla tanıştıran, bloğun diğer yazarı Er’e aynalı babayı arıyorum diye. Normale dönmemi sağlayan birkaç etkenden birisidir, kendisi. Kısa sayılabilecek bir romanda birkaç cümlede yer bulabilmiştir, ancak o cümleler o kadar kıymetliydi ki ben de benzeri sözler duyabileceğim birini aramaya başlamıştım (bak yine geldik aramaya).

Kendini ancak bir başka insanın aynasında tam olarak görebilirsin.
–Şems

Şimdi farkına varıyorum, aslında aynalı babayı bulmuşum da hiç farkında değilmişim. 23 yıldır çevremde dolaşıp durmuş, ne zaman yüzüne bakarım diye. Kıyafetindeki her bir ayna, belki de bir insanı temsil ediyormuş, derinliği ise onu yazanın, onu arayanın derinliğinden…

Hani o hep şikayet ettiğimiz, arasında kendimizi kaybettiğimizi sandığımız insan kalabalığı var ya, hepsi kendimizi bulmamız için bir ayna olmuş da haberimiz yok. Neye ses üfleyenler de orada, bir sözüyle kırk gün düşündüren de. Düştüğünde koluna giren de orada, yorulduğunda sırtını sıvazlayan da. İçindeki kötüler, kötülükler korkutmamalı insanı. Hayatın garip bir cilvesi belki ama,

aynanın arkası ne kadar çok kararırsa o kadar iyi bir ayna olur.

 

Tabii ayna olmaya niyeti varsa...

İki sene önce bugünlerde başımı yastığa huzur ile koymaya başladım. Aynalı baba diye kendimi arıyormuşum da haberim yokmuş. İnsanın bir amacının olması ve bu amacında kendisini aradan çıkartması ne büyük huzurmuş…

1 yorum:

  1. yine de bir ayna lazım kardeş, bak 7. kural ne diyor:)

    "Şu hayatta tek başına inzivada kalarak, sadece kendi sesinin yankısını duyarak, Hakikat’i keşfedemezsin. Kendini ancak bir başka insanın aynasında tam olarak görebilirsin. "

    YanıtlaSil