İnsan bulduğunu ne zaman farkeder?
Uzunca zaman oldu herhalde sarhoş olmayalı, zırhımı çıkarıp
atmışım bir köşeye. Kılıcıma bakıyorum, bir zamanlar onunla savaşan ben miydim
diye hayretler içindeyim. Kelimeler ile o kadar sarmaş dolaş olmuşum ki, zor
geliyor, cümle kurmak. Kurduğum her cümle, bir kelimelerden ayrılık gibi. Nice
dizeler geçiyor dilimden, salıveriyorum onları da.
Bir tambur, bir keman, bir ney. Kesilmesin istiyorum
ezgiler, tam keyif noktasına vardığında bitiyor hepsi. Saatler süren, günler
süren, seni senden alan bir ezgi…
Aşık-ı biçarelerin gönlünü neyler,Daire semâ-i tutarak ney neye söyler,Ne der?
Düşünmeyi o kadar çok istiyorum ki… Ama düşünemeyecek kadar
yoruyorum kendimi. Yemen gerektiği için yemek yiyorsun, gülmen gerektiği
gülüyorsun, nefes almak bile bir gereklilik olmuş gibi. Tek istisnai durum gözyaşında,
ağlaman gerektiği halde ve ağlamak istediğin halde, bir damla dahi düşmüyor. Ve
tüm bu yorgunluğa rağmen yoldan geri kalmamak…
Varmak için yürüdüm, yürüdükçe yoruldum ve yoruldukça koştum…
Duraklar düşünmek olmuş, başkalarının durduğu yerde düşünüyorum
artık. Kainat ile söyleşiyordum bazen, ona mektup yazmayı çoktan bıraktım. Güneş
ile ay vardı, bazı sohbetlerde ise yıldızlar. Neler gösteriyor bize güneş,
yıldızlar eksik bu konuda ama bir de ay. Ay ve güneş, iki zıt zamanda
aydınlatıyor ve nasıl bir güzellik ki bir birlerini tamamlıyor. İkisi birden
var olduğunda ise dünyayı karartıyor.
Şimdi soruyorum kendime güneşin nerede, nerede ayın? Bu soruyu
bilmem ama gerçekten en başta sorduğum sorunun cevabına çok var ihtiyacım…
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder